ତସ୍ମାଦେଵଂ ଵିଦିତ୍ଵା ତୁ ନାହଂକାରଃ କଦାଚନ
ଏହିପରି ଜାଣି, କେବେ ବି ଅହଂକାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ମାନଂ ଦର୍ପମହଂକାରଂ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସୁଦୂରତଃ
ମାନ, ଅଭିମାନ ଓ ଅହଂକାରକୁ ପୂର୍ବରୁ ବହୁ ଦୂରକୁ ଛାଡିଦେଇବା ଦରକାର।
ତତୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଥ ମେ ରୂପଂ ସକଲଂ ନିଷ୍କଲଂ ଚ ଯତ୍
ତାପରେ ତୁମେ ମୋର ସମସ୍ତ ରୂପ—ଗୁଣସହିତ ଓ ନିର୍ଗୁଣ ଦୁହିଁ—ଦେଖିପାରିବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାରାଜ ସହସ୍ରକିରଣୋ ଵିଭୁଃ
ଏପରି କହି, ହେ ମହାରାଜ, ସହସ୍ର କିରଣ ଧାରୀ ପ୍ରଭୁ
ଅଥ ତେ ଵିସ୍ମିତାଃ ସର୍ଵେ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁପିନାକିନଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ—ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ପିନାକଧାରୀ—ବିସ୍ମିତ ହେଲେ।
ପରସ୍ପରମଥୋଚୁସ୍ତେ ଵିସ୍ମଯେନ ତଦା ନୃପ 1.155.
ସେ ସମୟରେ, ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପରସ୍ପରେ କଥାହେଲେ।
ବୃହଦ୍ଭାନୁର୍ମହାତେଜା ଲୋକଦୀପୋ ଵିଭାଵସୁଃ
ବଡ଼ ତେଜସ୍ବୀ ବୃହଦ୍ଭାନୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଲୋକ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରଭା
ଆରାଧଯାମସ୍ତଂ ସର୍ଵେ ଗତ୍ଵା ସ୍ଥାନାନି କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲୁ।
ତଦ୍ଵ୍ଯୋମ ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ପରଯା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଵିଭୋଃ
ସେ ଆକାଶ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି
ଜଗାମ ପୁଷ୍କରଂ ବ୍ରହ୍ମା ଶାଲଗ୍ରାମଂ ଜନାର୍ଦନଃ
ବ୍ରହ୍ମା ପୁଷ୍କରକୁ ଗଲେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଶାଳଗ୍ରାମକୁ ଗଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମାନମହଂକାରଂ କୁର୍ଵଂତସ୍ତପ ଉତ୍ତମମ୍
ମାନ ଓ ଅହଂକାରକୁ ଛାଡି, ସେମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଵ୍ଯୋମ୍ନି କୃତ୍ଵା ଚତୁଷ୍କୋଣଂ ବ୍ରହ୍ମା ନିତ୍ଯମପୂଜଯତ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଆକାଶରେ ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପେ ଏକ ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରି ସଦା ପୂଜା କଲେ।
ହରୋଽପି ସତତଂ ଵୀର ତେଜସା ଵହ୍ନିସନ୍ନିଭମ୍
ଏବଂ ହରା, ସଦା ଶୂର, ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ବୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ପୂଜଯଂତୋ ଦିଵାକରମ୍
ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଅତୋଷଯନ୍ମହାତ୍ମାନଂ କୁର୍ଵାଣାସ୍ତପ ଉତ୍ତମମ୍
ସର୍ବୋତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରି, ସେମାନେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।
ଅଥ ତେଷାଂ ମହାରାଜ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭୁଵନାଧିପଃ 1.155.
ତାପରେ, ହେ ମହାରାଜ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ସେମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
କୃଷ୍ଣାତ୍ମା ଚ ମହାତେଜାଶ୍ଚତୁର୍ଧା ଯୋଗତୋନଘ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆତ୍ମା, ବଡ଼ ତେଜସ୍ବୀ, ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ, ହେ ନିର୍ମଳ।
ଅନ୍ଯେନ ଶଂକରଂ ମନ୍ଯେ ଅନ୍ଯେନ ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍
ଏକ ରୂପରେ ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଭାବେ, ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜୀ (ବିଷ୍ଣୁ)ଙ୍କୁ ଭାବେ ଦେଖେ।
ଏଵଂ ଯୋଗବଲାଦ୍ଭାନୁଃ କୃତଵାନ୍ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍
ଏଭଳି ଯୋଗଶକ୍ତିର ଦ୍ୱାରା ଭାନୁ ଏକ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାମ କରିଥିଲେ।
ପୂଜଯନ୍ତଂ ମହଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଭୂଗତୈର୍ମୁଖପଙ୍କଜୈଃ
ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁରେ ଆକାଶକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ପଶ୍ଯପଶ୍ଯ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵରଦଂ ମାମୁପାଗତମ୍
ଦେଖ, ଦେଖ, ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଗାମ ପ୍ରଣତୋ ହ୍ଯଵନିଂ ମୁଖପଂକଜୈଃ ଉଵାଚ ପରମଂ ଵାକ୍ଯଂ କୃତାଂଜଲିପୁଟଃ ସ୍ଥିତଃ
ଏହା ଦେଖି ସେ ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁରେ ପୃଥିବୀକୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ହାତ ଜୋଡି ଉତ୍ତମ କଥା କହିଲେ।
ନମସ୍ତେ ଭୂତ ଭଵ୍ଯେଶ ଭୂତାଦେ ଭୂତଭାଵନ
ନମସ୍କାର, ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ପାଳକ।
ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ମେ ଦେଵ ପ୍ରସନ୍ନୋଽଥ ଦିଵାକରଃ
ହେ ଦେବ, ମୋତେ ଦୟା କର; ହେ ଦିବାକର, ତୁମେ ଖୁସି ହେଲେ ସବୁ ମିଳେ।
ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରଥମଜଃ ପୁତ୍ରଃ ସଂଭୂତଃ କାରଣାତ୍ପୁରା
ତୁମେ ମୋ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମର ପୁଅ, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ କାରଣବଶତଃ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଵରଦୋସ୍ମି ତଵାଗ୍ରତଃ 1.155.
ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ଭଲ ହେଉ; ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ତିଆରି।
କର୍ତୁଂ ଶକ୍ନୋମି ସୃଷ୍ଟିଂ ଚ ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ଗୋପତେ
ତୁମ ଦୟାରେ, ହେ ଗୋପାଳକ, ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିଛି।
ତଵାନ୍ଵଯେ ଗମିଷ୍ଯାମି ପୁତ୍ରତ୍ଵଂ ହି ମରୀଚଯେ
ତୁମ ବଂଶରେ ମୁଁ ମରୀଚିଙ୍କ ପୁଅ ହେବି।
ତତୋ ଯାସ୍ଯତି ତେ ସିଦ୍ଧିଂ କୃତ୍ସ୍ନା ସୃଷ୍ଟିଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖ
ତାପରେ, ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଫଳତା ଓ ସୃଷ୍ଟି ପାଇବ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଵିରିଂଚିସ୍ତୁ ରଵିଣା ପୃଥିଵୀପତେ
ଏଭଳି ରବିଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି ବିରିଞ୍ଚି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।