ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ଵିକ୍ରମାଦିତ୍ଯ ଧର୍ମଜ୍ଞ କଥଯସ୍ଵ ମେ
ତେଣୁ ହେ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ, ଧର୍ମକୁ ଜାଣୁଥିବା, ମୋତେ କହ।
ଯୋଗ୍ଯା ମଧୁମତୀ ନାରୀ ଵାମନାଯ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନେ
ଯୋଗ୍ୟ ମଧୁମତୀ ନାରୀ ବାମନ ଦ୍ୱିଜ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ।
ପ୍ରାଣଦାତା ତୁ ଯୋ ଵିପ୍ରଃ ପିତେଵ ଗୁଣତତ୍ପରଃ
ଯିଏ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ଗୁଣରେ ଲଗ୍ନ ଥାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପିତା ପରି।
ଵୈତାଲୋ ଭୂପତିଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପୁନର୍ଵିକ୍ରମମବ୍ରଵୀତ୍
ବେତାଳ ପୁଣି ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିକ୍ରମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵର୍ଦ୍ଧଵନ୍ନଗରେ ରମ୍ଯେ ନାନାଜନନିଷେଵିତେ
ବର୍ଦ୍ଧବନ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାରେ ଥିଲେ,
ଵିଦ୍ଵନ୍ମାଲା ପ୍ରିଯା ତସ୍ଯ ପତିସେଵାପରାଯଣା
ସେଠାରେ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ମାଳି ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଜଣେ ଜନାଣୀ ସ୍ୱାମୀ ସେବାରେ ସଦା ଲାଗିଥିଲେ।
ପୁତ୍ରକନ୍ଯାସପତ୍ନୀକୋ ଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ସମୁପାଗତଃ
ସେ ମାଳି ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଝିଅ ଏବଂ ଜନାଣୀ ସହିତ ଜୀବିକା ନିମିତ୍ତେ ଆସିଥିଲେ।
କିଂଚିଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଦଦୌ ସ୍ଵର୍ଣଂ ସହସ୍ରଂ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ନୃପ
ତାଙ୍କ କଥା କିଛି ଶୁଣି ବାଦ୍ଶାହ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ହଜାରଟି ସୁନା ଦେଇଥିଲେ।
ଵ୍ଯଯଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ତଚ୍ଛେଷଂ ସ କୁଲ୍ଯେ ଭୁକ୍ତଵାନ୍ସ୍ଵଯମ୍
କିଛି ଖର୍ଚ୍ଚ କରି, ଶେଷ ଟିକେ ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ପରୀକ୍ଷାର୍ଥଂ ସ୍ମଶାନେ ଚ ରୋଦନଂ ବହୁ କୁର୍ଵତୀ
ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ, ସେ ଶ୍ମଶାନରେ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ଵୀରଵର ତ୍ଵଂ ଵୈ ଯତୋଽସୌ ଶ୍ରୂଯତେ ରଵଃ
ହେ ଶୂରବୀର, ଯେଉଁଠାରେ ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଛି, ସେଠାକୁ ଯାଅ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରଵରଃ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରକୁଶଲୋ ବଲୀ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶୂରବୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ,
ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଂ ଵଚଶ୍ଚ ତାମାହ କିମର୍ଥଂ ରୋଦନେ ସ୍ଥିତା 3.2.3.
ସେ ମୃଦୁ କଥାରେ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ଦାଢ଼ି ଦେଉଛ?'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଵୀରସେନଂ ତମବ୍ରଵୀତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜମହିଳା ଭୀରସେନଙ୍କୁ କହିଲେ:
ମାସାନ୍ତେ ପ୍ରଲଯଂ ଯାସ୍ଯେ ତସ୍ମାଚ୍ଛୋଚାମି ଭୋ ବଲିନ୍ କେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଦୀର୍ଘାଯୁସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵେଃ କାରଣଂ ଵଦ
'ମାସ ଶେଷରେ ମୋର ନାଶ ହେବ; ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କେଉଁ ପୁଣ୍ୟରେ ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଲେ? କାରଣ କହ।'
ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ଭଵିତା ଚାହଂ ସ୍ଵାମିକାର୍ଯଂ ପ୍ରସାଧଯ
'ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବି; ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ କାମ ସଫଳ କର।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରଵରୋ ମଂଦିରଂ ସ୍ଵଯମାଗତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୂରବୀର ସ୍ୱୟଂ ଘରକୁ ଗଲେ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସା ସାଧ୍ଵୀ ତନଯଂ ପ୍ରାହ ନିର୍ଭଯା
'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି ସେ ସତୀ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ କହିଲେ।
ତଥା ମତ୍ଵା ତୁ ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଭଗିନ୍ଯା ମାତୃସଂଯୁତଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ପୁଅ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଓ ମାଆ ସହିତ,
ଭୋସ୍ତାତ ମେ କପାଲଂ ଚ ଚଂଡିକାଯୈ ସମର୍ପଯ
'ହେ ବାପା, ମୋର ଖପାଳ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରସେନଃ ଶିରଶ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ସମାର୍ପଯତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୀରସେନ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ରୂପ ସେନସ୍ତୁ କାରଣଂ ସର୍ଵମାଦିତଃ 3.2.3.
ସେ ଆକୃତି ଦେଖି, ସେନାପତି ଆରମ୍ଭରୁ ସମସ୍ତ କାରଣ ବୁଝିଗଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନା ସା ଦେଵୀ ନୃପମୁଜୀଵ୍ଯ ସାବ୍ରଵୀତ୍
ସେତେବେଳେ ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ଦେବୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇ କହିଲେ।
ସ ଆହ ଵୀରସେନସ୍ତୁ ସକୁଲୋ ଜୀଵମାପ୍ନୁଯାତ୍
ବୀରସେନ କହିଲେ: ତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଂଶ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ପାଉ।
ରୂପସେନଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ସ୍ଵସୁତାଂ କାମରୂପିଣୀମ୍ ମୁଖ୍ଯସ୍ନେହଂ କୃତଂ କେନ ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଵଦସ୍ଵ ମେ
ରୂପସେନ ଶାନ୍ତ ମନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ଝିଅ ଯେଉଁ ରୂପ ନେଇପାରେ, ସେମାନେ ପଚାରିଲେ: ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ସବୁଠାରୁ ବେଶି ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଛନ୍ତି? ମୋତେ କହ।
ମୁଖ୍ଯସ୍ନେହଂ କୃତଂ ରାଜ୍ଞା ଦାସାର୍ଥେ ସ୍ଵତନୁଂ ଦଦୌ ବଂଧୁପ୍ରୀତିଶ୍ଚ ଭଗିନୀ ପିତୃସ୍ନେହୀ ତୁ ପୁତ୍ରକଃ
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସ୍ନେହ ରାଜା ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ସେ ଦାସ ପାଇଁ ନିଜ ଶରୀର ଦେଇଛନ୍ତି। ଭଉଣୀ ବନ୍ଧୁ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ପୁଅ ପିତା ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଛି।
ମହାନ୍ସ୍ନେହଃ କୃତୋ ରାଜ୍ଞା ରୂପସେନେନ ଧୀମତା
ଧୀର ରୂପସେନ ରାଜାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଛନ୍ତି।
କାଚିଦ୍ଭୋଗାଵତୀ ନାମ୍ନା ନଗରୀ ପରମାଦ୍ଭୁତା
ଭୋଗାବତୀ ନାମକ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସହର ଥିଲା।
ରୂପଵର୍ମା ଚ ନୃପତିସ୍ତତ୍ର ରାଜ୍ଯଂ କରୋତି ଵୈ
ସେଠାରେ ରୂପବର୍ମା ନାମକ ରାଜା ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ଗେହେ ଚ ନିଵସନଞ୍ଚ୍ଛୁଭପଂଜରେ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ, ଏକ ଶୁଭ ପଞ୍ଜରା ଭିତରେ ସେ ବସୁଥିଲେ।