ଵ୍ରୀଡିତା ତୁ କଥାଂ କୃତ୍ଵା ଭୂପତିଂ ପ୍ରାହ କାମିନୀ
ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଆଶାକୁରୁଥିବା ସେ ମହିଳା ନିଜ କଥା କହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଚିରଂଦେଵଂ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ କାମାଂଧା ତ୍ଵାଂ ସମାଗତା ଶାପିତା ଦେଵଦେଵେନ ନରଭୋଗକରୀ ହ୍ଯହମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପାଇ, ଆମୋହିତ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ଦେବତାଙ୍କ ଶାପରେ ମୁଁ ପୁରୁଷ ଭୋଗ କରୁଥିବା ହେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଭୂପାଲୋ ଧର୍ମାତ୍ମା ଶୀଲଵିଗ୍ରହଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରର ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଚିରଂଦେଵସ୍ତୁ ରାଜନ୍ଯୋ ମତ୍ପୁତ୍ର ଇଵ ଵର୍ତତେ
ଚିରଂଦେବ ନାମକ ରାଜା, ମୋ ପୁଅ ପରି ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି।
ଲଜ୍ଜିତା ସା ତଦା ଦେଵୀ ସ୍ନୁଷେଵଃ ଚ ଵଵର୍ତ ଵୈ
ତାପରେ ଦେବୀ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ବହୁଁ ପରି ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭୂପତିଂ ପ୍ରାହ ଵୈତାଲୋ ରୁଦ୍ରକିଂକରଃ
ଏହିପରି କହି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦାସ ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସତ୍ଯଂ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଵେତାଲ ଶୃଣୁ ତତ୍କାରଣଂ ଶୁଭମ୍
ହେ ବେତାଳ, ସତ୍ୟ ଏବଂ ଧର୍ମ—ସେହି ଶୁଭ କାରଣ ଶୁଣ।
ନୃପାଣାଂ ପରମୋ ଧର୍ମଃ ସର୍ଵୋପକରଣଂ ସ୍ମୃତଃ
ରାଜାମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପକାର କରିବା ବୋଲି ମନ୍ୟାଯାଏ।
ଭୃତ୍ଯେନ ଚ କୃତଂ କର୍ମ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵଦାମ୍ଯହମ୍ ସେଵା ଵୃତ୍ତିଃ କୃତା ସର୍ଵା ଯଥାନ୍ଯୈର୍ନ ନରୈଃ କୃତା
ଦାସ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେଥିରେ ଶୁଣ; ମୁଁ କହୁଛି—ସମସ୍ତ ସେବା ଏବଂ ଜୀବିକା ଅନ୍ୟମାନେ କରିଥିଲେ, ପୁରୁଷମାନେ ନୁହଁ।
ପଶ୍ଚାଦ୍ଭୂପତିନା ଜ୍ଞାତଃ ସଂକଟେ ବୃହଦାଗତେ 3.2.8.
ପରେ, ଏକ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ଆସିଲାପରେ ରାଜା ଏହା ଜାଣିପାରିଲେ।
ମହାପ୍ରଵୀଣଶ୍ଚ ମତସ୍ତମାହ ସ ଚ ଭୂପତିମ୍
ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟଶାଳୀ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରାଜନ୍କାମପୁରେ ରମ୍ଯେ ଵୀରସିଂହୋ ମହୀପତିଃ
ହେ ରାଜା, ଆନନ୍ଦମୟ କାମପୁର ନଗରରେ ବୀରସିଂହ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ।
ହିରଣ୍ଯଦତ୍ତସ୍ତତ୍ରୈଵ ଵୈଶ୍ଯୋ ଧନମଦାନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ହିରଣ୍ୟଦତ୍ତ ନାମକ ଏକ ବଣିକ ଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଧନରେ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ।
ଅଵସତ୍ସୁଖତୋ ନିତ୍ଯଂ ଵସଂତେ କୁସୁମପ୍ରିଯା
ସେ ସଦା ସୁଖରେ ବସୁଥିଲେ ଏବଂ ବସନ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ତୀଂ ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଧର୍ମଦତ୍ତାତ୍ମଜୋ ବଲୀ
ସେଠାରେ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବା, ତାକୁ ଯିବାବେଳେ ଦେଖିଲେ।
ସା ତୁ ତଂ ନିର୍ଜନେ ସ୍ଥାନେ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିନଯାନ୍ଵିତା
ସେ ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ଥିଲେ ଏବଂ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଵିଵାହେ ସତି ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵାଂ ଭଜାମି ଦଶମେଽହନି
ବିବାହ ହେଲେ, ଦଶମ ଦିନରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନିଜଗେହଂ ସମାଗତଃ
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ମଦପାଲାଯ ଵୈଶ୍ଯାଯ ମଣିଗ୍ରୀଵସୁତାଯ ଚ
ମଦପାଳ ବଣିକ ଏବଂ ମଣିଗ୍ରୀବଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
ନଵମେଽହନି ତତ୍ସ୍ଵାମୀ ଗୃହୀତ୍ଵା କାମିନୀଂ ବଲାତ୍ 3.2.9.
ନବମ ଦିନରେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଜୋରକରି ସେଇ ଜଣେ ନାରୀକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅରୁଦତ୍ସା ତୁ ତତ୍ପତ୍ନୀ ମିତ୍ରଵାକ୍ଯେନ କର୍ଷିତା
ସେ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମିତ୍ରଙ୍କ କଥାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
କିଂ ରୋଦିଷି ମଦାପୂର୍ଣେ ସତ୍ଯଂ କଥଯ ଶୋଭନେ
‘ତୁମେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ, ମଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଛ? ସତ୍ୟ କହ, ଶୋଭାମୟୀ।’
ଯଦି ନାଯାମି ପାର୍ଶ୍ଵେ ତ୍ଵାଂ ସୋମଦତ୍ତ ଧନୋତ୍ତମ
‘ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ନ ଆସିପାରିବି, ହେ ସୋମଦତ୍ତ, ସମ୍ପଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।’
ଇତି ଵାକ୍ଯେନ ବଦ୍ଧାହଂ ଯାସ୍ଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ତଦଂତିକେ
‘ଏହି କଥାରେ ମୁଁ ବାନ୍ଧା ହୋଇଯାଇଛି; ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି।’
ସୁଷ୍ଵାପ ସା ତୁ ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵେ ହ୍ଯଗମତ୍କାମଵିହ୍ଵଲା
ସେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଭଲଭାବେ ଶୋଇଲେ, ଆଶାରେ ମନ ଭରିଗଲା।
ଵଚଶ୍ଚୋଵାଚ ଲୋଭାତ୍ମା କୁତ୍ର ଯାସି ଚ ସୁନ୍ଦରି
ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ କହିଲେ: ‘କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ସୁନ୍ଦରୀ?’
କାମାଲସା ତୁ ତଂ ଚୌରମୁଵାଚ ମଦଵିହ୍ଵଲା
କାମେ ଅଳସ ହୋଇ, ମନେ ମଦରେ ଭରି, ସେ ଚୋରକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଚୌରସ୍ତାମାହ ଭୋଃ ସୁଭ୍ରୂର୍ଭୂଷଣ ଦେହି ମେଽବଲେ
ଚୋର କହିଲେ, ‘ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଥିବା, ମୋତେ ତୁମ ଭୂଷଣ ଦିଅ, ମୃଦୁଭାବିନୀ।’
ଆଲିଂଗ୍ଯୋପପତିଂ ମିତ୍ରଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଦାସ୍ଯାମି ଭୂଷଣମ୍
‘ତୁମର ପ୍ରେମିକ ଓ ବନ୍ଧୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂଷଣ ଦେଇଦେବି।’
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାମବ୍ରଵୀଦ୍ଵୈଶ୍ଯଃ କଥଂ ଯାତା ସ୍ମରାଲସେ 3.2.9.
ତାକୁ ଦେଖି ବଣିକ କହିଲେ, ‘କିପରି ଆସିଲୁ, କାମରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ?’