ଦୃଷ୍ଟିଧୃଷ୍ଟ୍ଯଶ୍ଚ ଵିପୁଲାଃ କେଶା ଵୀରାଂଶଵଃ ସ୍ମୃତାଃ
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୃଢ଼ ନଜର ବିଶାଳ ଥିଲା, ତାଙ୍କର କେଶ ଶୂରବୀରମାନଙ୍କ ରଶ୍ମି ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରାଯାଇଥିଲା।
ବାହଵୋ ଵିଦିଶସ୍ତସ୍ଯ ଦିଶଃ ଶ୍ରୋତ୍ରେ ନରାଧିପ
ତାଙ୍କର ବାହୁ ହେଉଛି ଦିଗବଳୟ, ଏବଂ ଶ୍ରବଣ ହେଉଛି ଚାରିଦିଗ, ହେ ରାଜା।
ପ୍ରସାଦଶ୍ଚ କ୍ଷମା ଚୈଵ ମନୋ ଧର୍ମସ୍ତଥୈଵ ଚ
ତାଙ୍କର କୃପା, ଧୈର୍ୟ, ମନ ଓ ଧର୍ମ ସମାନ ଭାବେ ରହିଥିଲା।
ଗ୍ରୀଵାଦିତିର୍ମହାଦେଵୀ ତାଲୂ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ତାଙ୍କର ଗଳା ହେଉଛି ମହାଦେବୀ, ତାଙ୍କର ତାଳୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୁଦ୍ର।
ମୁଖଂ ଵୈଶ୍ଵାନରଶ୍ଚାସ୍ଯ ଵୃଷଣୌ ଚ ଭଗସ୍ତଦା
ତାଙ୍କର ମୁଁହ ହେଉଛି ବୈଶ୍ୱାନର, ତାଙ୍କର ଶୁକ୍ରାଣୁ ଭାଗ ହେଉଛି ଭଗ।
ପୃଷ୍ଠେଽସ୍ଯ ଵସଵୋ ଦେଵା ମରୁତଃ ସର୍ଵସଂଧିଷୁ
ତାଙ୍କର ପିଠିରେ ବସୁମାନେ ଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସଂଯୋଗସ୍ଥଳରେ ମରୁତମାନେ ଥିଲେ।
ପ୍ରାଣୋ ରୁଦ୍ରୋ ମହାଦେଵଃ କୁକ୍ଷୌ ଚାସ୍ଯ ମହାର୍ଣଵାଃ
ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ହେଉଛି ମହାଦେବ ରୁଦ୍ର, ତାଙ୍କର ପେଟ ହେଉଛି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର।
ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ମେଧା ଧୃତିଃ କାଂତିଃ ସର୍ଵା ଵିଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଵୈ କଟୌ
ତାଙ୍କର କଟି ଭାଗରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ମେଧା, ଧୃତି, କାନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଥିଲା।
ସର୍ଵଜ୍ଯୋତୀଂଷି ଜାନୀହି ତପଶ୍ଚକ୍ରଶ୍ଚ ଦେଵ ରାଟ୍ 1.160.
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ଓ ତପସ୍ୟାର ଚକ୍ର ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ।
ସ୍ତନୌ କୁକ୍ଷୌ ଚ ଵେଦାଶ୍ଚ ତେଷ୍ଟୌ ଚାସ୍ଯ ମଖାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ତାଙ୍କର ଛାତି ଓ ପେଟ ହେଉଛି ବେଦ, ତାଙ୍କର ଛଅ ଅଙ୍ଗ ଯଜ୍ଞ ଭାବେ ମନେ କରାଯାଇଥିଲା।
ସର୍ଵଦେଵମଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପମର୍କସ୍ଯ ତେ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଦେବତାମୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି,
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଦେଵଂ ଵେପମାନା ଧରାଂ ଗତାଃ
ସେମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ରୂପଂ ତେ ଦେଵ ଭୀମଂ ଜ୍ଵାଲାସମାକୁଲମ୍
ହେ ଦେବ, ଆପଣଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ରୂପ, ଯାହା ଜ୍ୱାଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେଖି ଆମେ ଭୟଭୀତ ହେଲୁ।
ଦିଗ୍ଜ୍ଞାନଂ ହୃତମସ୍ମାକଂ ତତ୍ପ୍ରସୀଦ ଜଗତ୍ପତେ
ଆମର ଦିଗବୁଦ୍ଧି ହରାଇଯାଇଛି; ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵଦେଵୋ ଦିଵାକରଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ,
ଦୃଷ୍ଟଂ ଭଵଦ୍ଭିର୍ଦେଵେଂଦ୍ରା ମମ ସର୍ଵଜଗନ୍ମଯମ୍
ହେ ଦେବେଶ୍ବରମାନେ, ଆପଣମାନେ ମୋ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି।
ଏତନ୍ମଯା ପ୍ରସନ୍ନେନ ଯୁଷ୍ମାକଂ ଶ୍ରେଯସେଽନଘାଃ
ହେ ପାପହୀନମାନେ, ମୋର କୃପାରେ ଏହି ଦର୍ଶନ ଆପଣମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି।
ଯୋଗିନାମପି ଦେଵେଶ ଦର୍ଶନଂ ହ୍ଯସ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ହେ ଦେବେଶ୍ବର, ଏହି ରୂପର ଦର୍ଶନ ଯୋଗୀମାନେ ପାଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ତ୍ଵାମାରାଧ୍ଯ ଜଗନ୍ନାଥଂ ନାପ୍ରାପ୍ଯମିହ ଵିଦ୍ଯତେ 1.160.
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଏଠାରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଽଦିତେଃ ପୁତ୍ରୋ ଜଗାମାଦର୍ଶନଂ ରଵିଃ
ଏପରି କହି, ଆଦିତିଙ୍କର ପୁଅ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଏଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵାଃ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦିଵାକରମ୍
ଏଭଳି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସୂର୍ଯପୂଜାଫଲପ୍ରଶ୍ନଵର୍ଣନମ୍ ନାସ୍ତ୍ଯାଦିତ୍ଯସମୋ ଦେଵୋ ନାସ୍ତ୍ଯାଦିତ୍ଯସମା ଗତିଃ
ଆଦିତ୍ୟ ସମାନ ଦେବତା କିଛି ନାହିଁ, ଆଦିତ୍ୟ ସମାନ ଗତି ମଧ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଆଦିତ୍ଯମୂଲମଖିଲଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ମୂଳ ହେଉଛନ୍ତି ଆଦିତ୍ୟ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ରୁଦ୍ରେଂଦ୍ରୋପେଂଦ୍ରକେଂଦ୍ରାଣାଂ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ତ୍ରିଦିଵୌକସାମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଓ ସ୍ୱର୍ଗର ମହାନ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ,
ସର୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵଲୋକେଶୋ ମହାଦେଵଃ ପ୍ରଜାପତିଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଥ, ମହାଦେବ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ତତଃ ସଂଜାଯତେ ସର୍ଵଂ ତତ୍ରୈଵ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ
ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଏହା ସବୁ ଲୟ ହୁଏ।
ଜଗଜ୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଗ୍ରହୋ ଵିପ୍ର ପ୍ରଦୀପ୍ତଃ ପ୍ରଭଵୋ ରଵିଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଜଗତର ସବୁଠାରୁ ପୁରୁଣା ଗ୍ରହ, ତିନି ଚମକୁଛନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ।
କ୍ଷଣା ମୁହୂର୍ତା ଦିଵସା ରାତ୍ରିପକ୍ଷାଶ୍ଚ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
କ୍ଷଣ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଦିନ, ରାତି ଓ ପକ୍ଷ ସବୁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ସ ଏଷ କାଲଶ୍ଚାଗ୍ନିଶ୍ଚ ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମା ପ୍ରଜାପତିଃ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି କାଳ, ସେ ଅଗ୍ନି, ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପୀ, ସେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ତସ୍ମାଦସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂଜନେ ଯତ୍ଫଲଂ ଭଵେତ୍
ତେଣୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ପୂଜାରୁ କେଉଁ ଫଳ ମିଳେ—