ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାହା ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଧା ସଂଧ୍ଯା ନମସ୍ତସ୍ଯୈ ନମୋନମଃ
ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ତୁମେ ସ୍ୱଧା, ତୁମେ ସନ୍ଧ୍ୟା; ସେଠିପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଯା ପ୍ରସନ୍ନାଭୂଜ୍ଜଗଦଂବା ଜଗନ୍ମଯୀ
ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି ଜଗତ୍ ଜନନୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ତାହା, ଖୁସି ହେଲେ।
ଵିଵାହଂ କାରଯାମାସ ମାସାନ୍ତେ ସିଦ୍ଧରୂପିଣୀ
ମାସ ଶେଷରେ, ସେ ସିଦ୍ଧିର ରୂପ ଧାରଣ କରି ବିବାହ କରାଇଲେ।
ଏକସ୍ମିନ୍ଦିଵସେ ରାଜନ୍ମେନାଂ ମଦନମଂଜରୀମ୍
କିଛି ଦିନରେ, ରାଜା, ମେନା ମଦନମଞ୍ଜରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ମେନକା ପ୍ରାହ ଭୋ ରାଜନ୍ଵିଵାହାଶ୍ଚେଦୃଶୋ ମତାଃ
ମେନକା କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ଏପରି ବିବାହକୁ ଠିକ୍ ମନାଯାଏ।'
ତଥୈଵ ତ୍ରିଵିଧା ନାରୀ ଯଥା ଯୋଗ୍ଯୋ ଵରୋ ଭଵେତ୍
ଏଭଳି, ତିନି ପ୍ରକାର ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅ ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦୁଲାହ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
ଶୃଣୁ ତତ୍କାରଣଂ ରାଜନ୍ମଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ଯଥାଽଭଵତ୍ 3.2.4.
ହେ ରାଜା, ଏହାର କାରଣ ମୁଁ ଯେପରି ଦେଖିଛି ଓ ଘଟିଥିଲା, ସେଠିପାଇଁ ଶୁଣ।
ଅନପତ୍ଯୋ ଦେଵଯାଜୀ ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ପତିଵ୍ରତା
ଏକ ନିରସନ୍ତାନ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କର ଜଣେ ପତିବ୍ରତା ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଥିଲେ।
ଦ୍ଯୂତକ୍ରୀଡାପରୋ ନିତ୍ଯଂ ସୁରାପାନେ ରତସ୍ସଦା
ସେ ସଦା ଜୁଆ ଖେଳିବାରେ ଓ ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଧର୍ମଂ ଚ ପିତରୌ ସମାଲୋକ୍ଯ ଵନଂ ଗତୌ
ତାଙ୍କର ଆଚରଣ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ମଦପାଲସ୍ତୁ ତନଯଃ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵଧନଵ୍ଯଯମ୍
ମଦପାଳ ନାମକ ପୁଅ ସମସ୍ତ ଧନ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଦେଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚଂଦ୍ରପୁରେ ରମ୍ଯେ ଯତ୍ର ହେମପତିଃ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ଶୋଭାମୟ ଚନ୍ଦ୍ରପୁର ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହେମପତି ରହୁଥିଲେ।
ଦେଵଯାଜୀ ସୁତୋଽହଂ ଵୈ ସ୍ଵଲ୍ପଂ ଵୈ ଧନମାହୃତମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଦେବୟାଜୀଙ୍କର ପୁଅ, ମୁଁ କେବଳ ଅଳ୍ପ ଧନ ଆଣିଛି।'
ମହାଵାଯୁ ପ୍ରଭାଵେନ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ତନ୍ମଗ୍ନମଂଭସି
ବଡ଼ ପବନର ଚାପରେ ସେ ଧନ ପାଣିରେ ହରାଇଗଲା।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହେମପତିଃ ସ୍ଵପତ୍ନୀଂ କାମମଂଜରୀମ୍
ଏହା ଶୁଣି ହେମପତି ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ କାମମଞ୍ଜରୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଚଂଦ୍ରକାଂତିଂ ସୁତାଂ ଦାସ୍ଯେ ତଦ୍ଵରାଯ ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା
'ମୁଁ ମୋର ଝିଅ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିଙ୍କୁ ତୁମ ଆଦେଶରେ ସେ ବରକୁ ଦେଇଦେବି।'
ସ୍ଵଗୃହେ ଵାସଯାମାସ ମଦପାଲଂ ସୁତାପତିମ୍ 3.2.4.
ସେ ମଦପାଳ, ଝିଅର ଜୀମାତାକୁ ନିଜ ଘରେ ରହିବାକୁ ଦେଲେ।
ଆଜ୍ଞାଂ ଦେହି ଧନାଧ୍ଯକ୍ଷ ସ୍ଵଗେହଂ ଯାମି ମା ଚିରମ୍
'ହେ ଧନର ଅଧିପତି, ଆଦେଶ ଦିଅ, ମୁଁ ବିଲମ୍ବ ନକରି ମୋ ଘରକୁ ଯିବି।'
ଚଂଦ୍ରକାଂତିଂ ସଦାସୀଂ ଚ ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ଗୃହଂ ଯଯୌ
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ନାମକ ଦାସୀକୁ ଦେଇ, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦାସୀଂ ହତ୍ଵା ତଦା ପତ୍ନୀଂ ଵିସୃଜ୍ଯ ଧନଵର୍ଜିତାମ୍
ସେ ଦାସୀକୁ ମାରିଦେଇ, ଧନହୀନ ଜଣେ ପତ୍ନୀକୁ ଛାଡିଦେଲା।
ଵର୍ଷାଂତରେ ଚ ତତ୍ସ୍ଵର୍ଣଂ ଵ୍ଯଯଂ କୃତ୍ଵା କୁମାର୍ଗକେ
ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ସେ ସେଇ ସୁନା ଖରାପ କାମରେ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଦେଲା।
ପୁନଶ୍ଚ ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯୈଵ ଗୃହେ ସଂପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ଖଲଃ
ପୁଣି ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା।
ମଯା ନିଵେଦିତଂ ପିତ୍ରେ ଧନଂ ଚୌରୈଶ୍ଚ ଲୁଂଠିତମ୍
ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲି ଯେ, ଧନଟି ଚୋରମାନେ ଲୁଟିନେଇଛନ୍ତି।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଧୂର୍ତ ଉଵାସ କତିଚିଦ୍ଦିନମ୍
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି କହି, ସେ ବଡ଼ ଚତୁର ଲୋକ କିଛିଦିନ ରହିଲା।
ହତ୍ଵା ତାଂ ସ ଯଯୌ ଗେହଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ବହୁଭୂଷଣମ୍
ସେ ତାକୁ ମାରି, ବହୁ ଗହଣା ନେଇ ଘରକୁ ଚଲିଗଲା।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୁକଃ ପ୍ରାହ ଭୂପତିଂ କରୁଣାନିଧିମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୁକ ରାଜାଙ୍କୁ, ଯିଏ କରୁଣାର ସାଗର, କହିଲେ।
ଅଧମା ମେନକା ନାରୀ ଶ୍ଯାମାଂଗା ଚ କୁରୂପିଣୀ 3.2.4.
ମେନକା ଏକ ନିମ୍ନ ମହିଳା, କଳା ଓ ଅସୁନ୍ଦର ଥିଲେ।
ଶୃଣୁ ତତ୍କାରଣଂ ଭୂପ ମଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ମହୋତ୍ତମମ୍
ହେ ରାଜା, ଏହାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାରଣ ମୁଁ ଦେଖିଛି, ଶୁଣନ୍ତୁ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ମେଧାଵୀ ସିନ୍ଧୁଗୁପ୍ତୋ ଗୁଣୀ ଧନୀ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ମେଧାବୀ, ସିନ୍ଧୁଗୁପ୍ତ, ଗୁଣବାନ ଓ ଧନୀ ଥିଲେ।
ଵିଵାହମକରୋତ୍ତସ୍ଯ ଜଯଶ୍ରୀପତ୍ତନେ ଶୁଭେ
ସେ ତାଙ୍କର ବିବାହ ଜୟଶ୍ରୀ ନଗରରେ ଉତ୍ସବରେ କଲେ।