ଗୋମଯାଦୁତ୍ଥିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ବିଲ୍ଵଵୃକ୍ଷୋଽର୍କଵଲ୍ଲଭଃ
ଗୋମୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଶୁଭ ବିଳ୍ବ ଗଛ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ପଂକାନ୍ଯୁତ୍ପଲପଦ୍ମାନି ପୁନର୍ଜାତାନି ଗୋମଯାତ୍
ଗୋମୟରୁ ପୁଣି ମାଟି, ଉତ୍ପଳ ଓ ପଦ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଗୋମୂତ୍ରାଦ୍ଗୁଗ୍ଗୁଲୁର୍ଜାତଃ ସୁଗଂଧିଃ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନଃ
ଗାଈର ମୁତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଗୁଗୁଳୁ, ଯାହା ସୁଗନ୍ଧିତ ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ମଧୁର ଲାଗେ।
ଯଦ୍ବୀଜଂ ଜଗତଃ କିଂଚିତ୍ତଜ୍ଜ୍ଞେଯଂ କ୍ଷୀରସଂଭଵମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ବିଜ ଅଛି, ସେମାନେ ସବୁ ଦୁଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବୋଲି ଜାଣ।
ଘୃତାଦମୃତମୁତ୍ପନ୍ନମମରାଣାମତିପ୍ରିଯମ୍
ଘିଅ ଅମୃତରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ ଏବଂ ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ।
ତଦଂତେ ଚୋଷ୍ଣତୋଯେନ କଷାଯୈଶ୍ଚ ନିରୂପଯେତ୍
ଶେଷରେ ଉଷ୍ଣ ପାଣି ଓ କଷାୟ ଦ୍ୱାରା ଲଗାଇବା ଉଚିତ।
ପୂଜଯେଦ୍ବିଲ୍ଵପତ୍ରୈଶ୍ଚ ପଦ୍ମୈର୍ନୀଲୋତ୍ପଲୈସ୍ତଥା
ବିଲ୍ବପତ୍ର, ପଦ୍ମ ଓ ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପାଯସଂ ଦଧିଭକ୍ତଂ ଚ ଵଜ୍ରଂ ଚ ମଧୁନା ସହ
ଦୁଧରେ ରାନ୍ଧା ଚାଉଳ, ଦହି-ଭାତ ଓ ମଧୁ ସହିତ ବଜ୍ର ଦେଉଛନ୍ତି।
କୃତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ପଶ୍ଚାତ୍ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କ୍ଷମାପଯେତ୍ 1.187.
ପରିକ୍ରମା କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ, ଶିର ନମାଇ ଖ୍ଷମା ଚାହିଁବା ଉଚିତ।
ଇହ ଲୋକେ ପରେ ଚୈଵ ସର୍ଵାନ୍କାମାନ୍ସ ଗଚ୍ଛତି
ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥାଏ।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ନଯେତ୍ସଧୀମାଂସ୍ତୁ କୁଲାନାମେକଵିଂଶତିମ୍
ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ଏକୋଇଶିଟି ପିଢିକୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଏ।
ଅଂଶେନ ଭୋଜକା ଵୀର ଦେଵକାର୍ଯେ ନିଯୋଜିତାଃ
ଅଂଶରେ ଭୋଗ କରୁଥିବା ବୀରମାନେ ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗାଂସ୍ତୁ ଵିପୁଲାନ୍ଭୋଜକୋ ଭୋଗସଂମିତଃ
ଏହି ଭୋଜକ ବ୍ୟକ୍ତି ବହୁତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଭୋଗ ସମାନ ହୁଏ।
ପୁଷ୍ପଂ ପତ୍ରଂ ଫଲଂ ତୋଯଂ ଯଦ୍ଗତଂ ଭାସ୍କରାର୍ଚନେ
ଭାସ୍କରଙ୍କ ପୂଜାରେ ଯେଉଁ ଫୁଲ, ପତ୍ର, ଫଳ କିମ୍ବା ପାଣି ଦିଆଯାଏ, ସେସବୁ—
ଯଃ ପିବେଦ୍ଭୋଜନେ ଧେନୋରଦତ୍ତା ଭାନଵେ ପଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଭୋଜନବେଳେ ଗାଈର ଦୁଧ ଭାନୁକୁ ଅର୍ପଣ କରିନଥିଲେ, ସେ ଦୁଧ ପିଏ—
ଏକକାଲଂ ପିବେତ୍କ୍ଷୀରଂ ଧେନୂନାଂ ଭାସ୍କରସ୍ଯ ତୁ
ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ଗାଈମାନଙ୍କ ଦୁଧ ଏକଥରେ ପିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରତ୍ଯୂଷେ ଯଦ୍ଭଵେତ୍କ୍ଷୀରଂ ଧେନୂନାଂ ଭାସ୍କରସ୍ଯ ତୁ
ପ୍ରଭାତବେଳେ ଯେଉଁ ଦୁଧ ମିଳେ, ସେ ଭାସ୍କରଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ।
ଯସ୍ତୁ ଲୋକୋ ଭଜେତ୍ସର୍ଵ ନ ଦେଵାଯ ନିଵେଦଯେତ୍ ତାଵଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ନରକେ ପଚ୍ଯତେ ଖଗ
ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ସବୁକିଛି ଉପଭୋଗ କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ନରକରେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି, ହେ ପକ୍ଷୀ।
ପୂଜିତଂ ପୂଜ୍ଯମାନଂ ଵା ଯଃ କଶ୍ଚିଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ରଵିମ୍ 1.187.
ଯେଉଁଠାରେ କେହି ପୂଜିତ କିମ୍ବା ପୂଜା ହେଉଥିବା କଥା କିମ୍ବା ମହିମା ଶୁଣନ୍ତି, ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପକ୍ଷୀ—
ଭାସ୍କରଂ ପୃଜିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜିତ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପୂଜ୍ଯମାନଂ ରଵିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଃ ପଶ୍ଯେନ୍ମାନଵଃ ଖଗ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ଖଗ, ସେମାନେ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵାନୁମୋଦତେ ଯସ୍ତୁ ପୂଜ୍ଯମାନଂ ଦିଵାକରମ୍
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ପୂଜିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି—
ଏକଜନ୍ମାନୁଗଂ ଦାନଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଚ୍ଚ ନିଵେଦିତମ୍ ଆଭୂତସଂପ୍ଲଵ ସ୍ଥାଯି ପ୍ରଦାନଂ ଜପଜୀଵିନାମ୍
ଏକ ଜନ୍ମରେ ଭକ୍ତିସହିତ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଜପକୁ ଜୀବିକା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହେ।
ଅତ୍ଯଲ୍ପମପି ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଵାଚକାଯ ଖଗାଧିପ
ଖଗରାଜ, ଯେଉଁଠି ଜପକୁ ଅତି ଅଳ୍ପ ଦାନ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଏ—
ନ ଦାନମଲ୍ପଂ ବହୁଧା କିଂଚିଦସ୍ତି ଵିଜାନତାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବୁଝନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଦାନ କେବେ ଛୋଟ କିମ୍ବା ଅମୂଲ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପାତ୍ରେ ଦେଶେ ଚ କାଲେ ଚ ଵିଧିନା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଚ ଯତ୍
ଯେଉଁ ଦାନ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ, ଠିକ୍ ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟରେ, ନିୟମ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଦିଆଯାଏ—
ତିଲାର୍ଧମପି ଯଦ୍ଵୀର ଦୀଯତେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଦ୍ଵିଜ
ବୀର, ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଅର୍ଦ୍ଧ ତିଳ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଏ—
ଯତ୍ସ୍ନାତଂ ଜ୍ଞାନସଲିଲୈଃ ଶୀଲଭସ୍ମପ୍ରମାର୍ଜିତମ୍
ଯାହା ଜ୍ଞାନର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଯାଇଛି, ଶିଳର ଭସ୍ମରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି—
ଜପୋ ଦମୋ ଯମଃ ପୁଂସାଂ ତ୍ରାତା ସଂସାଗ୍ସାଗରାତ୍ 1.187.
ଜପ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଓ ନୀତି ଅନୁସରଣ କରିବା, ଏହିମାନେ ଲୋକଙ୍କୁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଜ୍ଞାନପ୍ଲଵେନ ଚୋପେତଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ପାପମହାର୍ଣଵାତ୍
ଜ୍ଞାନର ନୌକା ଯୁକ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର, ମହାପାପର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ।