ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦଂଡଵଦ୍ଭୂମୌ ନମସ୍କାରେଣ ଯୋଽର୍ଚଯେତ୍
ଯିଏ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ନମସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରେ—
ସର୍ଵଯଜ୍ଞୋପଵାସେପୁ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ଯତ୍ଫଲମ୍ 1.164.
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଉପବାସ କରିବା ଓ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଉପବାସ କରିବାରୁ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ—
ଶ୍ଵେତଂ ମହାଧ୍ଵଜଂ କୃତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ଚାପଂ ଚ ରଂଗକମ୍ ଯସ୍ତ୍ଵର୍ଯମ୍ଣେ ନରୋ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯାନ୍ଵିତଃ
ବଡ଼ ଶ୍ୱେତ ପତାକା ଓ ରଙ୍ଗିନ ଧନୁ ତିଆରି କରି, ଯିଏ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଅର୍ୟମାନ୍କୁ ଦେଇଥାଏ—
ସ ଶତେନ ଵିମାନାନାଂ ସର୍ଵଦେଵ ନମସ୍କୃତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତ ବିମାନରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ଧ୍ଵଜମାଲାକୁଲଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଯଃ ପ୍ରାଂତେଷୁ ଭଗାଲଯମ୍
ଯିଏ ସୀମାନ୍ତରେ ପତାକା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଦେଉଳ ତିଆରି କରେ—
ସ ଵିମାନସହସ୍ରେଣ ଧ୍ଵଜମାଲାକୁଲେନ ତୁ
ସେ ହଜାର ବିମାନ ଓ ପତାକା ମାଳା ସହିତ—
ଶତଚନ୍ଦ୍ରାଂଶୁଵିମଲଂ ମୁକ୍ତାଦାମୋପଶୋଭିତମ୍
ଶତ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଶୁଭ୍ର, ମୁକ୍ତା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ—
ସ ଧାର୍ଯମାଣଚ୍ଛତ୍ରେଣ ହେମଦଂଡୋପଶୋଭିନା
ସେ ସୁନା ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଛତା ଧରି ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ତତସ୍ତସ୍ମାଚ୍ଚ୍ଯୁତୋ ଲୋକାନ୍ନିସର୍ଗାଦ୍ଭୁଵମାଗତଃ
ତାପରେ ସେ ଏହି ଲୋକରୁ ଖସି ଆରମ୍ଭରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲା।
ଯଃ ଶୃଂଖଲାସମାଯୁକ୍ତାଂ ମହାଘଣ୍ଟାଂ ମହାସ୍ଵନାମ୍
ଯେଉଁଜଣ ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ବଡ଼ ଘଣ୍ଟାରେ ସଜିତ, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ବହୁତ ଉଚ୍ଚ।
ଶୋଭନଃ ସ୍ଯାନ୍ନରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଭଗସ୍ଯାତୀଵ ଵଲ୍ଲଭଃ
ଏପରି ଜଣେ ଲୋକ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଶୁଭ୍ର, ଧନୀ ଓ ଭାଗ୍ୟରେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ହେବେ।
ଭେରୀମୃଦଂଗପଟହଝର୍ଝରୀମର୍ଦଲାଦିକମ୍ 1.164.
ବଡ଼ ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗ, ପଟାହ, ଝଝରୀ ଓ ମର୍ଦ୍ଦଳ ଭଳି ବାଦ୍ୟ ଉପକରଣ ସହିତ—
ସ ଵିମାନୈର୍ମହାଭାଗେର୍ଵଂଶଵୀଣାଯୁତସ୍ଵନୈଃ
ସେ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଜଣେ ଲୋକ, ଅନେକ ବୀଣାର ଶବ୍ଦ ଦେଇ ଉଡୁଥିବା ରଥ ସହିତ ଚାଲିଥାନ୍ତି।
ସୁସଂଗୀତକଦାନେନ ସଵାଦ୍ଯେନ ଵିଶେଷତଃ
ସୁନିତ୍ୟା ବାଦ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଦେଇ, ବିଶେଷ କରି ବାଦ୍ୟ ଉପକରଣ ସହିତ—
ମହାମହାସ୍ଵନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶଂଖଯୁଗ୍ମଂ ଭଗାଲଯେ
ଭାଗାଳୟରେ ଦୁଇଟି ଶଂଖ ଦେଇ, ତାହାର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କଲେ—
ଵିମାନଂ ବହୁଵର୍ଣାଭଂ ମଧ୍ଯେ ପଂକଜଭୂଷିତମ୍
ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ, ଅନେକ ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିବା, ମଧ୍ୟରେ ପଦ୍ମରେ ସଜିତ—
କିଂକିଣୀଜାଲସଂପନ୍ନଂ ଵର୍ଣକୈଶ୍ଚୋପଶୋଭିତମ୍
କିଂକିଣୀର ଜାଲି ଓ ରଙ୍ଗିନ ଶୋଭା ସହିତ ଏହି ରଥ ସଜିତ—
ଭଗସ୍ଯୋପରି ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ସର୍ଵରତ୍ନୋପଶୋଭିତମ୍
ଯେଉଁଜଣ ଏହି ରଥକୁ ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ କରି ଭାଗ୍ୟର ଉପରେ ଅର୍ପଣ କରେ—
ପଟ୍ଟାଦିଵସ୍ତ୍ରତଂତୂନାଂ ପରିସଂଖ୍ଯା ତୁ ଯା ଭଵେତ୍
ପଟ୍ଟ ଓ ଅନ୍ୟ ଚିତ୍ରା ବସ୍ତ୍ରର ତନ୍ତୁର ସଂଖ୍ୟା ଯେତେ ଥାଏ—
ଭଗାହୁତ୍ଯା ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସୃଷ୍ଟିଦ୍ଵାରେଣ ଧାର୍ଯତେ
ଭାଗାର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟିର ଦ୍ୱାରରେ ଧାରଣ ହୁଏ।
ଯସ୍ତ୍ଵଗ୍ନିକାର୍ଯଂ(ଯ?) ଵିଧିଵତ୍କୁର୍ଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ଭଗାଲଯେ
ଯେଉଁଜଣ ଭାଗାଳୟରେ ନିତ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ—
ସର୍ଵାନ୍ନଂ ଯାଵକୋପେତଂ ଯସ୍ତୁ ନିତ୍ଯଵିଧିଂ ହରେତ୍ 1.164.
ଯେଉଁଜଣ ନିତ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବାର୍ଲି ମିଶା ଖାଦ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରେ—
ମହାଶ୍ଵେତାଦିମାତୄଣାଂ ତ୍ରିକଲ୍ପାନାଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ ସ ନରଶ୍ଚ ସହସ୍ରାଣି ଶାଂଡିଲେଯପୁରେ ଵସେତ୍
ସେ ଏବଂ ଅନେକ ଲୋକ ମିଶି ତିନି ଯୁଗର ମହା ଶ୍ୱେତା ମାତୃମାନେ ସହିତ ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟପୁରରେ ବସିବେ।
ସୌରସଂଧ୍ଯାବଲିଂ କୃତ୍ଵା ଦିନାଂତେ ସତତଂ ରଵେଃ
ଯେଉଁଜଣ ସୌରସନ୍ଧ୍ୟା ବଳି ଦିନ ଶେଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନିତ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରେ—
ଦଧ୍ଯୋଦନପଯୋଭିର୍ଯଃ ପୂରିତଂ ପାତ୍ରମାଵୃତମ୍
ଯେଉଁଜଣ ଦହିଭାତ ଓ ଦୁଧରେ ଭରିଥିବା ଢକା ଭାଣ୍ଡ ଭରିଥାଏ—
ଶିରସା ଧାରଯେତ୍ପାତ୍ରଂ ଶନୈର୍ଗଚ୍ଛେତ୍ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେ ଭାଣ୍ଡଟିକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, ଧୀରେ ଧୀରେ ତାହାକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା ଉଚିତ।
ଦର୍ପଣୈର୍ଧୂପମାଲାଭିର୍ଗେଯନୃତ୍ଯାଦିଶୋଭିତମ୍
ଦର୍ପଣ, ଧୂପ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ସଜିତ, ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଇଥିବା।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷଶତଂ ତଥା
ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଓ ଏକ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଭଳି।
ଭଗଭକ୍ତିପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସ ପାପକୃତ୍
ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି ଯଦି ମନ ଖୁସି ହୁଏ, ତେବେ ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୟା ପାଇଥାଏ।
କୃଷ୍ଣାଂ ତୁ ଷଷ୍ଠୀଂ ନକ୍ତେନ ଯଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣାଂ ଚ ସପ୍ତମୀମ୍
ଯେ କୃଷ୍ଣା ଷଷ୍ଠୀ ଓ କୃଷ୍ଣା ସପ୍ତମୀ ଉପବାସ ରଖେ।