ସୌରଧର୍ମଵର୍ଣନମ୍ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯମରତାଂ ଵୀର ତେଜସା ରଵିସନ୍ନିଭଃ
ଓ ବୀର, ସେ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଥାଏ।
ଯୋ ଭାନୁଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ସଂମୋହାତ୍ସର୍ଵଦେଵନମ ସ୍କୃତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କେହି ଭ୍ରମରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ।
ଭାନୁମିଷ୍ଟଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ସର୍ଵଯତ୍ନୈର୍ଵିଧାନତଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପ୍ରିୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦ୍ୱାରା,
ସର୍ଵଯଜ୍ଞତପୋଦାନତୀର୍ଥଦେଵେଷୁ ଯତ୍ଫଲମ୍
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା, ଦାନ, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ଓ ଦେବତାପୂଜାର ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ,
ଯୋ ଭାନୁଂ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଧିପୂର୍ଵଂ ନରାଧିପ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରେ, ହେ ରାଜା,
ମାତୃଜାନ୍ପିତୃଜାଂଶ୍ଚୈଵ ଯତ୍ର ଚୋଦ୍ଵହତେ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଜ ମା' ବା ବାପାଙ୍କ ଗୋତିର ଜଣେ ଝିଅକୁ ବିବାହ କରେ,
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଵିପୁଲାନ୍ଭୋଗାନ୍ପ୍ରଲଯେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ସେ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ସଂସାର ଶେଷ ହେବାବେଳେ,
ଅଥ ଵା ରାଜ୍ଯମାକାଂକ୍ଷେଜ୍ଜାଯତେ ସଂଭଵାଂତରେ
କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ ଆଶା କରି, ପୁନି ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଯତ୍କୃତ୍ଵା ପାର୍ଥିଵଂ ବ୍ଯୋମ୍ନି ଅର୍ଚଯେତ୍ସର୍ଵଦେଵକମ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ହେ ରାଜା, ସେ ଆକାଶରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ଇହୈଵ ଧନଵାଞ୍ଚ୍ଛ୍ରୀମା ନ୍ସୋଂତେଽର୍କତ୍ଵମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ 1.162.
ଏଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଧନୀ ଓ ଶ୍ରୀମାନ୍ ହୁଏ, ଶେଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଶତୈକାଦଶକଂ ଯାଵତ୍ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ଶୃଣୁ
ଏହା ଏକଶେ ଏଗାର ଥର କଲେ କେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେଥିରେ ଶୁଣ।
ପାପହା ସର୍ଵମର୍ତ୍ଯାନାଂ ଦର୍ଶନାତ୍ସ୍ପର୍ଶନାଦପି
ସେ ମାନବମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି, କେବଳ ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ମଧ୍ୟ।
ଗୀର୍ଵାଣୈଃ ସହିତୋ ନିତ୍ଯଂ ମୋଦତେ ଦିଵି ସୂରଵତ୍
ସେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ସଦା ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
କୁସୁମୈଃ ସୁସୁଗଂଧୈଶ୍ଚ ଫଲୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈର୍ନୃପ
ସୁସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫଳ ସହିତ, ହେ ରାଜା,
ନାନାରସମାଯୁକ୍ତଂ ନାନାଗଂଧସମନ୍ଵିତମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ରସ ଓ ଗନ୍ଧରେ ମିଶିଥିବା,
ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ପଶ୍ଚିମେ ଭାଗେ ଶ୍ରୀଖଂଡଂ ଚଂଦନଂ ଶୁଭମ୍
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଶୁଭ ଚନ୍ଦନ ଓ ଶ୍ରୀଖଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ଵିତ୍ତାନୁସାରେଣ କୃତ୍ଵା ଵିଭଵଵିସ୍ତରମ୍
ଏପରି ନିଜ ଅର୍ଥ ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି,
ସକୃଦେଵ ତୁ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଭରତସତ୍ତମ
କିନ୍ତୁ ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି କେବଳ ଏକଥର ମଧ୍ୟ କରିଥାଏ,
ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵଦୁଃଖଵିଵର୍ଜିତଃ ତେଜସା ରଵିସଂକାଶଃ ପ୍ରଭଯାର୍କସମପ୍ରଭଃ
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ଦୂର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଆର୍କ ପରି ଅତି ଦୀପ୍ତ।
ପାଂସୁନା କ୍ରୀଡମାନୋ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଵ୍ଯୋମ ହ୍ଯକାର୍ଯତଃ 1.162.
ଯେଉଁଠି କିଏ ଧୂଳିରେ ଖେଳିବା ବେଳେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଆକାଶ ତିଆରି କରେ—
ସର୍ଵେଷାମେଵ ପାତ୍ରାଣାଂ ପରଂ ପାତ୍ରଂ ଵିଭାଵସୁଃ
ସମସ୍ତ ପାତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ହିଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାତ୍ର।
ତସ୍ଯ ପାତ୍ରସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଧ୍ରୁଵମକ୍ଷଯମାଦିଶେତ୍
ସେହି ପାତ୍ରର ମହିମା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅବିନାଶୀ; ଏହାକୁ ଘୋଷଣା କରିବା ଉଚିତ।
ରଵୌ ଦତ୍ତଂ ହୁତଂ ଜପ୍ତଂ ବଲିଂ ପୂଜାଂ ନିଵେଦଯେତ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା, ଅର୍ପିତ, ଜପିତ, ବଳି ଦିଆଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ପୂଜା କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କାମ—
ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିତ୍ତାନୁସାରେଣ ଯଃ କୁର୍ଯାଦାଲଯଂ ରଵେଃ
ଯେଉଁଠି କିଏ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ଭକ୍ତି ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରେ—
ମହାଵିଭଵସାରୋପି ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଭକ୍ତିଵର୍ଜିତମ୍
ଯଦି କିଏ ବହୁ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭକ୍ତି ବିନା କାମ କରେ—
ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯେନ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଵିତ୍ତଵାନପି ମାନଵଃ
ଯଦି କିଏ ଧନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଧନ ଉପରେ କଞ୍ଜୁସି କରେ—
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ରିଭାଗଂ ଵିତ୍ତସ୍ଯ ଜୀଵନାଯ ପ୍ରକଲ୍ପଯେତ୍
ଏହିପରି ଏକ ତୃତୀୟାଂଶ ଧନ ଜୀବନ ନିମିତ୍ତେ ଅଲଗା କରିବା ଉଚିତ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଚୋଦିତଂ କୁର୍ଯାଦଲ୍ପଵିତ୍ତୋଽପି ଯୋ ନରଃ
ଯଦି କିଏ ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ କାମ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵସ୍ଵମପି ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦର୍କେ ଭକ୍ତିଵିଵର୍ଜିତଃ
ଯଦି କିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦେଇଦିଏ, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତି ବିନା—
ନ ତପୋଭିର୍ଵିଭୋରୁଗ୍ରୈର୍ନ ଚ ସର୍ଵୈର୍ମହାମଖୈଃ 1.162.
ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ବଡ଼ ବଳି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ—