ପୁନରାହ ସୁରଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ରଵିମ୍
ପୁଣି, ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରବିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତତ୍ର ଦେଵକଦଂବୈସ୍ତୁ ଭଵାନ୍ନିତ୍ଯଂ ନିଵତ୍ସ୍ଯତି
ସେଠାରେ ଦେବମାନ୍ୟ ଦଳରେ ତୁମେ ସଦା ବସିବ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୂର୍ଵଦିଶୋ ଭାଗେ ଆଗ୍ନେଯ୍ଯାଂ ଶାଂଡିଲୀସୁତଃ
ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଗ୍ନେୟ ଦିଗରେ ଶାଣ୍ଡିଳିଙ୍କ ପୁଅ ରହିବେ।
ପଶ୍ଚିମାଯାଂ ତୁ ଵରୁଣୋ ଵାଯଵ୍ଯାଂ ତୁ ସଦାଗତିଃ
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବରୁଣ, ବାୟୁବ୍ୟ ଦିଗରେ ସଦାଗତି ରହିବେ।
ଐଶାନ୍ଯାଂ ଶଂକରୋ ଦେଵୋ ମଧ୍ଯେ ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ସହ
ଈଶାନ କୋଣରେ ଶଙ୍କର ଦେବ, ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ରହିବ।
କୃତକୃତ୍ଯଂ ତଥାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯତେ ଚ ନରାଧିପ 1.155.
ଏଭଳି, ରାଜା ନିଜକୁ ସଫଳ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ସ ଚ ସିଦ୍ଧିଂ ଗତୋ ଵୀର ପ୍ରସାଦାଦ୍ଭାସ୍କରସ୍ଯ ତୁ
ସେ ଶୂର ବ୍ୟକ୍ତି ଭାସ୍କରଙ୍କର କୃପାରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ।
ଜଗାମ ସହ ଦେଵେନ ପର୍ଵତଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
କପର୍ଦିନଂ ଶୂଲଧରଂ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କକୃତଶେଖରମ୍
ତାହାଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶୂଳଧାରୀ କପର୍ଦ୍ଦିନଙ୍କୁ ସେ ଦେଖିଲେ।
ଗନ୍ଧମାଲ୍ଯୋପହାରୈଶ୍ଚ ନୃତ୍ଯଗୀତପ୍ରଵାଦିତୈଃ । ସଂପୂଜ୍ଯୈଵ ମହଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଜଗାମ ଶିରସା ମହୀମ୍
ସେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା, ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟରେ ମହାକାଶକୁ ପୂଜା କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵଂ ପୂଜଯନ୍ତଂ ଚ ଭାସ୍କରସ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକମ୍
ଏଭଳି ପୂଜା କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଭାସ୍କର ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଭୀମ ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ତେ ଵତ୍ସ ଵରଂ ମତ୍ତୋ ଵୃଣୁଷ୍ଵ ଵୈ
ଭୀମ, ମୁଁ ତୋତେ ଖୁସି ହେଲି, ପୁଅ; ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଭଲ ଦେଖୁଛୁ, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଵଚନଂ ଭାନୋର୍ମହାଦେଵୋ ମହୀପତେ ଉଵାଚ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ଅଷ୍ଟାଂଗୈର୍ଭୂତଲଂ ଗତଃ
ଭାନୁଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହାଦେବ ରାଜନ୍, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, କହିଲେ।
ନମୋନମସ୍ତେ ଦେଵେଶ ପ୍ରଭାକର ଦିଵାକର
ନମସ୍କାର ଦେବେଶ, ପ୍ରଭାକର, ଦିନକର; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପୁନିପୁନି ଶୁଭେଚ୍ଛା।
ତଵାଂଗସଂଭଵୋ ଦେଵ ପୁତ୍ରୋହଂ ଵଲ୍ଲଭସ୍ତଵ 1.155.
ହେ ଦେବ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦେହରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅ।
ଲଲାଟାତ୍ତ୍ଵଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ପୁତ୍ରଃ ପୁତ୍ରଵତାଂ ଵର
ତୁମେ ଲଳାଟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ମନନା ତ୍ଵଂ ଯମିଚ୍ଛସି
ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ; ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରୁଛ, ଭାବିବା।
ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ ଵରଂ ଭାନୋ ଦେହି ଭକ୍ତିଂ ମମାଚଲାମ୍
ଭାନୁ, ମୋତେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ; ମୋ ପାଇଁ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଦିଅ।
ଦେଵଦାନଵଗଂଧର୍ଵଯକ୍ଷରକ୍ଷୋଗଣାଂସ୍ତଥା
ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ତଥା ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ ଦେଵ ସ୍ଥାନଂ ଚ ପରମଂ ଵିଭୋ
ଏହା ସହିତ, ଦେବ, ମୋତେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିବାସ ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ଦିଅ।
ହରିଷ୍ଯସି ଜଗଚ୍ଚାପି ଯୁଗାନ୍ତେ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ
ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ, ଯୁଗ ଶେଷରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ହରିବ।
ଯଦେତତ୍ପୂଜିତଂ ନିତ୍ଯଂ ମଦ୍ରୂପଂ ଵ୍ଯୋମ ଚୋତ୍ତ ମମ୍ ଈଶାନେ ଚ ତଥା ଭାଗେ ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଵାସୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୋର ଯେଉଁ ରୂପ ସଦା ପୂଜିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଉପରକୁ ଥିବା ଆକାଶ, ଏହା ଇଶାନ କୋଣରେ ରହିବ; ଏଠାରେ ଆକାଶରେ ବାସ ହେବ।
କୃତକୃତ୍ଯୋଽସ୍ମି ଦେଵେଶ ଯନ୍ମେ ଦେଵୋ ଵରପ୍ରଦଃ
ଦେବେଶ, ଦେବତା ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବାରୁ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲି।
ତ୍ରୈସୁରୋପାଖ୍ଯାନଵର୍ଣନମ୍ ଶାଲଗ୍ରାମଂ ଜଗାମାଶୁ ଵରଂ ଦାତୁଂ ହରେର୍ନୃପ
ତିନି ସୁରଙ୍କ କଥା ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ; ହେ ରାଜା, ସେ ଶୀଘ୍ର ଶାଳଗ୍ରାମକୁ ଗଲେ ଓ ହରିଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାଲିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ସ ହରିଂ ତତ୍ର ତପନ୍ତଂ ପରମଂ ତପଃ
ସେଠାରେ ସେ ହରିଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚତମ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଦେଖିଲେ।
ପୂଜଯନ୍ତଂ ମହଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଚକ୍ରାକାରମନୌପମମ୍
ସେ ଅପୂର୍ବ ଚକ୍ରାକାର ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ତଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ
ଏଭଳି ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସେ ଆକାଶକୁ ପୂଜା କଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଂ ତଂ ପ୍ରଣତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଷ୍ଟୋ ଦେଵୋ ଵିଭାଵସୁଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଦେଖି ବିଭାବସୁ ଦେବତା ଖୁସି ହେଲେ।
ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ କେଶଵଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିରସା ଚ ମହୀଂ ଗତଃ
ସେଇ କଥା ଶୁଣି କେଶବ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଜଗତ୍ପତେ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ଗ୍ରହାଣାଂ ପତଯେ ନମଃ
ହେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ; ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ନାଥଙ୍କୁ ମୋର ଶୁଭେଚ୍ଛା।