ମହାପ୍ରଵୀଣଶ୍ଚ ମତସ୍ତମାହ ସ ଚ ଭୂପତିମ୍
ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟଶାଳୀ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରାଜନ୍କାମପୁରେ ରମ୍ଯେ ଵୀରସିଂହୋ ମହୀପତିଃ
ହେ ରାଜା, ଆନନ୍ଦମୟ କାମପୁର ନଗରରେ ବୀରସିଂହ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ।
ହିରଣ୍ଯଦତ୍ତସ୍ତତ୍ରୈଵ ଵୈଶ୍ଯୋ ଧନମଦାନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ହିରଣ୍ୟଦତ୍ତ ନାମକ ଏକ ବଣିକ ଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଧନରେ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ।
ଅଵସତ୍ସୁଖତୋ ନିତ୍ଯଂ ଵସଂତେ କୁସୁମପ୍ରିଯା
ସେ ସଦା ସୁଖରେ ବସୁଥିଲେ ଏବଂ ବସନ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ତୀଂ ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଧର୍ମଦତ୍ତାତ୍ମଜୋ ବଲୀ
ସେଠାରେ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବା, ତାକୁ ଯିବାବେଳେ ଦେଖିଲେ।
ସା ତୁ ତଂ ନିର୍ଜନେ ସ୍ଥାନେ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିନଯାନ୍ଵିତା
ସେ ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ଥିଲେ ଏବଂ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଵିଵାହେ ସତି ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵାଂ ଭଜାମି ଦଶମେଽହନି
ବିବାହ ହେଲେ, ଦଶମ ଦିନରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନିଜଗେହଂ ସମାଗତଃ
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ମଦପାଲାଯ ଵୈଶ୍ଯାଯ ମଣିଗ୍ରୀଵସୁତାଯ ଚ
ମଦପାଳ ବଣିକ ଏବଂ ମଣିଗ୍ରୀବଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
ନଵମେଽହନି ତତ୍ସ୍ଵାମୀ ଗୃହୀତ୍ଵା କାମିନୀଂ ବଲାତ୍ 3.2.9.
ନବମ ଦିନରେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଜୋରକରି ସେଇ ଜଣେ ନାରୀକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅରୁଦତ୍ସା ତୁ ତତ୍ପତ୍ନୀ ମିତ୍ରଵାକ୍ଯେନ କର୍ଷିତା
ସେ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମିତ୍ରଙ୍କ କଥାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
କିଂ ରୋଦିଷି ମଦାପୂର୍ଣେ ସତ୍ଯଂ କଥଯ ଶୋଭନେ
‘ତୁମେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ, ମଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଛ? ସତ୍ୟ କହ, ଶୋଭାମୟୀ।’
ଯଦି ନାଯାମି ପାର୍ଶ୍ଵେ ତ୍ଵାଂ ସୋମଦତ୍ତ ଧନୋତ୍ତମ
‘ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ନ ଆସିପାରିବି, ହେ ସୋମଦତ୍ତ, ସମ୍ପଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।’
ଇତି ଵାକ୍ଯେନ ବଦ୍ଧାହଂ ଯାସ୍ଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ତଦଂତିକେ
‘ଏହି କଥାରେ ମୁଁ ବାନ୍ଧା ହୋଇଯାଇଛି; ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି।’
ସୁଷ୍ଵାପ ସା ତୁ ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵେ ହ୍ଯଗମତ୍କାମଵିହ୍ଵଲା
ସେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଭଲଭାବେ ଶୋଇଲେ, ଆଶାରେ ମନ ଭରିଗଲା।
ଵଚଶ୍ଚୋଵାଚ ଲୋଭାତ୍ମା କୁତ୍ର ଯାସି ଚ ସୁନ୍ଦରି
ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ କହିଲେ: ‘କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ସୁନ୍ଦରୀ?’
କାମାଲସା ତୁ ତଂ ଚୌରମୁଵାଚ ମଦଵିହ୍ଵଲା
କାମେ ଅଳସ ହୋଇ, ମନେ ମଦରେ ଭରି, ସେ ଚୋରକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଚୌରସ୍ତାମାହ ଭୋଃ ସୁଭ୍ରୂର୍ଭୂଷଣ ଦେହି ମେଽବଲେ
ଚୋର କହିଲେ, ‘ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଥିବା, ମୋତେ ତୁମ ଭୂଷଣ ଦିଅ, ମୃଦୁଭାବିନୀ।’
ଆଲିଂଗ୍ଯୋପପତିଂ ମିତ୍ରଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଦାସ୍ଯାମି ଭୂଷଣମ୍
‘ତୁମର ପ୍ରେମିକ ଓ ବନ୍ଧୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂଷଣ ଦେଇଦେବି।’
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାମବ୍ରଵୀଦ୍ଵୈଶ୍ଯଃ କଥଂ ଯାତା ସ୍ମରାଲସେ 3.2.9.
ତାକୁ ଦେଖି ବଣିକ କହିଲେ, ‘କିପରି ଆସିଲୁ, କାମରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ?’
କାମାଲସା ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଯଥା ଜାତଂ ତଥାଽବ୍ରଵୀତ୍
କାମାଲସା ସେ କଥା ଶୁଣି, ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେପରି କହିଲେ।
ମତ୍ଵା ପତିଵ୍ରତାଂ ନାରୀଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ଵ୍ଯସର୍ଜଯତ୍
ସେ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ପତିଭକ୍ତା ବୋଲି ଭାବି, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଛାଡିଦେଲେ।
ଗେହେ ପ୍ରଵେଶଯାମାସ ତତ୍ପତିର୍ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପତି ଯେଉଁଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି, ସେଇ ଘରକୁ ଭିତରେ ପକାଇଲେ।
ବୁଭୁଜେ ଵିଷଯାନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ଦେଵଦେଵେନ ଚୋଦିତାନ୍ କସ୍ଯ ସତ୍ଯଂ ସ୍ମୃତଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଵଦସ୍ଵ ମେ
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଉଦ୍ବୋଧନାରେ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଭୋଗ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାର ସତ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ? ମୋତେ କହ।
ଚୌରସ୍ଯ ସତ୍ଯତା ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଯଥା ଜାତା ତଥା ଶୃଣୁ
ଚୋରଙ୍କର ସତ୍ୟତା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। କିପରି ଘଟିଲା, ଶୁଣ।
ଵୈଧଵ୍ଯଭୀତ୍ଯା ସା ଦେଵୀ ସ୍ଵମିତ୍ରଂ ପ୍ରତି ଚାଗତା
ବିଧବା ହେବାର ଭୟରେ ସେ ଦେବୀ ନିଜ ମିତ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଚୌରସ୍ତୁ ସତ୍ଯଭୀତ୍ଯା ଵୈ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ମୁଦମାଗତଃ
ଚୋର ସତ୍ୟର ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ଗୌଡଦେଶେ ମହାରାଜ ଵର୍ଧନଂ ନାମ ଵୈ ପୁରମ୍
ଗୌଡ଼ଦେଶରେ, ରାଜା, ବର୍ଧନ ନାମକ ଏକ ସହର ଅଛି।
ଗୁଣଶେଖର ଆଖ୍ଯାତୋ ଭୂପାଲସ୍ତତ୍ର ଧର୍ମଵାନ୍
ସେଠାରେ ଗୁଣଶେଖର ନାମକ ଧର୍ମିକ ରାଜା ଥିଲେ।
କଦାଚିଦ୍ଭୂପତିର୍ଯାତୋ ମନ୍ଦିରେ ଗିରିଜାପତେଃ
କେବେ ରାଜା ଗିରିଜାପତିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।