ସର୍ଵଦେଵମଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପମର୍କସ୍ଯ ତେ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଦେବତାମୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି,
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଦେଵଂ ଵେପମାନା ଧରାଂ ଗତାଃ
ସେମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ରୂପଂ ତେ ଦେଵ ଭୀମଂ ଜ୍ଵାଲାସମାକୁଲମ୍
ହେ ଦେବ, ଆପଣଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ରୂପ, ଯାହା ଜ୍ୱାଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେଖି ଆମେ ଭୟଭୀତ ହେଲୁ।
ଦିଗ୍ଜ୍ଞାନଂ ହୃତମସ୍ମାକଂ ତତ୍ପ୍ରସୀଦ ଜଗତ୍ପତେ
ଆମର ଦିଗବୁଦ୍ଧି ହରାଇଯାଇଛି; ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵଦେଵୋ ଦିଵାକରଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ,
ଦୃଷ୍ଟଂ ଭଵଦ୍ଭିର୍ଦେଵେଂଦ୍ରା ମମ ସର୍ଵଜଗନ୍ମଯମ୍
ହେ ଦେବେଶ୍ବରମାନେ, ଆପଣମାନେ ମୋ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି।
ଏତନ୍ମଯା ପ୍ରସନ୍ନେନ ଯୁଷ୍ମାକଂ ଶ୍ରେଯସେଽନଘାଃ
ହେ ପାପହୀନମାନେ, ମୋର କୃପାରେ ଏହି ଦର୍ଶନ ଆପଣମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି।
ଯୋଗିନାମପି ଦେଵେଶ ଦର୍ଶନଂ ହ୍ଯସ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ହେ ଦେବେଶ୍ବର, ଏହି ରୂପର ଦର୍ଶନ ଯୋଗୀମାନେ ପାଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ତ୍ଵାମାରାଧ୍ଯ ଜଗନ୍ନାଥଂ ନାପ୍ରାପ୍ଯମିହ ଵିଦ୍ଯତେ 1.160.
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଏଠାରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଽଦିତେଃ ପୁତ୍ରୋ ଜଗାମାଦର୍ଶନଂ ରଵିଃ
ଏପରି କହି, ଆଦିତିଙ୍କର ପୁଅ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଏଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵାଃ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦିଵାକରମ୍
ଏଭଳି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସୂର୍ଯପୂଜାଫଲପ୍ରଶ୍ନଵର୍ଣନମ୍ ନାସ୍ତ୍ଯାଦିତ୍ଯସମୋ ଦେଵୋ ନାସ୍ତ୍ଯାଦିତ୍ଯସମା ଗତିଃ
ଆଦିତ୍ୟ ସମାନ ଦେବତା କିଛି ନାହିଁ, ଆଦିତ୍ୟ ସମାନ ଗତି ମଧ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଆଦିତ୍ଯମୂଲମଖିଲଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ମୂଳ ହେଉଛନ୍ତି ଆଦିତ୍ୟ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ରୁଦ୍ରେଂଦ୍ରୋପେଂଦ୍ରକେଂଦ୍ରାଣାଂ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ତ୍ରିଦିଵୌକସାମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଓ ସ୍ୱର୍ଗର ମହାନ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ,
ସର୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵଲୋକେଶୋ ମହାଦେଵଃ ପ୍ରଜାପତିଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଥ, ମହାଦେବ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ତତଃ ସଂଜାଯତେ ସର୍ଵଂ ତତ୍ରୈଵ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ
ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଏହା ସବୁ ଲୟ ହୁଏ।
ଜଗଜ୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଗ୍ରହୋ ଵିପ୍ର ପ୍ରଦୀପ୍ତଃ ପ୍ରଭଵୋ ରଵିଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଜଗତର ସବୁଠାରୁ ପୁରୁଣା ଗ୍ରହ, ତିନି ଚମକୁଛନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ।
କ୍ଷଣା ମୁହୂର୍ତା ଦିଵସା ରାତ୍ରିପକ୍ଷାଶ୍ଚ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
କ୍ଷଣ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଦିନ, ରାତି ଓ ପକ୍ଷ ସବୁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ସ ଏଷ କାଲଶ୍ଚାଗ୍ନିଶ୍ଚ ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମା ପ୍ରଜାପତିଃ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି କାଳ, ସେ ଅଗ୍ନି, ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପୀ, ସେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ତସ୍ମାଦସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂଜନେ ଯତ୍ଫଲଂ ଭଵେତ୍
ତେଣୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ପୂଜାରୁ କେଉଁ ଫଳ ମିଳେ—
ସୌରଧର୍ମଵର୍ଣନମ୍ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯମରତାଂ ଵୀର ତେଜସା ରଵିସନ୍ନିଭଃ
ଓ ବୀର, ସେ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଥାଏ।
ଯୋ ଭାନୁଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ସଂମୋହାତ୍ସର୍ଵଦେଵନମ ସ୍କୃତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କେହି ଭ୍ରମରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ।
ଭାନୁମିଷ୍ଟଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ସର୍ଵଯତ୍ନୈର୍ଵିଧାନତଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପ୍ରିୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦ୍ୱାରା,
ସର୍ଵଯଜ୍ଞତପୋଦାନତୀର୍ଥଦେଵେଷୁ ଯତ୍ଫଲମ୍
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା, ଦାନ, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ଓ ଦେବତାପୂଜାର ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ,
ଯୋ ଭାନୁଂ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଧିପୂର୍ଵଂ ନରାଧିପ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରେ, ହେ ରାଜା,
ମାତୃଜାନ୍ପିତୃଜାଂଶ୍ଚୈଵ ଯତ୍ର ଚୋଦ୍ଵହତେ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଜ ମା' ବା ବାପାଙ୍କ ଗୋତିର ଜଣେ ଝିଅକୁ ବିବାହ କରେ,
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଵିପୁଲାନ୍ଭୋଗାନ୍ପ୍ରଲଯେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ସେ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ସଂସାର ଶେଷ ହେବାବେଳେ,
ଅଥ ଵା ରାଜ୍ଯମାକାଂକ୍ଷେଜ୍ଜାଯତେ ସଂଭଵାଂତରେ
କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ ଆଶା କରି, ପୁନି ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଯତ୍କୃତ୍ଵା ପାର୍ଥିଵଂ ବ୍ଯୋମ୍ନି ଅର୍ଚଯେତ୍ସର୍ଵଦେଵକମ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ହେ ରାଜା, ସେ ଆକାଶରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ଇହୈଵ ଧନଵାଞ୍ଚ୍ଛ୍ରୀମା ନ୍ସୋଂତେଽର୍କତ୍ଵମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ 1.162.
ଏଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଧନୀ ଓ ଶ୍ରୀମାନ୍ ହୁଏ, ଶେଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।