ଏଵମୁକ୍ତୋ ରଵିର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁନା ଵାକ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି ରବି ଉତ୍ତମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ:
ସାଧୁ ସାଧୁ ମହାବାହୋ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତ୍ଵଂ ଜଘନ୍ଯଜଃ
ଶାବାଶ, ଶାବାଶ, ମହାବାହୁ; ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ।
ଭକ୍ତଶ୍ଚାପି ମମାତ୍ଯଂତଂ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଶ୍ଚ ସଦାନଘ 1.156.
ସେ ମୋର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତ, ସଦା ନିଷ୍ପାପ ଓ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଏତଦେଵ ମହଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଚକ୍ରଂ ତେ ପ୍ରଭଵିଷ୍ଯତି ତଥା ସ୍ଥାନଂ ଚ ପରମଂ ସର୍ଵଲୋକନମସ୍କୃତମ୍
ଏହି ବଡ଼ ଆକାଶ ତୋର ଶକ୍ତିର ଚକ୍ର ହେବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ସମ୍ମାନ ପାଇଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପାଇବ।
ଇତ୍ଥଂ ଭାନୋର୍ଵରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ହରିର୍ଦେଵୋ ଜଗତ୍ପତିଃ
ଏଭଳି ଭାନୁଙ୍କଠାରୁ ବର ପାଇ, ହରି ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ—
ଭାସ୍କରୋଽପି ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା କେଶଵାଯାମିତୌଜସେ
ତେଜସ୍ବୀ ଭାସ୍କର ମଧ୍ୟ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେଶବଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ।
ଲୋକାନାଂ ପାଲନେ ଶକ୍ତିଂ ବଲଂ ଵୀର୍ଯଂ ଯଶଃ ସୁଖମ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି, ବଳ, ପ୍ରାକ୍ରମ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସୁଖ—
ଏଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵାଃ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦିଵାକରମ୍
ଏଭଳି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ପୁଣ୍ଯମାଖ୍ଯାନଂ ପାପନାଶନମ୍
ଏହି ପବିତ୍ର କଥା, ଯାହା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ସ୍ତୋତ୍ରତ୍ରଯସମାଯୁକ୍ତଂ ଧର୍ମକାମାର୍ଥସାଧନମ୍
ଏହି କଥା ତିନିଟି ସ୍ତୋତ୍ର ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗିତ, ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥ ପ୍ରାପ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ପଠେତ୍ସ୍ତୋତ୍ରତ୍ରଯଂ ଚ ଯଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ଦିନେ ଶୁଣେ ଓ ତିନିଟି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ—
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରମଧନୋ ଧନମଶ୍ନୁତେ
ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ ସେ ପୁଅ ପାଏ, ଧନ ନଥିବା ଧନ ଉପଭୋଗ କରେ।
ତେଜସା ରଵିସଂକାଶଃ ପ୍ରଭଯା ପୃଶ୍ନିସନ୍ନିଭଃ 1.156.
ସେ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରଭାରେ ପୃଶ୍ନି ସମାନ ହୁଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ବ୍ରାହ୍ମେ ପର୍ଵଣି ସପ୍ତମୀକଲ୍ପେ ସୌରଧର୍ମେ ତ୍ରୈସୁରୋପାଖ୍ଯାନଵର୍ଣନଂ ନାମ ଷଟ୍ପଂଚାଶଦୁତ୍ତରଶତ ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ବ୍ରାହ୍ମ ପର୍ବର ସପ୍ତମୀ କଳ୍ପର ସୌରଧର୍ମ ଅଂଶରେ 'ତିନି ପ୍ରକାର ସୂର୍ଯ୍ୟ କଥା' ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକଶଏ ଛଅପଚାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସୂର୍ଯାଵତାରକଥାପ୍ରସ୍ତାଵଵର୍ଣନମ୍ ଦତ୍ତଵାଂସ୍ତଵ ପୁତ୍ରତ୍ଵମନ୍ଵଯେ କଶ୍ଯପସ୍ଯ ତୁ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅବତାର କଥାର ଆରମ୍ଭ ଏଠାରେ କୁହାଯାଉଛି: ମୁଁ ତୁମକୁ କଶ୍ୟପଙ୍କ ବଂଶରେ ପୁଅ ଭାବେ ଦେଇଛି।
ଯାସ୍ଯାମି ଦ୍ଵିଜଶାର୍ଦୂଲ ପ୍ରପନ୍ନତିମିରାପହଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଯିବି।
ଦେଵାଦୀନାଂ ପ୍ରଣେତା ଯୋ ଯୋ ଭୁଵି ପ୍ରସଵୋ ଵିଭୁଃ
ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ଅଛନ୍ତି—
କିମର୍ଥଂ ଦିଵ୍ଯମାତ୍ମାନଂ ଜନ୍ମନେ ସ ନିଯୋକ୍ଷ୍ଯତି
ସେ ଦିବ୍ୟ ଆତ୍ମା କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିଜେ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଚାହିଁବେ?
ଗୋପାଯନଂ ଯତ୍କୁରୁତେ ଜଗତଃ ସର୍ଵଲୌକିକମ୍
ସେ ଜଗତ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସାଧାରଣ ରକ୍ଷା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି—
ଗୋଭିଃ ପାଲଯତେ କୃତ୍ସ୍ନମାତ୍ମନୋ ଯଃ ସ୍ଵଯଂ ରଵିଃ
ସେ ନିଜେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଗାଁମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଅଗର୍ଭଃ ସ କଥଂ ଗର୍ଭମୁଦରେ ଯାଚତେ ଵିଭୁଃ
ଯିଏ କେବେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି, ସେ କିପରି ଗର୍ଭ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିପାରିବେ, ହେ ପ୍ରଭୁ?
ଯୋଽନ୍ତକାଲେ ଜଗତ୍ପୀତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ଵଜ୍ରମଯଂ ଵପୁଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଶେଷବେଳେ ଗ୍ରହଣ କରି, ବଜ୍ର ସମାନ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଲୋକମେକାର୍ଣଵଂ ଚକ୍ରେ ଦୃଶ୍ଯତେ ସ୍ଵେନ କର୍ମଣା
ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଏକ ମହାସାଗର କରିଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖାଯାଏ।
ଅପି ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଃ ସସର୍ଜ ଵସୁଂଧରାମ୍ 1.157.
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁଣି ପୃଥିବୀକୁ ଗଢ଼ିଥିଲେ।
ଦଦୌ କୃତ୍ଵା ଵସୁମତୀଂ ସୁରାଣାଂ ସୁରସତ୍ତମଃ ପାତାଲସ୍ଥୋର୍ଣଵରସଂ ମଧ୍ଯତୋଯମଯଂ ହଵିଃ
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତାହାକୁ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଉପହାର ଭାବେ ଦେଇଥିଲେ—ଏହି ପୃଥିବୀ ତଳଭାଗ, ଜଳର ସାର, ଏବଂ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସହସ୍ରଚରଣଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯମାହୁର୍ଵୈ ଯୁଗେ ଯୁଗେ
ସହସ୍ର ପାଦ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାନ୍ୟକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମୁଖାଦ୍ଯସ୍ଯ ସମୁତ୍ପନ୍ନୋ ଵେଧା ଲୋକପିତାମହଃ
ଯାହାଙ୍କ ମୁଖରୁ ବେଧା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ।
ଯେନ ତେ ନିହତା ଦୈତ୍ଯା ମଂଦେହା ନାମ ନାମତଃ
ଯିଏ ମନ୍ଦେହ ନାମକ ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ।
ସର୍ଵଦେଵମଯଂ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵାଯୁଧଧରଂ ଵପୁଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ତତ୍ତ୍ୱରେ ଏକ ଦେହ ଗଢ଼ି, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
କରାଂତେ ଯୋ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସହ ଦାନଵରାକ୍ଷସମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ହାତର ଶେଷରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ, ଧାରଣ କରିଥିଲେ।