ଏକସ୍ମିନ୍ଦିଵସେ ରାଜନ୍ସ ଚ ରାଜା ଗୁଣାଧିପଃ
ଏକ ଦିନ, ରାଜା, ସେ ଗୁଣାଧିପ ନାମକ ରାଜା—
ସ ଗତ୍ଵା ସାଗରତଟେ ଦେଵୀମୂର୍ତିଂ ଦଦର୍ଶ ହ
ସେ ସାଗର କୂଳକୁ ଯାଇ ଦେବୀଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵତନଯାଂ ସୁଭ୍ରୂଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ।। ପ୍ରାଂଜଲିଃ ପୁରତସ୍ତସ୍ଥୌ ତଦା ଦେଵୀ ସମାଗତା
ସେ ସୁନ୍ଦର ଭୌହିଁଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ମନେ ଖୁସି ହେଲେ; ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ତେବେ ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ତଂ ପ୍ରାହ ଚିରଂଦେଵସ୍ତୁ ଚାବ୍ରଵୀତ୍
"ଏକ ଵର ଚାହିଁବା," ଦେବୀ କହିଲେ; ଏବଂ ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ସା ଦେଵୀ ଵିହସ୍ଯୋଵାଚ କାମିନମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦେବୀ ହସିଲେ ଏବଂ ଆଶାକୁରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗତସ୍ତୋଯେ ପ୍ଲାଵିତୋ ମିଥିଲାଂ ଯଯୌ
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି କହି, ସେ ପାଣିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପାଣିରେ ଭସି ମିଥିଳାକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଗୁଣାଧିପସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ଵଭୃତ୍ଯେନ ସମନ୍ଵିତଃ
ସେ କଥା ଶୁଣି, ଗୁଣର ମାଲିକ ତାଙ୍କର ଦାସଙ୍କ ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଗାଂଧର୍ଵେଣ ଵିଵାହେନ ମାଂ ଗୃହାଣ ଗୁଣାଧିପ
ହେ ଗୁଣାଧିପ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ମାଧ୍ୟମରେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।
ପୁଣ୍ଯଦେ ତ୍ଵଂ ଗୃହାଣାଦ୍ଯ ତର୍ହି ତ୍ଵାଂ ସଂଭଜାମ୍ଯହମ୍
ହେ ପୁଣ୍ୟଦେ, ଆଜି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର; ତାପରେ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବି।
ସ ହୋଵାଚ ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ଭୋ ମମ ଭୃତ୍ଯଂ ଚିରଂ ସୁରମ୍ 3.2.8.
ସେ କହିଲେ, 'ଶୁଣ, ତୁମେ ଏବଂ ମୋର ଦାସ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହେଉ, ହେ ସୁରମ।'
ଵ୍ରୀଡିତା ତୁ କଥାଂ କୃତ୍ଵା ଭୂପତିଂ ପ୍ରାହ କାମିନୀ
ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଆଶାକୁରୁଥିବା ସେ ମହିଳା ନିଜ କଥା କହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଚିରଂଦେଵଂ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ କାମାଂଧା ତ୍ଵାଂ ସମାଗତା ଶାପିତା ଦେଵଦେଵେନ ନରଭୋଗକରୀ ହ୍ଯହମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପାଇ, ଆମୋହିତ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ଦେବତାଙ୍କ ଶାପରେ ମୁଁ ପୁରୁଷ ଭୋଗ କରୁଥିବା ହେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଭୂପାଲୋ ଧର୍ମାତ୍ମା ଶୀଲଵିଗ୍ରହଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରର ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଚିରଂଦେଵସ୍ତୁ ରାଜନ୍ଯୋ ମତ୍ପୁତ୍ର ଇଵ ଵର୍ତତେ
ଚିରଂଦେବ ନାମକ ରାଜା, ମୋ ପୁଅ ପରି ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି।
ଲଜ୍ଜିତା ସା ତଦା ଦେଵୀ ସ୍ନୁଷେଵଃ ଚ ଵଵର୍ତ ଵୈ
ତାପରେ ଦେବୀ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ବହୁଁ ପରି ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭୂପତିଂ ପ୍ରାହ ଵୈତାଲୋ ରୁଦ୍ରକିଂକରଃ
ଏହିପରି କହି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦାସ ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସତ୍ଯଂ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଵେତାଲ ଶୃଣୁ ତତ୍କାରଣଂ ଶୁଭମ୍
ହେ ବେତାଳ, ସତ୍ୟ ଏବଂ ଧର୍ମ—ସେହି ଶୁଭ କାରଣ ଶୁଣ।
ନୃପାଣାଂ ପରମୋ ଧର୍ମଃ ସର୍ଵୋପକରଣଂ ସ୍ମୃତଃ
ରାଜାମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପକାର କରିବା ବୋଲି ମନ୍ୟାଯାଏ।
ଭୃତ୍ଯେନ ଚ କୃତଂ କର୍ମ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵଦାମ୍ଯହମ୍ ସେଵା ଵୃତ୍ତିଃ କୃତା ସର୍ଵା ଯଥାନ୍ଯୈର୍ନ ନରୈଃ କୃତା
ଦାସ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେଥିରେ ଶୁଣ; ମୁଁ କହୁଛି—ସମସ୍ତ ସେବା ଏବଂ ଜୀବିକା ଅନ୍ୟମାନେ କରିଥିଲେ, ପୁରୁଷମାନେ ନୁହଁ।
ପଶ୍ଚାଦ୍ଭୂପତିନା ଜ୍ଞାତଃ ସଂକଟେ ବୃହଦାଗତେ 3.2.8.
ପରେ, ଏକ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ଆସିଲାପରେ ରାଜା ଏହା ଜାଣିପାରିଲେ।
ମହାପ୍ରଵୀଣଶ୍ଚ ମତସ୍ତମାହ ସ ଚ ଭୂପତିମ୍
ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟଶାଳୀ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରାଜନ୍କାମପୁରେ ରମ୍ଯେ ଵୀରସିଂହୋ ମହୀପତିଃ
ହେ ରାଜା, ଆନନ୍ଦମୟ କାମପୁର ନଗରରେ ବୀରସିଂହ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ।
ହିରଣ୍ଯଦତ୍ତସ୍ତତ୍ରୈଵ ଵୈଶ୍ଯୋ ଧନମଦାନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ହିରଣ୍ୟଦତ୍ତ ନାମକ ଏକ ବଣିକ ଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଧନରେ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ।
ଅଵସତ୍ସୁଖତୋ ନିତ୍ଯଂ ଵସଂତେ କୁସୁମପ୍ରିଯା
ସେ ସଦା ସୁଖରେ ବସୁଥିଲେ ଏବଂ ବସନ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ତୀଂ ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଧର୍ମଦତ୍ତାତ୍ମଜୋ ବଲୀ
ସେଠାରେ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବା, ତାକୁ ଯିବାବେଳେ ଦେଖିଲେ।
ସା ତୁ ତଂ ନିର୍ଜନେ ସ୍ଥାନେ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିନଯାନ୍ଵିତା
ସେ ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ଥିଲେ ଏବଂ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଵିଵାହେ ସତି ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵାଂ ଭଜାମି ଦଶମେଽହନି
ବିବାହ ହେଲେ, ଦଶମ ଦିନରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନିଜଗେହଂ ସମାଗତଃ
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ମଦପାଲାଯ ଵୈଶ୍ଯାଯ ମଣିଗ୍ରୀଵସୁତାଯ ଚ
ମଦପାଳ ବଣିକ ଏବଂ ମଣିଗ୍ରୀବଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
ନଵମେଽହନି ତତ୍ସ୍ଵାମୀ ଗୃହୀତ୍ଵା କାମିନୀଂ ବଲାତ୍ 3.2.9.
ନବମ ଦିନରେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଜୋରକରି ସେଇ ଜଣେ ନାରୀକୁ ନେଇଗଲେ।