ତୃତୀଯଶ୍ଚାହ ଭୋ ରାଜନ୍ଧନପାଲାଯ ଶୋଭିନେ ମହ୍ଯଂ ଚ ସ୍ଵସୁତାଂ ଶୀଘ୍ରଂ ସମର୍ପଯ ସୁଖୀ ଭଵ
ତୃତୀୟଜଣ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ଧନପାଳଙ୍କୁ — ଯିଏ ମହାନ୍ ଓ ମାନ୍ୟ — ତୁମ କନ୍ୟାକୁ ତୁରନ୍ତ ଦିଅ ଏବଂ ଖୁସି ରୁହ।'
ଚତୁର୍ଥଶ୍ଚାହ ଭୋ ରାଜନ୍ସର୍ଵକଲାସୁ କୋଵିଦଃ ।। 3.2.7.
ଚତୁର୍ଥଜଣ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ଯିଏ ସମସ୍ତ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ—'
ପୁଣ୍ଯାର୍ଥମେକରତ୍ନଂ ଚ ହୋମାର୍ଥଂ ଦ୍ଵିତିଯଂ ଵସୁ
ପୁଣ୍ୟ ପାଇଁ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ହୋମ ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଧନ—
ଶେଷଂ ସୁଭୋଜନାର୍ଥଂ ଚ ରତ୍ନଂ ନିତ୍ଯଂ ମଯାହୃତମ୍
ଅନ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ସଦା ମୁଁ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଆଣୁଥିଲି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତେଷାଂ ମୋହିତୋ ନୃପତିସ୍ତଦା
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରାଜା ସେତେବେଳେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।
ସା ଦେଵୀ ତୁ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵ୍ରୀଡିତା ଦୈଵମୋହିତା
କିନ୍ତୁ ସେ ଦେବୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ ଓ ଭାଗ୍ୟବଶାତ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଵୈତାଲୋ ଵିହସ୍ଯୋଵାଚ ଭୂପତିମ୍
ଏଭଳି କହି ବେତାଳ ହସିଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଧର୍ମଦତ୍ତାଯ ସା କନ୍ଯା ଯୋଗ୍ଯା ଭଵତି ରୂପିଣୀ
ସେ ରୂପବତୀ ଝିଅ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ନିପୁଣଃ ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଵର୍ଣତଃ ସ୍ମୃତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ଜାତିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୋଲି ପରିଚିତ।
କଲାଜ୍ଞଃ ସ ତୁ ଶୂଦ୍ରୋ ହି ଧନୁର୍ଵେଦୀ ସ ଭୂପତିଃ ଅତୋ ଵିଵାହିତା ବାଲା ଧର୍ମଦତ୍ତାଯ ଶୀଲିନେ
ସେ କଳାରେ ଦକ୍ଷ, କିନ୍ତୁ ଶୂଦ୍ର; ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ରାଜା; ଏହିକାରଣରୁ ସେଇ ଝିଅକୁ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଥିଲା।
ଵିଦେହଦେଶେ ଭୂପାଲ ନଗରୀ ମିଥିଲାଵତୀ
ଭିଦେହ ଦେଶରେ, ରାଜା, ମିଥିଳାବତୀ ନାମକ ଏକ ସହର ଥିଲା।
ଗୁଣାଧିପସ୍ତତ୍ର ରାଜା ଧନଧାନ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ଗୁଣାଧିପ ନାମକ ରାଜା ବହୁତ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟର ମାଲିକ ଥିଲେ।
ଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ମିଥିଲାଦେଶେ ତତ୍ର ଵାସଂ ଚକାର ସଃ
ଜୀବିକା ପାଇଁ ସେ ମିଥିଳା ଦେଶରେ ରହିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ମୃଗଯାର୍ଥେ ଵନଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତତ୍ର ଶାର୍ଦୂଲମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଶିକାର ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ବାଘକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵ୍ଯାଘ୍ର ମାର୍ଗେଣ ଭୂପାଲୋ ଵନାନ୍ତରମୁପାଯଯୌ
ବାଘର ପଥ ଅନୁସରି ରାଜା ଜଙ୍ଗଲର ଭିତରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
କ୍ଷୁତ୍କ୍ଷାମକଣ୍ଠୋ ନୃପତିଃ ଶ୍ରମସନ୍ତାପପୀଡିତଃ
ଭୋକରେ ଗଳା ଶୁଖିଯାଇଥିବା ରାଜା କ୍ଲାନ୍ତି ଓ କଷ୍ଟରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ରାଜନ୍ଯୋ ହତ୍ଵା ହରିଣମୁତ୍ତମମ୍
ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଏକ ଉତ୍ତମ ହରିଣକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଵାଂଛିତଂ ତେ ଦଦାମ୍ଯାଶୁ ସ ହୋଵାଚ ମହୀପତିମ୍
"ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଦେଇଦେବି," ବୋଲି ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ଵଯା ସହସ୍ରମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଖାଦିତା ମମ ଭୂପତେ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ମୋର ହଜାର ମୁଦ୍ରା ଖାଇଦେଇଛ।
ଶତମୁଦ୍ରାସ୍ତୁ ମାସାନ୍ତେ ମହ୍ଯଂ ଦେହି କୁଟୁଂବିନେ 3.2.8.
ମାସ ଶେଷରେ ମୋତେ ଶତ ମୁଦ୍ରା ଦିଅ, ଗୃହସ୍ଥ।
ଏକସ୍ମିନ୍ଦିଵସେ ରାଜନ୍ସ ଚ ରାଜା ଗୁଣାଧିପଃ
ଏକ ଦିନ, ରାଜା, ସେ ଗୁଣାଧିପ ନାମକ ରାଜା—
ସ ଗତ୍ଵା ସାଗରତଟେ ଦେଵୀମୂର୍ତିଂ ଦଦର୍ଶ ହ
ସେ ସାଗର କୂଳକୁ ଯାଇ ଦେବୀଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵତନଯାଂ ସୁଭ୍ରୂଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ।। ପ୍ରାଂଜଲିଃ ପୁରତସ୍ତସ୍ଥୌ ତଦା ଦେଵୀ ସମାଗତା
ସେ ସୁନ୍ଦର ଭୌହିଁଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ମନେ ଖୁସି ହେଲେ; ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ତେବେ ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ତଂ ପ୍ରାହ ଚିରଂଦେଵସ୍ତୁ ଚାବ୍ରଵୀତ୍
"ଏକ ଵର ଚାହିଁବା," ଦେବୀ କହିଲେ; ଏବଂ ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ସା ଦେଵୀ ଵିହସ୍ଯୋଵାଚ କାମିନମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦେବୀ ହସିଲେ ଏବଂ ଆଶାକୁରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗତସ୍ତୋଯେ ପ୍ଲାଵିତୋ ମିଥିଲାଂ ଯଯୌ
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି କହି, ସେ ପାଣିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପାଣିରେ ଭସି ମିଥିଳାକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଗୁଣାଧିପସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ଵଭୃତ୍ଯେନ ସମନ୍ଵିତଃ
ସେ କଥା ଶୁଣି, ଗୁଣର ମାଲିକ ତାଙ୍କର ଦାସଙ୍କ ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଗାଂଧର୍ଵେଣ ଵିଵାହେନ ମାଂ ଗୃହାଣ ଗୁଣାଧିପ
ହେ ଗୁଣାଧିପ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ମାଧ୍ୟମରେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।
ପୁଣ୍ଯଦେ ତ୍ଵଂ ଗୃହାଣାଦ୍ଯ ତର୍ହି ତ୍ଵାଂ ସଂଭଜାମ୍ଯହମ୍
ହେ ପୁଣ୍ୟଦେ, ଆଜି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର; ତାପରେ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବି।
ସ ହୋଵାଚ ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ଭୋ ମମ ଭୃତ୍ଯଂ ଚିରଂ ସୁରମ୍ 3.2.8.
ସେ କହିଲେ, 'ଶୁଣ, ତୁମେ ଏବଂ ମୋର ଦାସ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହେଉ, ହେ ସୁରମ।'