ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାକ୍ଯଂ ଵିଭାଵସୋଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ବିଭାସୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲେ।
ଧନ୍ଯା ଦେଵ ଵଯଂ ସର୍ଵେ କୃତକୃତ୍ଯାସ୍ତଥୈଵ ଚ
ହେ ଦେବ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଧନ୍ୟ ହେଲୁ ଏବଂ ଆମର କାମ ସଫଳ ହେଲା।
ସଂଭୂତା ଜ୍ଞାନିନଃ ସର୍ଵେ ଭଵତୋ ଦର୍ଶନାଦ୍ଵଯମ୍
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇଯାଇଛୁ।
ଵଯଂ ତ୍ଵନ୍ମୂର୍ତଯଃ ସର୍ଵେ ତେଜସା ତଵ ସଂଵୃତାଃ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କର ଅଂଶ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ତେଜରେ ଢାକି ରହିଛୁ।
ସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ସୁରଜ୍ଯେଷ୍ଠ ଲୋକପାଲାଶ୍ଚ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଥଂ ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭାସ୍କରୋ ଵାରିତସ୍କରଃ 1.155.
ଏଭଳି ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଭାସ୍କର ଜଳ ଚୋର ତିନିଁ—
ଆଦିତ୍ଯ ଉଵାଚ ଏଵମେତନ୍ନ ସଂଦେହୋ ଯଦା ଵଦଥ ସୁଵ୍ରତାଃ
ଆଦିତ୍ୟ କହିଲେ, 'ଏହିପରି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଯେପରି ତମେ କହୁଛ, ଓ ସଦ୍ଗୁଣୀ ମଣିଷମାନେ।'
ଯଦେତଦ୍ଦର୍ଶନଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରମାଣ ଚ ଯଦୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ଦର୍ଶନ ଯେଉଁଟି, ଓ ଦେବମାନେ, ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରମାଣ ଅଟୁଟ।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ଦେଵଶାର୍ଦୂଲାସ୍ତନ୍ନିବୋଧତ କାରଣମ୍
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହାର କାରଣ ଏବେ ଶୁଣିବେ।
ପ୍ରବୋଧାର୍ଥଂ ହି ଯୁଷ୍ମାକଂ ତମସୋ ନାଶନାଯ ଚ
ଏହା ତମେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବା ପାଇଁ।
ତସ୍ମାଦେଵଂ ଵିଦିତ୍ଵା ତୁ ନାହଂକାରଃ କଦାଚନ
ଏହିପରି ଜାଣି, କେବେ ବି ଅହଂକାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ମାନଂ ଦର୍ପମହଂକାରଂ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସୁଦୂରତଃ
ମାନ, ଅଭିମାନ ଓ ଅହଂକାରକୁ ପୂର୍ବରୁ ବହୁ ଦୂରକୁ ଛାଡିଦେଇବା ଦରକାର।
ତତୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଥ ମେ ରୂପଂ ସକଲଂ ନିଷ୍କଲଂ ଚ ଯତ୍
ତାପରେ ତୁମେ ମୋର ସମସ୍ତ ରୂପ—ଗୁଣସହିତ ଓ ନିର୍ଗୁଣ ଦୁହିଁ—ଦେଖିପାରିବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାରାଜ ସହସ୍ରକିରଣୋ ଵିଭୁଃ
ଏପରି କହି, ହେ ମହାରାଜ, ସହସ୍ର କିରଣ ଧାରୀ ପ୍ରଭୁ
ଅଥ ତେ ଵିସ୍ମିତାଃ ସର୍ଵେ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁପିନାକିନଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ—ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ପିନାକଧାରୀ—ବିସ୍ମିତ ହେଲେ।
ପରସ୍ପରମଥୋଚୁସ୍ତେ ଵିସ୍ମଯେନ ତଦା ନୃପ 1.155.
ସେ ସମୟରେ, ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପରସ୍ପରେ କଥାହେଲେ।
ବୃହଦ୍ଭାନୁର୍ମହାତେଜା ଲୋକଦୀପୋ ଵିଭାଵସୁଃ
ବଡ଼ ତେଜସ୍ବୀ ବୃହଦ୍ଭାନୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଲୋକ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରଭା
ଆରାଧଯାମସ୍ତଂ ସର୍ଵେ ଗତ୍ଵା ସ୍ଥାନାନି କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲୁ।
ତଦ୍ଵ୍ଯୋମ ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ପରଯା ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଵିଭୋଃ
ସେ ଆକାଶ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି
ଜଗାମ ପୁଷ୍କରଂ ବ୍ରହ୍ମା ଶାଲଗ୍ରାମଂ ଜନାର୍ଦନଃ
ବ୍ରହ୍ମା ପୁଷ୍କରକୁ ଗଲେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଶାଳଗ୍ରାମକୁ ଗଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମାନମହଂକାରଂ କୁର୍ଵଂତସ୍ତପ ଉତ୍ତମମ୍
ମାନ ଓ ଅହଂକାରକୁ ଛାଡି, ସେମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଵ୍ଯୋମ୍ନି କୃତ୍ଵା ଚତୁଷ୍କୋଣଂ ବ୍ରହ୍ମା ନିତ୍ଯମପୂଜଯତ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଆକାଶରେ ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପେ ଏକ ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରି ସଦା ପୂଜା କଲେ।
ହରୋଽପି ସତତଂ ଵୀର ତେଜସା ଵହ୍ନିସନ୍ନିଭମ୍
ଏବଂ ହରା, ସଦା ଶୂର, ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ବୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ପୂଜଯଂତୋ ଦିଵାକରମ୍
ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଅତୋଷଯନ୍ମହାତ୍ମାନଂ କୁର୍ଵାଣାସ୍ତପ ଉତ୍ତମମ୍
ସର୍ବୋତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରି, ସେମାନେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।
ଅଥ ତେଷାଂ ମହାରାଜ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭୁଵନାଧିପଃ 1.155.
ତାପରେ, ହେ ମହାରାଜ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ସେମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
କୃଷ୍ଣାତ୍ମା ଚ ମହାତେଜାଶ୍ଚତୁର୍ଧା ଯୋଗତୋନଘ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆତ୍ମା, ବଡ଼ ତେଜସ୍ବୀ, ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ, ହେ ନିର୍ମଳ।
ଅନ୍ଯେନ ଶଂକରଂ ମନ୍ଯେ ଅନ୍ଯେନ ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍
ଏକ ରୂପରେ ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଭାବେ, ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜୀ (ବିଷ୍ଣୁ)ଙ୍କୁ ଭାବେ ଦେଖେ।
ଏଵଂ ଯୋଗବଲାଦ୍ଭାନୁଃ କୃତଵାନ୍ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍
ଏଭଳି ଯୋଗଶକ୍ତିର ଦ୍ୱାରା ଭାନୁ ଏକ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାମ କରିଥିଲେ।
ପୂଜଯନ୍ତଂ ମହଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଭୂଗତୈର୍ମୁଖପଙ୍କଜୈଃ
ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁରେ ଆକାଶକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।