ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ପଠେତ୍ସ୍ତୋତ୍ରତ୍ରଯଂ ଚ ଯଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ଦିନେ ଶୁଣେ ଓ ତିନିଟି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ—
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରମଧନୋ ଧନମଶ୍ନୁତେ
ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ ସେ ପୁଅ ପାଏ, ଧନ ନଥିବା ଧନ ଉପଭୋଗ କରେ।
ତେଜସା ରଵିସଂକାଶଃ ପ୍ରଭଯା ପୃଶ୍ନିସନ୍ନିଭଃ 1.156.
ସେ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରଭାରେ ପୃଶ୍ନି ସମାନ ହୁଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ବ୍ରାହ୍ମେ ପର୍ଵଣି ସପ୍ତମୀକଲ୍ପେ ସୌରଧର୍ମେ ତ୍ରୈସୁରୋପାଖ୍ଯାନଵର୍ଣନଂ ନାମ ଷଟ୍ପଂଚାଶଦୁତ୍ତରଶତ ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ବ୍ରାହ୍ମ ପର୍ବର ସପ୍ତମୀ କଳ୍ପର ସୌରଧର୍ମ ଅଂଶରେ 'ତିନି ପ୍ରକାର ସୂର୍ଯ୍ୟ କଥା' ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକଶଏ ଛଅପଚାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସୂର୍ଯାଵତାରକଥାପ୍ରସ୍ତାଵଵର୍ଣନମ୍ ଦତ୍ତଵାଂସ୍ତଵ ପୁତ୍ରତ୍ଵମନ୍ଵଯେ କଶ୍ଯପସ୍ଯ ତୁ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅବତାର କଥାର ଆରମ୍ଭ ଏଠାରେ କୁହାଯାଉଛି: ମୁଁ ତୁମକୁ କଶ୍ୟପଙ୍କ ବଂଶରେ ପୁଅ ଭାବେ ଦେଇଛି।
ଯାସ୍ଯାମି ଦ୍ଵିଜଶାର୍ଦୂଲ ପ୍ରପନ୍ନତିମିରାପହଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଯିବି।
ଦେଵାଦୀନାଂ ପ୍ରଣେତା ଯୋ ଯୋ ଭୁଵି ପ୍ରସଵୋ ଵିଭୁଃ
ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ଅଛନ୍ତି—
କିମର୍ଥଂ ଦିଵ୍ଯମାତ୍ମାନଂ ଜନ୍ମନେ ସ ନିଯୋକ୍ଷ୍ଯତି
ସେ ଦିବ୍ୟ ଆତ୍ମା କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିଜେ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଚାହିଁବେ?
ଗୋପାଯନଂ ଯତ୍କୁରୁତେ ଜଗତଃ ସର୍ଵଲୌକିକମ୍
ସେ ଜଗତ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସାଧାରଣ ରକ୍ଷା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି—
ଗୋଭିଃ ପାଲଯତେ କୃତ୍ସ୍ନମାତ୍ମନୋ ଯଃ ସ୍ଵଯଂ ରଵିଃ
ସେ ନିଜେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଗାଁମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଅଗର୍ଭଃ ସ କଥଂ ଗର୍ଭମୁଦରେ ଯାଚତେ ଵିଭୁଃ
ଯିଏ କେବେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି, ସେ କିପରି ଗର୍ଭ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିପାରିବେ, ହେ ପ୍ରଭୁ?
ଯୋଽନ୍ତକାଲେ ଜଗତ୍ପୀତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ଵଜ୍ରମଯଂ ଵପୁଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଶେଷବେଳେ ଗ୍ରହଣ କରି, ବଜ୍ର ସମାନ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଲୋକମେକାର୍ଣଵଂ ଚକ୍ରେ ଦୃଶ୍ଯତେ ସ୍ଵେନ କର୍ମଣା
ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଏକ ମହାସାଗର କରିଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖାଯାଏ।
ଅପି ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଃ ସସର୍ଜ ଵସୁଂଧରାମ୍ 1.157.
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁଣି ପୃଥିବୀକୁ ଗଢ଼ିଥିଲେ।
ଦଦୌ କୃତ୍ଵା ଵସୁମତୀଂ ସୁରାଣାଂ ସୁରସତ୍ତମଃ ପାତାଲସ୍ଥୋର୍ଣଵରସଂ ମଧ୍ଯତୋଯମଯଂ ହଵିଃ
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତାହାକୁ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଉପହାର ଭାବେ ଦେଇଥିଲେ—ଏହି ପୃଥିବୀ ତଳଭାଗ, ଜଳର ସାର, ଏବଂ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସହସ୍ରଚରଣଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯମାହୁର୍ଵୈ ଯୁଗେ ଯୁଗେ
ସହସ୍ର ପାଦ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାନ୍ୟକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମୁଖାଦ୍ଯସ୍ଯ ସମୁତ୍ପନ୍ନୋ ଵେଧା ଲୋକପିତାମହଃ
ଯାହାଙ୍କ ମୁଖରୁ ବେଧା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ।
ଯେନ ତେ ନିହତା ଦୈତ୍ଯା ମଂଦେହା ନାମ ନାମତଃ
ଯିଏ ମନ୍ଦେହ ନାମକ ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ।
ସର୍ଵଦେଵମଯଂ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵାଯୁଧଧରଂ ଵପୁଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ତତ୍ତ୍ୱରେ ଏକ ଦେହ ଗଢ଼ି, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
କରାଂତେ ଯୋ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସହ ଦାନଵରାକ୍ଷସମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ହାତର ଶେଷରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ, ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ପୂର୍ଵା ଦିଶଂ ଗତୋ ନିତ୍ଯମୁଦଯାଚଲମକ୍ରମମ୍
ଯିଏ ସଦା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଉଦୟ ପର୍ବତକୁ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି।
ନାଶଯିତ୍ଵା ତମୋ ଯସ୍ତୁ କ୍ରିଯାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଵର୍ତଯେତ୍
ଯିଏ ଅନ୍ଧକାରକୁ ନଶ୍ୱ କରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆରମ୍ଭ କରାନ୍ତି।
ଗାର୍ହପତ୍ଯେନ ଵିଧିନା ତଦ୍ଵଦ୍ଧାର୍ଯେଣ କର୍ମଣା ପ୍ରୋକ୍ଷଣୀଯଵ୍ରତଂ ଚୈଵ ଅଵଭୃଥଂ ତଥୈଵ ଚ
ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନିର ବିଧିରେ, ଏବଂ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ଅବଭୃଥ ସ୍ନାନ ଯଥାବତ୍।
ସର୍ଵାନିମାଂଶ୍ଚ ଯଶ୍ଚକ୍ରେ ହଵ୍ଯଭାଗପ୍ରଦାନ୍ମୁଖେ 1.157.
ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ହବିର ଅଂଶ ମୁଖରେ ଦେଇଥିଲେ।
ଭାଗାର୍ଥେ ମଧୁଧାନାଯ ଚକ୍ରେ ଯୋ ଯଜ୍ଞକର୍ମଣି
ଯିଏ ଅଂଶ ଓ ମଧୁ ଦାନ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଯଜ୍ଞାନି ଚ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ଯଜ୍ଞାଂଶ୍ଚାପି ସଋତ୍ଵିଜଃ
ଯିଏ ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞର ସାମଗ୍ରୀ, ଯଜ୍ଞକୁ ଏବଂ ଋତ୍ବିଜ୍ମାନେଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଵିବଭାଜ ପୁରା ସର୍ଵଂ ପାରମେଷ୍ଠଯେନ କର୍ମଣା
ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ପରମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ବିଭାଜିତ କରିଥିଲେ।
କ୍ଷଣାନ୍କଲାଶ୍ଚ କାଷ୍ଠାଶ୍ଚ କାଲଵୈକଲ୍ଯମେଵ ଚ
କ୍ଷଣ, କଳା, କାଷ୍ଠା ଏବଂ ସମୟର ବିଭିନ୍ନ ଅଂଶ ସେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଋତଵଃ କାଲଯୋଗାଶ୍ଚ ପ୍ରମାଣଂ ଵିଵିଧଂ ନୃଷୁ
ଋତୁଗୁଡ଼ିକ, ସମୟର ଯୋଗ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରମାଣ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ସୃଷ୍ଟା ଲୋକାସ୍ତ୍ରଯୋନଂତା ଯେନ ଜ୍ଞାନେନ ଵର୍ତ୍ମନା
ତିନି ପ୍ରକାର ଏବଂ ଅନନ୍ତ ଜଗତ ଜ୍ଞାନର ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି।