ବହୁଶଃ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମା ସ୍ଵଯଂ ସମଭିଜାଯତେ
ବାରମ୍ବାର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତୁଷ୍ଟୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରଂ ଵୀର ଵିରଞ୍ଚସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଯେତେବେଳେ ବିରଞ୍ଚି ମହାପୁରୁଷ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଚାହିଁଲେ ଦୟାକରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସ ସ ଯାତି ଵିନାଶଂ ଵୈ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଭାରତ
କିନ୍ତୁ, ହେ ଭାରତ, ସେ ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଜଗାମ କଶ୍ଯପାଭ୍ଯାଶେ ଶୋକଵ୍ଯାକୁଲିତେକ୍ଷଣା
ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ସହ କଶ୍ୟପଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଆଦ୍ଯଂ ଦେଵଗୁରୁଂ ଵିପ୍ରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ତ୍ରିଷଵଣାଂବୁଭିଃ
ସେ ପ୍ରାଚୀନ ଦେବଗୁରୁ, ଦିବ୍ୟ ଓ ତିନିବେଳି ଜଳ ସ୍ନାନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ,
ନ୍ଯସ୍ତଦଣ୍ଡଶ୍ରିଯା ଯୁକ୍ତଂ ବଦ୍ଧକୃଷ୍ଣାଜିନାଂବରମ୍
ତ୍ୟାଗୀଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ କଳା କୃଷ୍ଣାମୃଗ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ,
ହୁତାଶମିଵ ଦୀଵ୍ଯନ୍ତଂ ତପନ୍ତମିଵ ଭାସ୍କରମ୍ 1.158.
ଯଜ୍ଞ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତାପଦାୟକ।
ଶୋକଗଦ୍ଗଦଯା ଵାଚା ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଶୋକରେ ଗଳା ଅଟକିଯିବା କଣ୍ଠରେ ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ଜାତୋଜାତୋ ହି ମେ ପୁତ୍ରଃ ସଦ୍ଯ ଏଵ ଵିନଶ୍ଯତି
ମୋ ପାଖରେ ପୁଅ ହେଲେ ସେ ସହସା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଯାଏ।
ଚକାର ଗମନେ ବୁଦ୍ଧିଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ପ୍ରତି ପ୍ରଭୋ
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ମନସ୍କଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ତଦ୍ଵାକ୍ଯ ମୁକ୍ତଂ ତଂ ସର୍ଵଂ ଯଦୁକ୍ତଂ ତସ୍ଯ ଜାଯଯା
ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଥିଲେ, ସେଗୁଡିକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଆଗଲା।
ପୁତ୍ର ଗଚ୍ଛାମ ସଦନଂ ଭାନୋଃ ପରମଦୁର୍ଲଭମ୍
ପୁଅ, ଚଳ, ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯିବା, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ବହୁତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ।
ଵେଧା ଜଗାମ ଭଵନମାଦିତ୍ଯସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମହାତ୍ମା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ତେ ମୁହୂର୍ତେନ ସଂପ୍ରାପ୍ତାଃ ସୂର୍ଯଲୋକଂ ସୁଵର୍ଚସମ୍
ସେମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛଂତି ତେଜସାଂ ରାଶିମୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ତେଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୂହ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ଷଟ୍ପଦୋଦ୍ଗୀତନିନଦାଂ ସାଭଗୈସ୍ତୁ ସମୀରିତାମ୍
ସେଠାରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ ସାମଗାନ ଶୁଣିଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ଵିତତେଷୁ ଚ କର୍ମସୁ 1.158.
ସେମାନେ କର୍ମରେ ନିପୁଣ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଘୋଷେଣ ପରମର୍ଷୀଣାଂ ସର୍ଵଂ ତତ୍ର ନିନାଦିତମ୍
ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ସେଠାରେ ସବୁଠି ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା।
ଅଷ୍ଟାଦଶପୁରାଣଜ୍ଞୈଃ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାଵିଶାରଦୈଃ
ଅଠାରୋଟି ପୁରାଣ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଲୋକାଯତିକମୁଖ୍ଯୈଶ୍ଚ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସୂର୍ଯମୀରିତମ୍
ଲୋକାୟତିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଜପହୋମପରାନ୍ଯୋଗ୍ଯାନ୍ଦଦୃଶୁଃ କଶ୍ଯପାଦଯଃ
କଶ୍ୟପଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଜପ, ହୋମ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ପୂଜା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁରାସୁରଗୁରୁଃ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛୁଶୁଭେ ଵୀର ମାଯଯା
ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ଗୁରୁ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ନିଜ ମାୟାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ଦକ୍ଷଃ ପ୍ରଚେତାଃ ପୁଲହୋ ମରୀଚିଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ଦକ୍ଷ, ପ୍ରଚେତା, ପୁଲହ ଓ ଉତ୍ତମ ଋଷି ମରୀଚି ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯା ଆତ୍ମାଂତରିକ୍ଷଂ ଚ ଵାଯୁସ୍ତେଜୋବଲଂ ମହୀ
ଦିବ୍ୟ ଆତ୍ମା, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ତେଜ, ବଳ ଓ ପୃଥିବୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ପ୍ରକୃତିଶ୍ଚ ଵିକାରାଶ୍ଚ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯତ୍କାରଣଂ ମହତ୍
ପ୍ରକୃତି, ତାହାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାକାରଣ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଲଵାଶ୍ଚ ଋତଵଶ୍ଚୈଵ ସଂକଲ୍ପପ୍ରଣଵାସ୍ତଥା
କ୍ଷଣ, ଋତୁ, ସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଅର୍ଥୋ ଧର୍ମଶ୍ଚ କାମଶ୍ଚ ମୋକ୍ଷଶ୍ଚ ସଵିଶେଷତଃ 1.158.
ଧନ, ଧର୍ମ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ, ପ୍ରତ୍ୟେକର ବିଶେଷତା ସହିତ ଥିଲା।
ଵୃକୋ ଵିଷ୍ଣୁସୁତଃ ପୁତ୍ରଃ ପୁଷ୍ପଜୋ ଧିଷଣସ୍ତଥା
ବୃକ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୁଅ, ପୁଷ୍ପଜ ଓ ଧିଷଣ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ମାରୁତୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଚ ଅଶ୍ଵି ନାଵନ୍ଯଵାହନୌ
ବାୟୁଦେବ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଓ ନୂତନ ରଥରେ ଆସିଥିବା ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଜଗାମ କଶ୍ଯପୋ ଵୀର ସହାଦିତ୍ଯା ସ୍ଵମାଶ୍ରମମ୍
ବୀର କଶ୍ୟପ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ସହିତ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।