ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରସେନଃ ଶିରଶ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ସମାର୍ପଯତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୀରସେନ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ରୂପ ସେନସ୍ତୁ କାରଣଂ ସର୍ଵମାଦିତଃ 3.2.3.
ସେ ଆକୃତି ଦେଖି, ସେନାପତି ଆରମ୍ଭରୁ ସମସ୍ତ କାରଣ ବୁଝିଗଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନା ସା ଦେଵୀ ନୃପମୁଜୀଵ୍ଯ ସାବ୍ରଵୀତ୍
ସେତେବେଳେ ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ଦେବୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇ କହିଲେ।
ସ ଆହ ଵୀରସେନସ୍ତୁ ସକୁଲୋ ଜୀଵମାପ୍ନୁଯାତ୍
ବୀରସେନ କହିଲେ: ତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଂଶ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ପାଉ।
ରୂପସେନଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ସ୍ଵସୁତାଂ କାମରୂପିଣୀମ୍ ମୁଖ୍ଯସ୍ନେହଂ କୃତଂ କେନ ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଵଦସ୍ଵ ମେ
ରୂପସେନ ଶାନ୍ତ ମନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ଝିଅ ଯେଉଁ ରୂପ ନେଇପାରେ, ସେମାନେ ପଚାରିଲେ: ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ସବୁଠାରୁ ବେଶି ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଛନ୍ତି? ମୋତେ କହ।
ମୁଖ୍ଯସ୍ନେହଂ କୃତଂ ରାଜ୍ଞା ଦାସାର୍ଥେ ସ୍ଵତନୁଂ ଦଦୌ ବଂଧୁପ୍ରୀତିଶ୍ଚ ଭଗିନୀ ପିତୃସ୍ନେହୀ ତୁ ପୁତ୍ରକଃ
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସ୍ନେହ ରାଜା ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ସେ ଦାସ ପାଇଁ ନିଜ ଶରୀର ଦେଇଛନ୍ତି। ଭଉଣୀ ବନ୍ଧୁ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ପୁଅ ପିତା ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଛି।
ମହାନ୍ସ୍ନେହଃ କୃତୋ ରାଜ୍ଞା ରୂପସେନେନ ଧୀମତା
ଧୀର ରୂପସେନ ରାଜାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଛନ୍ତି।
କାଚିଦ୍ଭୋଗାଵତୀ ନାମ୍ନା ନଗରୀ ପରମାଦ୍ଭୁତା
ଭୋଗାବତୀ ନାମକ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସହର ଥିଲା।
ରୂପଵର୍ମା ଚ ନୃପତିସ୍ତତ୍ର ରାଜ୍ଯଂ କରୋତି ଵୈ
ସେଠାରେ ରୂପବର୍ମା ନାମକ ରାଜା ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ଗେହେ ଚ ନିଵସନଞ୍ଚ୍ଛୁଭପଂଜରେ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ, ଏକ ଶୁଭ ପଞ୍ଜରା ଭିତରେ ସେ ବସୁଥିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ମମ ଯୋଗ୍ଯା ଵୈ ଶୁକ କାଚିଦ୍ଵରାଂଗନା
ମୋ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଏକ ଉତ୍ତମ ଜଣେ ଜଣା ଶୁକଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ମଗଧେଶ୍ଵରଭୂପସ୍ଯ କନ୍ଯା ଚନ୍ଦ୍ରଵତୀ ଶୁଭା
ମଗଧ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଶୁଭ ଚନ୍ଦ୍ରବତୀ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ନୃପତିର୍ଗଣେଶଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମମ୍
ଏହିପରି ଶୁଣି, ସେ ରାଜା ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣେଶଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଗଣେଶୋପି ଗତସ୍ତୂର୍ଣଂ ଦେଶେ ମାଗଧକେ ଶୁଭେ
ଗଣେଶ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଶୁଭ ମଗଧ ଦେଶକୁ ଗଲେ।
ନମଃ ଶିଵାଯ ଶାଂତାଯ ସର୍ଵାଭୀଷ୍ଟପ୍ରଦାଯିନେ
ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।
ମୃଡାଯାନଂଦରୂପାଯ ସର୍ଵଦୁଃଖହରାଯ ଚ
ମୃଡା ଓ ଆନନ୍ଦ ରୂପ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵତି ଵିପ୍ରେ ଚ ତଦା ଚନ୍ଦ୍ରଵତୀ ଶୁଭା 3.2.4.
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏଭଳି କହିଲେ, ତେବେ ଶୁଭ ଚନ୍ଦ୍ରବତୀ—
ମମ ଯୋଗ୍ଯଶ୍ଚ ପୁରୁଷଃ କଶ୍ଚିଦସ୍ତି ମହୀତଲେ
ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମୋ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ସା ଦେଵୀ ଦୁର୍ଗାଂ ଵାଞ୍ଛିତଦାଯିନୀମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦେବୀ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ନମୋନମୋ ଜଗନ୍ମାତର୍ମମ କାର୍ଯପ୍ରଦାଯିନି
ମୋର କାମ୍ୟ ସଫଳ କରୁଥିବା ଜଗତ୍ ମାତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ।
ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାହା ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଧା ସଂଧ୍ଯା ନମସ୍ତସ୍ଯୈ ନମୋନମଃ
ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ତୁମେ ସ୍ୱଧା, ତୁମେ ସନ୍ଧ୍ୟା; ସେଠିପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଯା ପ୍ରସନ୍ନାଭୂଜ୍ଜଗଦଂବା ଜଗନ୍ମଯୀ
ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି ଜଗତ୍ ଜନନୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ତାହା, ଖୁସି ହେଲେ।
ଵିଵାହଂ କାରଯାମାସ ମାସାନ୍ତେ ସିଦ୍ଧରୂପିଣୀ
ମାସ ଶେଷରେ, ସେ ସିଦ୍ଧିର ରୂପ ଧାରଣ କରି ବିବାହ କରାଇଲେ।
ଏକସ୍ମିନ୍ଦିଵସେ ରାଜନ୍ମେନାଂ ମଦନମଂଜରୀମ୍
କିଛି ଦିନରେ, ରାଜା, ମେନା ମଦନମଞ୍ଜରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ମେନକା ପ୍ରାହ ଭୋ ରାଜନ୍ଵିଵାହାଶ୍ଚେଦୃଶୋ ମତାଃ
ମେନକା କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ଏପରି ବିବାହକୁ ଠିକ୍ ମନାଯାଏ।'
ତଥୈଵ ତ୍ରିଵିଧା ନାରୀ ଯଥା ଯୋଗ୍ଯୋ ଵରୋ ଭଵେତ୍
ଏଭଳି, ତିନି ପ୍ରକାର ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅ ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦୁଲାହ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
ଶୃଣୁ ତତ୍କାରଣଂ ରାଜନ୍ମଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ଯଥାଽଭଵତ୍ 3.2.4.
ହେ ରାଜା, ଏହାର କାରଣ ମୁଁ ଯେପରି ଦେଖିଛି ଓ ଘଟିଥିଲା, ସେଠିପାଇଁ ଶୁଣ।
ଅନପତ୍ଯୋ ଦେଵଯାଜୀ ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ପତିଵ୍ରତା
ଏକ ନିରସନ୍ତାନ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କର ଜଣେ ପତିବ୍ରତା ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଥିଲେ।
ଦ୍ଯୂତକ୍ରୀଡାପରୋ ନିତ୍ଯଂ ସୁରାପାନେ ରତସ୍ସଦା
ସେ ସଦା ଜୁଆ ଖେଳିବାରେ ଓ ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଧର୍ମଂ ଚ ପିତରୌ ସମାଲୋକ୍ଯ ଵନଂ ଗତୌ
ତାଙ୍କର ଆଚରଣ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।