ଜପହୋମପରାନ୍ଯୋଗ୍ଯାନ୍ଦଦୃଶୁଃ କଶ୍ଯପାଦଯଃ
କଶ୍ୟପଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଜପ, ହୋମ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ପୂଜା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁରାସୁରଗୁରୁଃ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛୁଶୁଭେ ଵୀର ମାଯଯା
ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ଗୁରୁ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ନିଜ ମାୟାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ଦକ୍ଷଃ ପ୍ରଚେତାଃ ପୁଲହୋ ମରୀଚିଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ଦକ୍ଷ, ପ୍ରଚେତା, ପୁଲହ ଓ ଉତ୍ତମ ଋଷି ମରୀଚି ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯା ଆତ୍ମାଂତରିକ୍ଷଂ ଚ ଵାଯୁସ୍ତେଜୋବଲଂ ମହୀ
ଦିବ୍ୟ ଆତ୍ମା, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ତେଜ, ବଳ ଓ ପୃଥିବୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ପ୍ରକୃତିଶ୍ଚ ଵିକାରାଶ୍ଚ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯତ୍କାରଣଂ ମହତ୍
ପ୍ରକୃତି, ତାହାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାକାରଣ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଲଵାଶ୍ଚ ଋତଵଶ୍ଚୈଵ ସଂକଲ୍ପପ୍ରଣଵାସ୍ତଥା
କ୍ଷଣ, ଋତୁ, ସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଅର୍ଥୋ ଧର୍ମଶ୍ଚ କାମଶ୍ଚ ମୋକ୍ଷଶ୍ଚ ସଵିଶେଷତଃ 1.158.
ଧନ, ଧର୍ମ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ, ପ୍ରତ୍ୟେକର ବିଶେଷତା ସହିତ ଥିଲା।
ଵୃକୋ ଵିଷ୍ଣୁସୁତଃ ପୁତ୍ରଃ ପୁଷ୍ପଜୋ ଧିଷଣସ୍ତଥା
ବୃକ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୁଅ, ପୁଷ୍ପଜ ଓ ଧିଷଣ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ମାରୁତୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଚ ଅଶ୍ଵି ନାଵନ୍ଯଵାହନୌ
ବାୟୁଦେବ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଓ ନୂତନ ରଥରେ ଆସିଥିବା ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଜଗାମ କଶ୍ଯପୋ ଵୀର ସହାଦିତ୍ଯା ସ୍ଵମାଶ୍ରମମ୍
ବୀର କଶ୍ୟପ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ସହିତ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ଭୂତାତ୍ମାନଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରକମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭିତରେ ବସିଥିବା ମହାନ ଆତ୍ମା, ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଅବିରତ ରହିଲେ।
ସୁରାଣାଂ ଶରଣଂ ଦେଵଶ୍ଚାସୁରାଣାଂ ଵିନାଶନଃ
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ଅସୁରମାନଙ୍କର ବିନାଶକାରୀ।
ଆଦଦାନସ୍ତୁ ତେଜାଂସି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ନରାଧିପ
ହେ ରାଜା, ସେ ତିନି ଲୋକର ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇଲେ।
ପ୍ରହତ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସଂଘାଂଶ୍ଚ ସୁରାଣାଂ ନାଦଵର୍ଧନେ
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ହରାଇ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଲେ।
ସୂର୍ଯାଵତାରଵର୍ଣନମ୍ ସୁମଂତୁରୁଵାଚ ଦକ୍ଷଃ ପ୍ରଜାପତିଶ୍ଚୈଵ ନମସ୍କାରଂ ଚକାର ହ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅବତାରର ବର୍ଣ୍ଣନା।
ଉପାତିଷ୍ଠତ ଦେଵେଶଂ ଭାନୁଂ ଚର୍ଷିଗଣୈଃ ସହ ବହୁଭିଃ ସହ ଗଂଧର୍ଵୈଃ ପ୍ରଗାଯତ୍ସୁ ମହୀପତେ
ଦକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତି ହାତ ଜୋଡ଼ି ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ରୁଷିମାନେ ଓ ଅନେକ ଗନ୍ଧର୍ବ ମିଶି ଗୀତ ଗାଇଥିବା ବେଳେ, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
ଏଵଂ ତେ ଦେଵଗଂଧର୍ଵା ଉପାଗାଯଂତ ଭକ୍ତିତଃ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଵସ୍ଵାନ୍ପୂଷା ଚ ତ୍ଵଷ୍ଟା ଚ ସଵିତା ତଥା ଇତ୍ଯେକାଦଶ ଏଵୈତେ ଦ୍ଵାଦଶୋ ଵିଷ୍ଣୁରୁଚ୍ଯତେ
ଇନ୍ଦ୍ର, ବିବସ୍ୱାନ, ପୂଷା, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଓ ସବିତା—ଏମାନେ ଏଗାରଜଣ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦ୍ୱାଦଶମ ମନାଯାଏ।
ଏଵଂ ଦ୍ଵାଦଶଧା ଜାତମଂଶୁମଂତଂ ମହାଦ୍ଭୁତମ୍
ଏଭଳି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଅଂଶୁମାନ୍ତ ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ମୃଗଵ୍ଯାଧଶ୍ଚ ଶର୍ଵଶ୍ଚ ମୃଗାଂକାଂକୋ ମହାଯଶାଃ
ମୃଗବ୍ୟାଧ, ଶର୍ବ ଓ ମୃଗଚିହ୍ନ ଧାରିଥିବା ମହାନ ଯଶସ୍ୱୀ।
ଦମନଶ୍ଚେଶ୍ଵରଶ୍ଚୈଵ କପାଲୀ ଚ ଵିଶାଂପତେ
ଦମନ, ଈଶ୍ୱର ଓ କପାଳୀ, ହେ ରାଜା।
ଅଶ୍ଵିନୌ ଵସଵଶ୍ଚାଷ୍ଟୌ ଗରୁଡଶ୍ଚ ମହାବଲଃ
ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ଦୁଇଜଣ, ଏଠ ଓଟି ବସୁ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼।
ନାଗରାଜୋ ମହାରାଜ ଵାସୁକିଃ ପ୍ରାଂଜଲିଃ ସ୍ଥିତଃ
ନାଗମାନଙ୍କର ରାଜା ବାସୁକି ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଢ଼ିଆ ଥିଲେ, ହେ ମହାରାଜ।
ତାର୍କ୍ଷ୍ଯଶ୍ଚାରିଷ୍ଟନେମିଶ୍ଚ ଗରୁଡଶ୍ଚ ମହାବଲଃ 1.159.
ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଅରିଷ୍ଟନେମି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼।
ପିତାମହଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵଯମାଗମ୍ଯ ଲୋକକୃତ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପୂଜ୍ୟ ପିତାମହ ସ୍ୱୟଂ ଆସିଲେ।
ଯସ୍ମାତ୍ପ୍ରେକ୍ଷଯତେ ସର୍ଵଂ ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ
ଯେହেতୁ ସନାତନ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ବିଷ୍ଣୁ ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରନ୍ତି।
ଦେଵଦାନଵଯକ୍ଷାଣାଂ ଗଂଧର୍ଵୋରଗରକ୍ଷସାମ୍
ଦେବତା, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵାନ୍ସାର୍ଧଂ ଦେଵର୍ଷିଭିଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଏଭଳି କହି, ପ୍ରଭୁ ଭଗବାନ ଦେବ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଏଗିଅସିଲେ।
ଯା ଗତିର୍ଯଜ୍ଞଶୀଲାନାଂ ଯା ଗତିଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରିବାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସୁକୃତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—
ଯସ୍ଯାଷ୍ଟଗୁଣମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ସମଭୂଦ୍ଦେଵସତ୍ତମମ୍.
ଯେଉଁଠାରେ ଅଷ୍ଟଗୁଣ ଶକ୍ତି ଥିଲା, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା—