ନମୋଽସ୍ତୁ ଜ୍ଞେଯରୂପାଯ ପ୍ରକାଶେ ଲକ୍ଷରୂପିଣେ
ଯିଏ ଜଣାଯିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଅନେକ ଆକାରରେ ଆଲୋକର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ସଂସାରହେତଵେ ଚୈଵ ସଂଧ୍ଯାଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାକୃତେ ନମଃ
ଏହି ସଂସାରର କାରଣ ଯିଏ, ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ଦେଇଥିବା ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଭ୍ରମତ୍ଵାଵିଦ୍ଧମଖିଲଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ସଚରାଚରମ୍
ଏଇ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଘୁରୁଛି। ହେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା, ତୁମ ତେଜରେ ଭୟଙ୍କର, ଦୟାମୟ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଯେଉଁମାନେ ମୂଢ, ଅନ୍ଧ, ବୋଧ, ବହିରା, କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ଧଳା ଦାଗ ଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ଘାଉ ଥିବା—ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁମେ ପୁନି ନୂଆ କରିଦେଉଛ। ଏହିପରି ଦୟାଳୁ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମକୁ ଶିର ନମାଉଛୁ।
କ୍ରିଯତେ ତ୍ଵତ୍କରସ୍ପର୍ଶାଜ୍ଜଲାଦୀନାଂ ପଵିତ୍ରତା 1.123.
ପେଟର ଭିତରେ ଥିବା ବଡ଼ କିମ୍ବା ଛୋଟ ଆଲୋକ, ଆଖିର ଦୃଷ୍ଟି, ବଳିରେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ କିମ୍ବା ହଟାଯାଏ—ଏସବୁ ତୁମର ଅଂଶ, ଅନେକ ରୂପରେ ବ୍ୟାପିଥିବା।
ତାଵଦ୍ଯାଵନ୍ନ ସଂଯୋଗୀ ଜଗତ୍ଯତ୍ର ଭଵାଞ୍ଛୁଚିଃ
ଓ ଦେବତା, ସମୁଦ୍ରରେ ବସୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଫାନ୍ଦ, ତଳୱାର, କୁଟାରି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତାଳି ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ଯେତେବେଳେ ଭୂମିରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି, ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ସେମାନେ ସବୁ ନଶ୍ୱ ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ଋଚୋଽଥ ସକଲା ହ୍ଯେତା ଯଜୂଂଷି ତ୍ଵଂ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ଫଳଦାତା, ସଦା ଯଜ୍ଞରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛ, ଏହି କଥାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ । ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ଦେଖ, ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଆଣୁଛ ।
ଋଙ୍ମଯସ୍ତ୍ଵଂ ଜଗନ୍ନାଥ ତ୍ଵମେଵ ଚ ଯଜୁର୍ମଯଃ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମେ ରିଗ୍ବେଦ ଓ ଯଜୁର୍ବେଦର ସ୍ୱରୂପ । ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାର କଥା କହନ୍ତି, ସେସବୁ ତୁମର ହିଁ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ।
ତ୍ଵମେଵ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ରୂପଂ ପରଂ ଚାପରମେଵ ଚ
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକୃତି । ପ୍ରଜାପତି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ତାପରେ ପ୍ରଭୁ ଦୁଇ କାନରେ ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣିଲେ, ହେ ରାଜା ।
ନିମେଷକାଷ୍ଠାଦିମଯଃ କାଲରୂପଃ କ୍ଷଯାତ୍ମକଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ମୋତେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ କରିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭକ୍ତିସହିତ ମୋତେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ସଂସ୍ତୂଯମାନସ୍ତୁ ଦେଵୈର୍ଦେଵର୍ଷିଭିସ୍ତଥା
ତିନି ଲୋକରେ ଶ୍ରୀଦାତା, ଯଜ୍ଞର ସତ୍ଯଫଳ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଦିନେ ଦିନେ ହେଉଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ, ହଜାର କିରଣ ଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଯତ୍ତସ୍ଯ ଋଙ୍ମଯଂ ତେଜୋ ଭଵିତା ତେନ ମେଦିନୀ
ସାତି ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇଥିବା, ଏକ ଅଚଳ କିରଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସାରଥି, ଯିଏ ବାଲଖିଲ୍ୟ, ଅପ୍ସରା, କିନ୍ନର, ସର୍ପ, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ମଣିଷ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁହ୍ୟକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପ୍ରଶଂସିତ, ଏହି ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଶାତିତାସ୍ତେଜସୋ ଭାଗା ଯେ ଚ ସ୍ଯୁର୍ଦଶ ପଂଚ ଚ
ଆପଣଙ୍କ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଶରୀରଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ରସକୁ ଉପରକୁ ଉଠାନ୍ତି, ହିମ, ଜଳ ଓ ତାପର ପ୍ରବାହ ଦ୍ୱାରା ସବୁବେଳେ ସଂସାରକୁ ଶୁଖାଇଦିଅନ୍ତି—ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଶୁଖାଇଦେଉଥିବା ପ୍ରଭୁ।
ଚକ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵସୂନାଂ ଚ ଶଂକରସ୍ଯ ଚ ଦାରୁଣମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଚକ୍ର, ବସୁମାନେର ଧନ, ଶଙ୍କରଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚାସୁରାରୀଣାଂ ଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯୁଗ୍ରାଣି ଯାନି ଵୈ 1.123.
ଅନ୍ୟ ଦେମନ୍ ଶତ୍ରୁମାନେର ଭୟାନକ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ।
ତତଶ୍ଚ ଷୋଡଶଂ ଭାଗଂ ବିଭର୍ତି ଭଗଵାନ୍ରଵିଃ
ତାପରେ, ପବିତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଛଉଡ଼ଶ ଭାଗ ଭାର କରିଥାନ୍ତି।
ତତଃ ସୁରୂପଦୃଗ୍ଭାନୁରୁତ୍ତରାନଗମତ୍କୁରୂନ୍
ତାପରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟି ଭାନୁ ଉତ୍ତରକୁ କୁରୁ ଦେଶକୁ ଗଲେ।
ଇତ୍ଯେତନ୍ନିଖିଲଂ ଭାନୋଃ କଥିତଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି, ମୁନିମାନେ, ଭାନୁ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦିଆଗଲା।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ବ୍ରାହ୍ମେ ପର୍ଵଣି ସପ୍ତମୀକଲ୍ପେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିସଂଵାଦେ ପରିଲେଖଵର୍ଣନଂ ନାମ ତ୍ରଯୋଵିଂଶତ୍ଯୁତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ବ୍ରାହ୍ମ ପର୍ବ, ସପ୍ତମୀ କଳ୍ପ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାଳାପରେ 'ପରିଲେଖ ବର୍ଣ୍ନନ' ନାମକ ଏକଶ ଶତ ତିନି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଵ୍ଯୋମ୍ନଃ ପରଂ ତିଷ୍ଠତି ଯସ୍ତୁ ମଗ୍ନଃ ସ ମୁଚ୍ଯତେ ରୁଦ୍ର ଇହାପି ଦିଂଡୀ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଉପରେ ରହିଥାନ୍ତି; ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି। ଏଠି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ 'ଦିଣ୍ଡୀ' ଭାବେ ଡାକାଯାଏ।
ସ୍ଥିତ୍ଵା ପୁରା ବ୍ରହ୍ମଶିରଃ କିଲାସୌ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ତତ୍ତସ୍ଯ ଶିରଃକପାଲମ୍
ପୁର୍ବେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଧରି, ତାହାର ମୁଣ୍ଡ କପାଳକୁ ଧରିଥିଲେ।
ନଗ୍ନୋ ଯଦା ଦାରୁଵନେ ମୁନୀନାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତଂ ଭୈକ୍ଷ୍ଯଚରଂ ସୁରେଶମ୍ ଵିହାଯ ଦିଂଡିଃ ସ ତୁ ତାନ୍ସୁରର୍ଷୀଂସ୍ତତୋ ରଵେର୍ଲୋକମଥାଜଗାମ
ଦାରୁବନରେ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ; ଦିଣ୍ଡୀ ସେମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ଆଗଚ୍ଛମାନଂ ପ୍ରମଥାସ୍ତମୂଚୁର୍ଦେଵେଶ ନିତ୍ଯଂ ଭ୍ରମସେ କିମର୍ଥମ୍
ସେ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ପ୍ରମଥାମାନେ ପଚାରିଲେ: 'ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସଦା କାହିଁକି ଘୁଞ୍ଚୁଛ?'
ତେ ଭୂଯ ଊଚୁଃ ପ୍ରମଥାସ୍ତମେଵମତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠସ୍ଵ ରଵେଃ ପୁରସ୍ତାତ୍
ପ୍ରମଥାମାନେ ପୁନି କହିଲେ: 'ଏଠି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରହ।'
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତଃ ପ୍ରମଥୈସ୍ତୁ ରୁଦ୍ରସ୍ତତ୍ରୈଵ ତସ୍ଥୌ ରଵିତୋଷଣାଯ
ପ୍ରମଥାମାନେ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ରୁଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ସେଠି ରହିଲେ।
ଉକ୍ତଃ ସ ତୁଷ୍ଟେନ ତତଃ ସଵିତ୍ରା ପ୍ରୀତୋସ୍ମି ଦେଵାଗମନାତ୍ତଵାହମ୍
ତାପରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ସବିତ୍ରୀ କହିଲେ: 'ଦେବମାନେଙ୍କର ଆଗମନରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି।'
ଅଷ୍ଟାଦଶୈତେ ପ୍ରମଥାସ୍ତୁ ଭାନୋଶ୍ଚତୁର୍ଦଶାନ୍ଯେ ତୁ ରଵେ ରଥସ୍ଥାଃ
ଏହି ଅଠାର ପ୍ରମଥା ଭାନୁଙ୍କ ସଂପର୍କରେ; ଚଉଦ ଅନ୍ୟ ପ୍ରମଥା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥରେ ଅଛନ୍ତି।
ଯକ୍ଷୌ ଚ ସିଦ୍ଧୌ ଚ ନିଶାଚରୌ ଚାଦିତ୍ଯାତ୍ମଜାଵପ୍ସରସାଂ ପ୍ରଧାନୌ 1.124.
ଯକ୍ଷ ଓ ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ରାତିରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା, ଦୁଇ ଆଦିତ୍ୟପୁତ୍ର, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେର ମୁଖ୍ୟ।
ଇତ୍ଯାଦିଦେଵପ୍ରଵରାସ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଧାତ୍ଵର୍ଥଶବ୍ଦୈଶ୍ଚ ଭଵଂତି ସିଦ୍ଧାଃ
ଏଭଳି, ଦେବମାନେର ମୁଖ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତେ ଧାତୁର ଅର୍ଥ ଦେଉଥିବା ଶବ୍ଦରେ ସିଦ୍ଧ ହେଉନ୍ତି।
ଯତଶ୍ଚ କୌତୁକଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନସ୍ମାକମିହ ଜାଯତେ
ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଭୂଯସ୍ତଵ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଦଂଡନାଯକପିଂଗଲୌ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ମୁଁ ଆଉ ଦଣ୍ଡନାୟକ ଓ ପିଙ୍ଗଳ ବିଷୟରେ କହିବି।