ଭଵଂତି ଭାଵିତାତ୍ମାନଃ ସୁସ୍ନିଗ୍ଧାଃ ସାଧୁସେଵିତାଃ
ଯେମାନେ ମନକୁ ଭଲଭାବରେ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃଦୁ ଓ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହିବାକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି।
ଚପଲାନି ନ କୁର୍ଵଂତି ସର୍ଵଵ୍ଯାସଂଗଵର୍ଜିତାଃ
ସେମାନେ କେବେ ଅସ୍ଥିର କାମ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସମସ୍ତ ବିକ୍ଷେପରୁ ମୁକ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଇତ୍ଯାଚାରସମାଯୁକ୍ତା ଭଵଂତି ଭୁଵି ମାନଵାଃ
ଏଭଳି ଆଚରଣ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବସବାସ କରନ୍ତି।
ପୂଜନୀଯୋ ରଵିର୍ନିତ୍ଯଂ ଗୁଣେଷ୍ଵେତେଷୁ ଵର୍ତତେ ପତନ୍ତଂ ତ୍ରାଯତେ ଯସ୍ମାଦତୀଵ ନରକାର୍ଣଵାତ୍ ।। 1.174.
ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ପୂଜ୍ୟ, କାରଣ ସେ ଏହି ଗୁଣମାନେ ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି ଓ ମହା ନରକ ସମୁଦ୍ରରୁ ପଡ଼ୁଥିବାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ପାତ୍ରାତିପାତ୍ରସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଦାନମଣ୍ଵପି
ଯେଉଁଥିରେ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଯୋଗ୍ୟ, ସେ ସମସ୍ତ ମହତ୍ତ୍ୱ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯାଏ।
ଦ୍ରଵ୍ଯେଣାପି ହି ଯଃ କୁର୍ଯାନ୍ନରଃ କର୍ମ ତଦାଲଯେ
ଯଦି କେହି ସେଇ ଗୃହରେ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି କାମ କରନ୍ତି,
ସର୍ଵଦ୍ଵିଜକଦଂବେଷୁ କଶ୍ଚିଜ୍ଜ୍ଞାନମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି।
ତାଵଦ୍ଭ୍ରମଂତି ସଂସାରେ ଦୁଃଖଶୋକପରିପ୍ଲୁତାଃ
ସେଯାଏଁ ନାହିଁ, ସେମାନେ ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଡୁବି ରହନ୍ତି।
ସୂର୍ଯସ୍ଯାଲେପନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଚନ୍ଦନସ୍ଯ ତୁ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଲେପ କରିବା ପୁଣ୍ୟ, ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା କଲେ ଦୁଇଗୁଣି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
କୃଷ୍ଣାଗୁରୌ ଵିଶେଷେଣ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଫଲମିଷ୍ଯତେ
ବିଶେଷକରି କୃଷ୍ଣାଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା କଲେ ଦୁଇଗୁଣି ଫଳ ମିଳେ।
ସୂର୍ଯଯଜ୍ଞୋପକରଣଂ କୃତ୍ଵାଲ୍ପଂ ଯଦି ଵା ବହୁ
ସୂର୍ଯ୍ୟଯଜ୍ଞ ପାଇଁ କିଛି କିମ୍ବା ବେଶି ଉପକରଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉ,
ଯଦପୀଷ୍ଟମନିଷ୍ଟଂ ଚ ନ୍ଯାଯେନୋଭଯମାଗତମ୍
ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛିତ କିମ୍ବା ଅନିଚ୍ଛିତ, ଦୁହିଁଟି ନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ।
କର୍ମଶାଠ୍ଯେନ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଦୁଃଖେନାପି ତଦର୍ଚନମ୍
ଯିଏ କୌଶଳ କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ,
ସର୍ଵମନ୍ଯତ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସୂର୍ଯେ ଚୈକମନା ସଦା 1.174.
ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଛାଡ଼ି, ସଦା ମନକୁ କେବଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ଵରିତଂ ଜୀଵିତଂ ଯାତି ତ୍ଵରିତଂ ଯୌଵନଂ ତଥା
ଜୀବନ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଯାଏ, ଯୁବାବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଶୀଘ୍ର ହେବା।
ଯାଵନ୍ନାଭ୍ଯେତି ମରଣଂ ଯାଵନ୍ନାକ୍ରମତେ ଜରା !
ଯେଯାଏଁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁନାହିଁ, ଯେଯାଏଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିନାହିଁ,
ନ ସୂର୍ଯାର୍ଚନତୁଲ୍ଯୋପି ନ ଧର୍ମୋନ୍ଯୋ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ତିନି ଜଗତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟାର୍ଚ୍ଚନ ସମାନ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ଏହାଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦେଵଦେଵେଶଂ ସୂର୍ଯଂ ଶାଂତମଜଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା ଓ ସ୍ୱାମୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି,
ଗୋପତିଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ପ୍ରହୃଷ୍ଟେନାଂତରାତ୍ମନା
ଗୋପତିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ପୂଜା କଲେ,
ଦେଵମାର୍ଗପ୍ରଣେତାରଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ରଵିଂ ସଦା
ମୁଁ ସଦା ଦେବମାର୍ଗର ଦିଗଦର୍ଶକ ରବିଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ଶାଶ୍ଵତଂ ଶୋଭନଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ଚିତ୍ରଭାନୁଂ ଦିଵସ୍ପତିମ୍
ମୁଁ ସନାତନ, ଶୋଭାମୟ, ପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦିନର ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସର୍ଵଦୁଃଖହରଂ ଦେଵଂ ସର୍ଵଦୁଃଖହରଂ ରଵିମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବା ରବିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵରେଣ୍ଯଂ ଵରଦଂ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ଵିଭାଵସୁମ୍
ମୁଁ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅନୁଗ୍ରହଦାତା ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଦୟାଳୁ ବିଭାବସୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଦେଵେଶ୍ଵରଂ ଦେଵରତଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ଵିଭାଵସୁମ୍ ସ ହି କୀର୍ତିଂ ପରାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁନଃ ସୂର୍ଯପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ।। 1.174.
ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଦେବତାପ୍ରିୟ ବିଭାବସୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରି ପୁଣି ସୂର୍ଯ୍ୟପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ବ୍ରାହ୍ମେ ପର୍ଵଣି ସପ୍ତମୀକଲ୍ପେ ଗରୁଡାରୁଣସଂଵାଦେ ସୂର୍ଯସ୍ତୁତିର୍ନାମ ଚତୁଃସପ୍ତତ୍ଯୁତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ବ୍ରାହ୍ମ ପର୍ବର ସପ୍ତମୀକଳ୍ପରେ ଗରୁଡ଼ ଓ ଅରୁଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'ସୂର୍ଯ୍ୟସ୍ତୁତି' ନାମକ ଏକଶତଚତୁର୍ଦ୍ଧ ସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସୂର୍ଯାଗ୍ନିକର୍ମଵର୍ଣନମ୍ ଗ୍ରହୋପଘାତୈର୍ଵିଵିଧୈରର୍ଦିତା ଯେ ଚ ମାନଵାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା: ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଗ୍ରହଦୋଷରେ ପୀଡ଼ିତ,
ଅରିଭିଃ ପୀଡିତା ଯେ ଚ ଵିନାଯକହତାଶ୍ଚ ଯେ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ବିନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ,
ଆଦିତ୍ଯାରାଧନଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ନାନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରେଯସ୍କରଂ ପରମ୍
ଆଦିତ୍ୟଙ୍କର ଉପାସନା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉତ୍ତମ ଉପାୟ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦାରାଧଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵରୋଗଵିନାଶନମ୍
ସେହିପାଇଁ ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶକ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସଦା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।
ଶାପେନ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନ୍ଯାଃ ପଶ୍ଯାଂଗଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କ ଶାପରେ ମୋର ଅବସ୍ଥା ଦେଖ।