ନ ତତ୍ପଶ୍ଯାଵହେ ରୂପଂ ଯତ୍ତତ୍ପରମମଦ୍ଭୁତମ୍
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପଟିକୁ ଆମେ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦାରାଧଯାମୋ ହି ଏକୀଭୂଯ ଵିଭାଵସୁମ୍
ତେଣୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ଵୀର କଂଜଜାଚ୍ଯୁତଯୋର୍ହରଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଶୂର୍ବୀର ହରି,
ଅଥ ତେ ରାଜଶାର୍ଦୂଲ ଵିଵିଗୋଗତଯୋ ନୃପ
ତାପରେ, ରାଜାଶାର୍ଦୂଳ, ସେ ସମସ୍ତେ ଦୃଢ଼ ମନେ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ।
ତମାସାଦ୍ଯ ନଗଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଶୃଂଗୈସ୍ତ୍ରିଭିରଲଂକୃତମ୍
ସେମାନେ ତିନିଟି ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଆରାଧନାଯ ଵିଧିଵଦ୍ଯତ୍ନଂ ଚକ୍ରୁର୍ଵିଭାଵସୋଃ
ସେମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଉତ୍ସାହରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ତପଂତଃ ସଂସ୍ଥିତା ନଗେ
ଦେବତାଙ୍କର ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ରହିଲେ।
ସ୍ଥାଣୁଵତ୍ସଂସ୍ଥିତୋ ଭୂମାଵୂର୍ଧ୍ଵବାହୁସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ତିନିଟି ଆଖି ଓ ଉଠାଯାଇଥିବା ହାତ ସହିତ, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଉଡ଼ି ରହିଲେ।
ଏଵଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ତପଶ୍ଚକ୍ରୁଃ ସୁଦାରୁଣମ୍ 1.160.
ଏଭଳି ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଅଥ ବ୍ରହ୍ମେଶଵିଷ୍ଣୂନାଂ କୁର୍ଵତାଂ ତପ ଉତ୍ତମମ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ,
ବ୍ରହ୍ମଞ୍ଛଂଭୋ ହରେ ବ୍ରୂତ ମତ୍ତଃ କିମଭିଵାଂଛଥ
ବ୍ରହ୍ମା, ଶମ୍ଭୁ ଓ ହରି, ମୋତେ କହ, ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ?
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା କେଶା ଇଦଂ ଵଚମବ୍ରୁଵନ୍
ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କେଶବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କୃତକୃତ୍ଯା ଵଯଂ ସର୍ଵେ ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ଗୋପତେ
ତୁମର କୃପାରେ, ଗୋପାଳକ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ସଫଳ ହୋଇଛୁ।
ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥିତିନାଶାନାଂ ଵଯଂ ସର୍ଵେ ଦିଵାକର
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ ଆମେ ସମସ୍ତେ।
କିଂ ତ୍ଵେକଂ ଦେଵଦେଵେଶ ଵରମିଚ୍ଛାମହେ ଵିଭୋ
ହେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଆମେ ତୁମଠାରୁ ଏକଟି ଦୟା ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ତସ୍ମାଦସ୍ମାଜ୍ଜଗନ୍ନାଥ ରୂପଂ ଦର୍ଶଯ ତେଽଚ୍ଯୁତମ୍
ତେଣୁ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଆମକୁ ତୁମ ଅଚ୍ୟୁତ ରୂପ ଦେଖାଇଦିଅ।
ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵୀଶଭାଷିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ
ଅନେକଵକ୍ତ୍ରଶିରସମନେକାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନମ୍
ଅନେକ ମୁହଁ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଉଥିବା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ଭୂଃ ପାଦୌ ଦ୍ଯୌଃ ଶିରଶ୍ଚାପି ତତ୍ରାଗ୍ନୀ ଲୋଚନେ ମତେ 1.160.
ତାଙ୍କର ପାଦ ହେଉଛି ପୃଥିବୀ, ମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ଆକାଶ, ଓ ଚକ୍ଷୁ ହେଉଛି ଅଗ୍ନି, ହେ ଜ୍ଞାନୀ।
ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃ ସ୍ମୃତାସ୍ତସ୍ଯ ଜଂଘାସଂଘାଃ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଜଂଘା ଭାଗରେ ଉତ୍ତମ ଦେବତା ଭାବେ ଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟିଧୃଷ୍ଟ୍ଯଶ୍ଚ ଵିପୁଲାଃ କେଶା ଵୀରାଂଶଵଃ ସ୍ମୃତାଃ
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୃଢ଼ ନଜର ବିଶାଳ ଥିଲା, ତାଙ୍କର କେଶ ଶୂରବୀରମାନଙ୍କ ରଶ୍ମି ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରାଯାଇଥିଲା।
ବାହଵୋ ଵିଦିଶସ୍ତସ୍ଯ ଦିଶଃ ଶ୍ରୋତ୍ରେ ନରାଧିପ
ତାଙ୍କର ବାହୁ ହେଉଛି ଦିଗବଳୟ, ଏବଂ ଶ୍ରବଣ ହେଉଛି ଚାରିଦିଗ, ହେ ରାଜା।
ପ୍ରସାଦଶ୍ଚ କ୍ଷମା ଚୈଵ ମନୋ ଧର୍ମସ୍ତଥୈଵ ଚ
ତାଙ୍କର କୃପା, ଧୈର୍ୟ, ମନ ଓ ଧର୍ମ ସମାନ ଭାବେ ରହିଥିଲା।
ଗ୍ରୀଵାଦିତିର୍ମହାଦେଵୀ ତାଲୂ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ତାଙ୍କର ଗଳା ହେଉଛି ମହାଦେବୀ, ତାଙ୍କର ତାଳୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୁଦ୍ର।
ମୁଖଂ ଵୈଶ୍ଵାନରଶ୍ଚାସ୍ଯ ଵୃଷଣୌ ଚ ଭଗସ୍ତଦା
ତାଙ୍କର ମୁଁହ ହେଉଛି ବୈଶ୍ୱାନର, ତାଙ୍କର ଶୁକ୍ରାଣୁ ଭାଗ ହେଉଛି ଭଗ।
ପୃଷ୍ଠେଽସ୍ଯ ଵସଵୋ ଦେଵା ମରୁତଃ ସର୍ଵସଂଧିଷୁ
ତାଙ୍କର ପିଠିରେ ବସୁମାନେ ଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସଂଯୋଗସ୍ଥଳରେ ମରୁତମାନେ ଥିଲେ।
ପ୍ରାଣୋ ରୁଦ୍ରୋ ମହାଦେଵଃ କୁକ୍ଷୌ ଚାସ୍ଯ ମହାର୍ଣଵାଃ
ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ହେଉଛି ମହାଦେବ ରୁଦ୍ର, ତାଙ୍କର ପେଟ ହେଉଛି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର।
ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ମେଧା ଧୃତିଃ କାଂତିଃ ସର୍ଵା ଵିଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଵୈ କଟୌ
ତାଙ୍କର କଟି ଭାଗରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ମେଧା, ଧୃତି, କାନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଥିଲା।
ସର୍ଵଜ୍ଯୋତୀଂଷି ଜାନୀହି ତପଶ୍ଚକ୍ରଶ୍ଚ ଦେଵ ରାଟ୍ 1.160.
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ଓ ତପସ୍ୟାର ଚକ୍ର ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ।
ସ୍ତନୌ କୁକ୍ଷୌ ଚ ଵେଦାଶ୍ଚ ତେଷ୍ଟୌ ଚାସ୍ଯ ମଖାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ତାଙ୍କର ଛାତି ଓ ପେଟ ହେଉଛି ବେଦ, ତାଙ୍କର ଛଅ ଅଙ୍ଗ ଯଜ୍ଞ ଭାବେ ମନେ କରାଯାଇଥିଲା।