ଶାଶ୍ଵତଂ ଶୋଭନଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ଚିତ୍ରଭାନୁଂ ଦିଵସ୍ପତିମ୍
ମୁଁ ସନାତନ, ଶୋଭାମୟ, ପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦିନର ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସର୍ଵଦୁଃଖହରଂ ଦେଵଂ ସର୍ଵଦୁଃଖହରଂ ରଵିମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବା ରବିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵରେଣ୍ଯଂ ଵରଦଂ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ଵିଭାଵସୁମ୍
ମୁଁ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅନୁଗ୍ରହଦାତା ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଦୟାଳୁ ବିଭାବସୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଦେଵେଶ୍ଵରଂ ଦେଵରତଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ଵିଭାଵସୁମ୍ ସ ହି କୀର୍ତିଂ ପରାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁନଃ ସୂର୍ଯପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ।। 1.174.
ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଦେବତାପ୍ରିୟ ବିଭାବସୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରି ପୁଣି ସୂର୍ଯ୍ୟପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ବ୍ରାହ୍ମେ ପର୍ଵଣି ସପ୍ତମୀକଲ୍ପେ ଗରୁଡାରୁଣସଂଵାଦେ ସୂର୍ଯସ୍ତୁତିର୍ନାମ ଚତୁଃସପ୍ତତ୍ଯୁତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ବ୍ରାହ୍ମ ପର୍ବର ସପ୍ତମୀକଳ୍ପରେ ଗରୁଡ଼ ଓ ଅରୁଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'ସୂର୍ଯ୍ୟସ୍ତୁତି' ନାମକ ଏକଶତଚତୁର୍ଦ୍ଧ ସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସୂର୍ଯାଗ୍ନିକର୍ମଵର୍ଣନମ୍ ଗ୍ରହୋପଘାତୈର୍ଵିଵିଧୈରର୍ଦିତା ଯେ ଚ ମାନଵାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା: ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଗ୍ରହଦୋଷରେ ପୀଡ଼ିତ,
ଅରିଭିଃ ପୀଡିତା ଯେ ଚ ଵିନାଯକହତାଶ୍ଚ ଯେ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ବିନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ,
ଆଦିତ୍ଯାରାଧନଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ନାନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରେଯସ୍କରଂ ପରମ୍
ଆଦିତ୍ୟଙ୍କର ଉପାସନା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉତ୍ତମ ଉପାୟ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦାରାଧଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵରୋଗଵିନାଶନମ୍
ସେହିପାଇଁ ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶକ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସଦା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।
ଶାପେନ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନ୍ଯାଃ ପଶ୍ଯାଂଗଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କ ଶାପରେ ମୋର ଅବସ୍ଥା ଦେଖ।
ଏଵଂ ମତ୍ତସ୍ଯ ମେ ତାତ କିଂ କାର୍ଯମଵଶିଷ୍ଯତେ
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୋ ପାଇଁ ଏବେ କଣ କରିବା ଉଚିତ, ପିତା?
ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରପନ୍ନସ୍ଯ ଖଗାଧିପ
ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ପକ୍ଷୀନାଥ, ଶରଣାଗତ ମୋତେ ଏହି କଥା କହ।
ସୂର୍ଯାଗ୍ନିକାର୍ଯଂ ସତତଂ ଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତଃ ସମାଚର
ପବିତ୍ର ମନେ ସଦା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ମହାଶାଂତିକରଂ ଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵନାଶନମ୍
ଏହା ବଡ଼ ଶାନ୍ତିଦାୟକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିପଦ ନାଶକ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ନ ଚାଗ୍ନିକାର୍ଯଂ ଶକ୍ନୋମି କର୍ତୁଂ ଵିକଲତାଂ ଗତଃ ।।1.175.୧
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଯାଇ ଅଗ୍ନି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରୁନାହିଁ।
ତସ୍ମାନ୍ମେ କୁରୁ ଶାଂତ୍ଯର୍ଥମଗ୍ନିକାର୍ଯଂ ଖଗାଧିପ
ସେହିପାଇଁ, ହେ ପକ୍ଷୀନାଥ, ମୋର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ତୁମେ ଅଗ୍ନି କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଅକଲ୍ପସ୍ତ୍ଵଂ ନ ଶକ୍ନୋଷି ମହାଵ୍ଯାଧିପ୍ରପୀଡିତଃ
ତୁମେ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବାରୁ, କୌଣସି କାମ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ଅଛ।
ଅହଂ କରୋମି ତେ ପୁତ୍ର ଶାଂତଯେ ପାଵକାର୍ଚନମ୍
ମୁଁ ତୁମର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଅଗ୍ନିର ପୂଜା କରିବି, ପୁଅ।
ସର୍ଵପାପହରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ମହାଵିପ୍ରଵିନାଶନମ୍
ଏହି ପୂଜା ସମସ୍ତ ପାପ କୁ ଦୂର କରେ, ମହାପୁଣ୍ୟ ଦାୟକ ଏବଂ ବିଦ୍ୱାନମାନଙ୍କର ବଡ଼ ବିପଦ କୁ ନାଶ କରେ।
ଅପମୃତ୍ଯୁହରଂ ଵୀର ସର୍ଵଵ୍ଯାଧିହରଂ ପରମ୍
ହେ ବୀର, ଏହା ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୋଗ ମାନେ ଉପରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ନିବାରଣ କରେ।
ତୃପ୍ତିଦଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଭାସ୍କରପ୍ରିଯମୁତ୍ତମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟତମ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଦେଵାଲଯସ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍କୁର୍ଯାଦଗ୍ନିପ୍ରବୋଧନମ୍
ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ଉଚିତ।
ଭୂର୍ଭୁଵଃସ୍ଵରିତି ସ୍ଵାହା ପ୍ରଣଵେନ ସମନ୍ଵିତମ୍
'ଭୂଃ, ଭୁଵଃ, ସ୍ୱଃ' ଓ 'ଓଁ' ସହିତ 'ସ୍ୱାହା' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଧରାଧରାଯ ଶାନ୍ତାଯ ସହସ୍ରାକ୍ଷିଶିରାଯ ଚ
ଧରାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶାନ୍ତ ଓ ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଧୋମୁଖାଯ ଶ୍ଵେତାଯ ସ୍ଵାହା ପୂର୍ଵାହୁତିଂ ସୃଜେତ୍ । 1.175.
ଅଧୋମୁଖ ଏବଂ ଧଳାବର୍ଣ୍ଣୀଙ୍କୁ 'ସ୍ୱାହା' ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ପ୍ରଥମ ଆହୁତି ଦେବା ଉଚିତ।
ପଦ୍ମଵର୍ଣାଯ ଵେଧାଯ କମଣ୍ଡଲୁଧରାଯ ଚ
ପଦ୍ମବର୍ଣ୍ଣୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ କମଣ୍ଡଳୁଧାରୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ହେମଵର୍ଣାଯ ଦେହାଯ ଐରାଵତଗତାଯ ଚ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଥିବା ଏବଂ ଏଇରାବତ ଉପରେ ବସିଥିବାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦେଵାଧିପାଯ ଚେନ୍ଦ୍ରାଯ ଵିହସ୍ତାଯ ଶୁଭାଯ ଚ
ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ହସ୍ତ ଥିବାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦୀପ୍ତାଯ ଵ୍ଯକ୍ତଦେହାଯ ଜ୍ଵାଲାମାଲାକୁଲାଯ ଚ
ଦୀପ୍ତିମାନ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେହ ଥିବା ଏବଂ ଅଗ୍ନିମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଯମାଯ ଧର୍ମରାଜାଯ ଦକ୍ଷିଣାଶାମୁଖାଯ ଚ
ଯମ, ଧର୍ମରାଜ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।