କପାଲମୁତ୍ତମଂ ଦେହେ ତଯା ଚ୍ଛିନ୍ନଂ ଦ୍ଵଯୋସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ସେ ଦେବୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କପାଳ କାଟିଦେଇଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯେ ଷଷ୍ଠୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଭାବରେ ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡର କଳିଯୁଗ ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହର ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସୂତ ଉଵାଚ ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ସ ଵୈତାଲୋ ଭୃଗୁଵର୍ଯଃ ପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ସେ ସମୟରେ, ଶାନ୍ତ ମନର ମହାମୁନି ବୈତାଳ ଭୃଗୁ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଚଂପାପୁରୀ ଚ ଵିଖ୍ଯାତା ଚମ୍ପକେଶୋ ମହୀପତିଃ
ଚମ୍ପାପୁରୀ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସହର ଥିଲା, ଯାହାର ରାଜା ଥିଲେ ଚମ୍ପକେଶ।
ତ୍ରିଲୋକସୁଂଦରୀ ନାମ କନ୍ଯା ତସ୍ଯାମଜାଯତ
ତାଙ୍କର ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହାର ନାମ ଥିଲା ତ୍ରିଲୋକସୁନ୍ଦରୀ।
ମୃଗାକ୍ଷୀ କୋକିଲରଵା କୋମଲାଂଗୀ ମହୋତ୍ତମା
ସେ ମୃଗନୟନୀ, କୋଇଲାର ଭଳି ମଧୁର କଣ୍ଠସ୍ୱର, କୋମଳ ଅଙ୍ଗ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୁଣର ଧାମ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ସ୍ଵଯଂଵରୋ ଜାତୋ ନୃପା ବହୁଵିଧାସ୍ତଦା
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂବର ହେଲା, ଏବଂ ବହୁ ରାଜା ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯମଃ କୁବେରଶ୍ଚ ଵରୁଣୋ ଵିବୁଧୋତ୍ତମଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, କୁବେର ଓ ବରୁଣ — ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ — ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଚଂପକେଶମିଦଂ ପ୍ରାହ ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ଵଚୋ ମମ ଇନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତଂ ଚ ମାଂ ଵିଦ୍ଧି ସ୍ଵସୁତାଂ ମେ ସମର୍ପଯ
ସେମାନେ ଚମ୍ପକେଶଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ରାଜା, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ, ଏହି କଥା ଜାଣ; ତୁମେ ତୁମ କନ୍ୟାକୁ ମୋତେ ଦିଅ।'
ଦ୍ଵିତୀଯସ୍ତୁ ତଦା ପ୍ରାହ ଧର୍ମଦତ୍ତଂ ମନୋରମମ୍
ଦ୍ୱିତୀୟଜଣ କହିଲେ: 'ତୁମର ମନୋହର କନ୍ୟାକୁ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଦିଅ।'
ତୃତୀଯଶ୍ଚାହ ଭୋ ରାଜନ୍ଧନପାଲାଯ ଶୋଭିନେ ମହ୍ଯଂ ଚ ସ୍ଵସୁତାଂ ଶୀଘ୍ରଂ ସମର୍ପଯ ସୁଖୀ ଭଵ
ତୃତୀୟଜଣ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ଧନପାଳଙ୍କୁ — ଯିଏ ମହାନ୍ ଓ ମାନ୍ୟ — ତୁମ କନ୍ୟାକୁ ତୁରନ୍ତ ଦିଅ ଏବଂ ଖୁସି ରୁହ।'
ଚତୁର୍ଥଶ୍ଚାହ ଭୋ ରାଜନ୍ସର୍ଵକଲାସୁ କୋଵିଦଃ ।। 3.2.7.
ଚତୁର୍ଥଜଣ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ଯିଏ ସମସ୍ତ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ—'
ପୁଣ୍ଯାର୍ଥମେକରତ୍ନଂ ଚ ହୋମାର୍ଥଂ ଦ୍ଵିତିଯଂ ଵସୁ
ପୁଣ୍ୟ ପାଇଁ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ହୋମ ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଧନ—
ଶେଷଂ ସୁଭୋଜନାର୍ଥଂ ଚ ରତ୍ନଂ ନିତ୍ଯଂ ମଯାହୃତମ୍
ଅନ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ସଦା ମୁଁ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଆଣୁଥିଲି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତେଷାଂ ମୋହିତୋ ନୃପତିସ୍ତଦା
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରାଜା ସେତେବେଳେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।
ସା ଦେଵୀ ତୁ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵ୍ରୀଡିତା ଦୈଵମୋହିତା
କିନ୍ତୁ ସେ ଦେବୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ ଓ ଭାଗ୍ୟବଶାତ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଵୈତାଲୋ ଵିହସ୍ଯୋଵାଚ ଭୂପତିମ୍
ଏଭଳି କହି ବେତାଳ ହସିଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଧର୍ମଦତ୍ତାଯ ସା କନ୍ଯା ଯୋଗ୍ଯା ଭଵତି ରୂପିଣୀ
ସେ ରୂପବତୀ ଝିଅ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ନିପୁଣଃ ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଵର୍ଣତଃ ସ୍ମୃତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ଜାତିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୋଲି ପରିଚିତ।
କଲାଜ୍ଞଃ ସ ତୁ ଶୂଦ୍ରୋ ହି ଧନୁର୍ଵେଦୀ ସ ଭୂପତିଃ ଅତୋ ଵିଵାହିତା ବାଲା ଧର୍ମଦତ୍ତାଯ ଶୀଲିନେ
ସେ କଳାରେ ଦକ୍ଷ, କିନ୍ତୁ ଶୂଦ୍ର; ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ରାଜା; ଏହିକାରଣରୁ ସେଇ ଝିଅକୁ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଥିଲା।
ଵିଦେହଦେଶେ ଭୂପାଲ ନଗରୀ ମିଥିଲାଵତୀ
ଭିଦେହ ଦେଶରେ, ରାଜା, ମିଥିଳାବତୀ ନାମକ ଏକ ସହର ଥିଲା।
ଗୁଣାଧିପସ୍ତତ୍ର ରାଜା ଧନଧାନ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ଗୁଣାଧିପ ନାମକ ରାଜା ବହୁତ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟର ମାଲିକ ଥିଲେ।
ଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ମିଥିଲାଦେଶେ ତତ୍ର ଵାସଂ ଚକାର ସଃ
ଜୀବିକା ପାଇଁ ସେ ମିଥିଳା ଦେଶରେ ରହିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ମୃଗଯାର୍ଥେ ଵନଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତତ୍ର ଶାର୍ଦୂଲମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଶିକାର ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ବାଘକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵ୍ଯାଘ୍ର ମାର୍ଗେଣ ଭୂପାଲୋ ଵନାନ୍ତରମୁପାଯଯୌ
ବାଘର ପଥ ଅନୁସରି ରାଜା ଜଙ୍ଗଲର ଭିତରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
କ୍ଷୁତ୍କ୍ଷାମକଣ୍ଠୋ ନୃପତିଃ ଶ୍ରମସନ୍ତାପପୀଡିତଃ
ଭୋକରେ ଗଳା ଶୁଖିଯାଇଥିବା ରାଜା କ୍ଲାନ୍ତି ଓ କଷ୍ଟରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ରାଜନ୍ଯୋ ହତ୍ଵା ହରିଣମୁତ୍ତମମ୍
ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଏକ ଉତ୍ତମ ହରିଣକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଵାଂଛିତଂ ତେ ଦଦାମ୍ଯାଶୁ ସ ହୋଵାଚ ମହୀପତିମ୍
"ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଦେଇଦେବି," ବୋଲି ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ଵଯା ସହସ୍ରମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଖାଦିତା ମମ ଭୂପତେ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ମୋର ହଜାର ମୁଦ୍ରା ଖାଇଦେଇଛ।
ଶତମୁଦ୍ରାସ୍ତୁ ମାସାନ୍ତେ ମହ୍ଯଂ ଦେହି କୁଟୁଂବିନେ 3.2.8.
ମାସ ଶେଷରେ ମୋତେ ଶତ ମୁଦ୍ରା ଦିଅ, ଗୃହସ୍ଥ।