ସ ପୁଷ୍ପକଵିମାନେନ ପୁଷ୍ପମାଲାକୁଲେନ ତୁ
ସେ ପୁଷ୍ପକ ରଥ ଓ ପୁଷ୍ପମାଳାରେ ସଜିଥିବା,
ଅକ୍ଷଯଂ ମୋଦତେ କାଲମତିରସ୍କୃତଶାସନଃ
ଅକ୍ଷୟ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥାଏ, ସମୟ ଓ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି।
ସୂର୍ଯଷଷ୍ଠୀଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ଶତାନୀକ ଉଵାଚ ପୁନସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଭାସ୍କରସ୍ଯ ମହୌଜସଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟଷଷ୍ଠୀ ବ୍ରତର ବିବରଣା। ଶତାନୀକ କହିଲେ: ପୁନି ତୁମେ ଦେବଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ମହାଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହ।
ସୁମଂତୁରୁଵାଚ ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ହି ମହାରାଜ ସର୍ଵଦଂ ଲୋକପୂଜିତମ୍
ସୁମନ୍ତୁ କହିଲେ: ହେ ମହାରାଜ, ତୁମେ ଶୁଣ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସଦା ପୂଜିତ।
ସୁଖାସୀନଂ ସୁରଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ମନୋଵତ୍ଯାଂ ଚତୁର୍ମୁଖମ୍
ସୁବିଧାରେ ବସିଥିବା ଦେବମାନ୍ୟ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା, ମନସର ରାଜଧାନୀରେ ଅଛି ।
ଯ ଏଷ ଭଗଵାନ୍ଦେଵଃ ସହସ୍ରକିରଣୋ ରଵିଃ
ସେହି ପବିତ୍ର ଦେବତା, ହଜାର ରଶିମାନେ ଥିବା ରବି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ।
ତସ୍ମାଚ୍ଛୃଣୁତମେକାଗ୍ରୌ ଗଦତୋ ନିଖିଲଂ ମମ
ତେଣୁ, ତୁମେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ମୋର ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣ ।
ସ୍ଵଯମୁତ୍ପାଦ୍ଯ ପୁଷ୍ଣାଣି ଯଃ ସୂର୍ଯଂ ପୂଜଯେତ୍ସ୍ଵଯମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନିଜେ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନିଜ ହାତରେ ପୂଜା କରେ—
ଯସ୍ତ୍ଵାରାମଂ ରଵେଃ କୁର୍ଯାଦାମ୍ରବିଲ୍ଵାଦିଶୋଭିତମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ରବିଙ୍କ ପାଇଁ ଆମ୍, ବିଲ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛରେ ସଜାଇ ଉଦ୍ୟାନ କରେ—
ପୁନ୍ନାଗନାଗବକୁଲୈରଶୋକତିଲଚଂପକୈଃ
ପୁନ୍ନାଗ, ନାଗ, ବକୁଳ, ଅଶୋକ, ତିଳ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛରେ ଉଦ୍ୟାନ ଭରିଥିଲେ—
ଯାଵଦ୍ଧି ପତ୍ରଂ କୁସୁମଂ ବୀଜଂ ସୂତଫଲାନି ଚ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ମାଞ୍ଜି, ଫଳ ରହିଛି—
ସଘୃତଂ ଗୁଗ୍ଗୁଲଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ରାଜନ୍ଵା କଂଦୁରୁଂ ତଥା 1.164.
ସେ ଘୃତ, ଗୁଗୁଳ ଓ କୁନ୍ଦୁରୁ ରେସିନ ଦେବା ଉଚିତ, ରାଜା ।
କୃଷ୍ଣାଗୁରୁଂ ଚ କର୍ପୂରଧୂପଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦିଵାକରେ
ସେ କୃଷ୍ଣାଗୁରୁ ଓ କର୍ପୂର ଧୂପ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ ।
କଲ୍ପକୋଟିସହସ୍ରାଣି କଲ୍ପକୋଟିଶତାନି ଚ
ହଜାର କୋଟି କଳ୍ପ ଓ ଶତ କୋଟି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—
ଗୁଗ୍ଗୁଲୁଂ ଘୃତସଂଯୁ୍କ୍ତଂ ଯକ୍ଷୋ ଗୃହ୍ଣାତି ଶବ୍ଦକୃତ୍
ଘୃତ ମିଶିତ ଗୁଗୁଳ ଯକ୍ଷ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଶବ୍ଦ ହୁଏ ।
କୃଷ୍ଣାଂଶୌ କୃଷ୍ଣ ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ଯଃ ସାଜ୍ଯଂ ଗୁଗ୍ଗୁଲୁଂ ଦହେତ୍
କୃଷ୍ଣାପକ୍ଷ ସପ୍ତମୀରେ ଯେ ଘୃତ ସହିତ ଗୁଗୁଳ ଜଳାଏ—
ଦେଵଦାରୁଂ ନମେରୁଂ ଚ ଶ୍ରୀଵାସଂ କୁଂଦୁରୁଂ ତଥା
ସେ ଦେବଦାରୁ, ନମେରୁ, ଶ୍ରୀବାସ ଓ କୁନ୍ଦୁରୁ ଦେବା ଉଚିତ ।
ଏଵଂ ସୌଗଧିକଂ ରୂପଂ ଷଟ୍ସହସ୍ରଗୁଣୋତ୍ତରମ୍
ଏଭଳି ସୁଗନ୍ଧ ରୂପ ଛଅ ହଜାର ଗୁଣ ଅଧିକ ହୁଏ ।
ଅନଂତଫଲଦଂ ଦେଵଂ ସଦା କୁଂଦୁରୁକାମୁକମ୍
ଯେ ଦେବତା ସଦା କୁନ୍ଦୁରୁକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ଦଗ୍ଧ୍ଵାର୍ଧମଵିମିଶ୍ରସ୍ଯ ସୂର୍ଯତୁଲ୍ଯଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ଅମିଶ୍ର ଧୂପର ଅର୍ଦ୍ଧ ଜଳାଇଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ହୁଏ ।
କୃଷ୍ଣାଗୁରୁଭଵଂ ଧୂପଂ ତୁଷାଗ୍ନିରିଵ କାଂଚନମ୍
କୃଷ୍ଣାଗୁରୁ ଧୂପ ଧୂଆଁ ନଥିବା ଅଗ୍ନିରେ ସୁନା ପରି ଚମକେ ।
କପାଟଦ୍ଵାରକୁଡ୍ଯାଦିତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵଂ ସଵେଦିକମ୍ 1.164.
ଦ୍ୱାର, ଗେଟ, ଦିଵାଳ, ଚାରିପାଖ ଓ ଉପରେ, ଏକ ମଞ୍ଚ ସହିତ ।
ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ଯଥାଵତ୍ତୁ ଯୁଵଯୋର୍ଵଚ୍ମି କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ମୁଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସେ ଲୋକର ପୁଣ୍ୟ ଦେଖିବା ପରି ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହତ୍ତ୍ୱ କହିବି।
କଲ୍ପକୋଟିଶତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ତେଜସା ଵହ୍ନିସନ୍ନିଭଃ
ସେ ଏକ ଶତ କୋଟି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଚମକେ।
ତସ୍ଯାଂତେ ଧର୍ମଶେଷେଣ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯା ଧିପତିର୍ଭଵେତ୍
ସେ ଶେଷ ଧର୍ମର ପୁଣ୍ୟରେ ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ହେବାକୁ ପାରେ।
ସ ସର୍ଵଶର୍ମସଂଯୁକ୍ତଃ ସୂର୍ଯତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମଃ
ସେ ସମସ୍ତ ସୁଖରେ ଭରିପୁରା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ପ୍ରଭାବ ଓ ପ୍ରତାପ ରଖିଥାଏ।
ତଦ୍ଵଚ୍ଛୁକ୍ଲୈଶ୍ଚ ସଂଵୀତଂ ପଟ୍ଟସୂତ୍ରୈର୍ଵିନିର୍ମିତମ୍
ସେ ଧଳା ପଟ ଓ ଚମକୁଥିବା ପଟ୍ଟ ସୂତ୍ରରେ ଭଲଭାବେ ପିନ୍ଧିଥାଏ।
ଵାସାଂସି ସୁଵିଚିତ୍ରାଣି ସୂରଲୋକେ ମହୀଯତେ
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ସଜାଯାଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଭାସ୍କରସ୍ଯୋତ୍ତମାଂଗେଷୁ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ବ୍ରଵୀମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ତମ ଅଂଗରେ ବସିଥିବା ଲୋକର ପୁଣ୍ୟ କଥା କହିବି।
ଏଵଂ ଵିତ୍ତାନୁସାରେଣ ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞେଯଂ ସମାସତଃ
ଏଭଳି, ନିଜର ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ କଥା ସଂକ୍ଷେପରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ।