ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଭୂପାଲୋ ନତ୍ଵା ତଂ ମ୍ଲେଚ୍ଛପୂଜକମ୍
ଏହିପରି ଶୁଣି, ରାଜା ସେଇ ମ୍ଲେଚ୍ଛପୂଜକଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ସ୍ଵରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ରାଜା ହଯମେଧମଚୀକରତ୍ ସ୍ଵର୍ଗତେ ନୃପତୌ ତସ୍ମିନ୍ଯଥା ଚାସୀତ୍ତଥା ଶୃଣୁ
ରାଜା ସ୍ୱାଧୀନ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ; ସେ ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପରେ କଣ ହେଲା, ତାହା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୀସୂତ ଉଵାଚ ଶାଲିଵାହନଵଂଶେ ଚ ରାଜାନୋ ଦଶ ଚାଭଵନ୍
ଶ୍ରୀସୂତ କହିଲେ: ଶାଳିବାହନ ବଂଶରେ ଦଶଜଣ ରାଜା ହେଲେ।
ମର୍ଯ୍ଯାଦା କ୍ରମତୋ ଲୀନା ଜାତା ଭୂମଂଡଲେ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରକ୍ଷୀଣମର୍ଯ୍ଯାଦାଂ ବଲୀ ଦିଗ୍ଵିଜଯଂ ଯଯୌ
ସେ ସମୟରେ ନୀତିର ସୀମା ଦେଖାଦେଖି ଭୂମିରୁ ହେଉଛି; ଧର୍ମ ହ୍ରାସ ଦେଖି, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦିଗ୍ବିଜୟରେ ବେରିଲେ।
ସେନଯା ଦଶସାହସ୍ର୍ଯା କାଲିଦାସେନ ସଂଯୁତଃ
ଦଶ ହଜାର ସେନା ଓ କାଳିଦାସଙ୍କ ସହିତ ସେ ଚାଲିଲେ।
ଜିତ୍ଵା ଗାଂଧାରଜାନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛାନ୍କାଶ୍ମୀରାନ୍ନାରଵାଞ୍ଛଠାନ୍
ଗାନ୍ଧାରର ରାଜା, ମ୍ଲେଚ୍ଛ, କଶ୍ମୀରୀ, ନାରବ ଓ ଧୂର୍ତ୍ତମାନେକୁ ଜିତିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଆଚାର୍ଯ୍ଯେଣ ସମନ୍ଵିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଗୁରୁଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ।
ନୃପଶ୍ଚୈଵ ମହାଦେଵଂ ମରୁସ୍ଥଲନିଵାସିନମ୍ ଚଂଦନାଦିଭିରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ ମନସା ହରମ୍
ରାଜା ମରୁଭୂମିରେ ବସୁଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂଜି, ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଭୋଜରାଜ ଉଵାଚ ତ୍ରିପୁରାସୁରନାଶାଯ ଵହୁମାଯାପ୍ରଵର୍ତ୍ତିନେ
ଭୋଜରାଜ କହିଲେ, ତିନିପୁର ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ମାୟାର ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ...
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈର୍ଗୁପ୍ତାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପିଣେ
ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା, ପବିତ୍ର, ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ସତ୍ୟ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ...
ଗଂତଵ୍ଯଂ ଭୋଜରାଜେନ ମହାକାଲେଶ୍ଵରସ୍ଥଲେ
ଭୋଜରାଜଙ୍କୁ ମହାକାଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ଥାନକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈସ୍ସୁଦୂଷିତା ଭୂମିର୍ଵାହୀକା ନାମ ଵିଶ୍ରୁତା 3.3.3.
ବାହିକା ନାମରେ ପରିଚିତ ଏହି ଭୂମି ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତରେ ଦୁଷିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ବଭୂଵାତ୍ର ମହାମାଯୀ ଯୋଽସୌ ଦଗ୍ଧୋ ମଯା ପୁରା
ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ମାୟାବୀ ଆସିଥିଲେ, ଯିଏକି ପୂର୍ବେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦହିଯାଇଥିଲେ।
ଅଯୋନିଃ ସ ଵରୋ ମତ୍ତଃ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ଦୈତ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧନଃ
ସେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନ ହୋଇ, ମୋ ଠାରୁ ଏକ ବର ପାଇଥିଲେ, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଥିବା।
ନାଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଭୂପ ପୈଶାଚେ ଦେଶଧୂର୍ତକେ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ପିଶାଚମାନଙ୍କ ଦେଶର ଠକିବା ଭୂମିକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵଦେଶାନ୍ପୁନରାଗମତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପୁଣି ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଆସିଲେ।
ଉଵାଚ ଭୂପତିଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ମାଯାମଦଵିଶାରଦଃ
ମାୟା ଓ ମଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଯିଏ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ।
ମମୋଚ୍ଛିଷ୍ଠଂ ସଭୁଂଜୀଯାଦ୍ଯଥା ତତ୍ପଶ୍ଯ ଭୋ ନୃପ
ମୋ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଖାଉ, ଏହା ଦେଖ, ହେ ରାଜା।
ମ୍ଲେଚ୍ଛଧର୍ମେ ମତିଶ୍ଚାସୀତ୍ତସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ଦାରୁଣେ
ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ବିଦେଶୀ ଧର୍ମରେ ରାଜାଙ୍କ ମନ ଲାଗିଗଲା।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କାଲିଦାସସ୍ତୁ ରୁଷା ପ୍ରାହ ମହାମଦମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, କାଳିଦାସ କ୍ରୋଧରେ, ବଡ଼ ମଦାସକ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହନିଷ୍ଯାମି ଦୁରାଚାରଂ ଵାହୀକଂ ପୁରୁଷାଧମମ୍
ମୁଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ବାହିକା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଖରାପକୁ ମାରିଦେବି।
ଜପ୍ତ୍ଵା ଦଶସହସ୍ରଂ ଚ ତଦ୍ଦଶାଂଶଂ ଜୁହାଵ ସଃ 3.3.3.
ଦଶ ହଜାର ଥର ଜପ କରି, ସେ ତାହାର ଦଶମାଂଶ ହବିଷ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଗୁରୋର୍ଭସ୍ମ ମଦହୀନତ୍ଵମାଗତମ୍
ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ଭସ୍ମ ନେଇ, ସେ ମଦରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ସ୍ଥାପିତଂ ତୈଶ୍ଚ ଭୂମଧ୍ଯେ ତତ୍ରୋଷୁର୍ମଦତତ୍ପରାଃ
ସେମାନେ ଏହାକୁ ଭୂମିର ମଧ୍ୟରେ ରଖିଲେ, ଏଉଁଠି ମଦରେ ଲଗା ଲୋକମାନେ ରହିଲେ।
ରାତ୍ରୌ ସ ଦେଵରୂପଶ୍ଚ ବହୁମାଯାଵିଶାରଦଃ
ରାତିରେ, ସେ ଦେବତାର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବହୁ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଆର୍ଯ୍ଯଧର୍ମୋ ହି ତେ ରାଜନ୍ସର୍ଵଧର୍ମୋତ୍ତମଃ ସ୍ମୃତଃ
ହେ ରାଜା, ଆର୍ୟ ଧର୍ମକୁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଲିଂଗଚ୍ଛେଦୀ ଶିଖାହୀନଃ ଶ୍ମଶ୍ରୁଧାରୀ ସ ଦୂଷକଃ
ଯେଉଁଠି ଲିଙ୍ଗ କାଟାଯାଇଛି, ଶିଖା ନାହିଁ, ଦାଡି ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୂଷକ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଵିନା କୌଲଂ ଚ ପଶଵସ୍ତେଷାଂ ଭକ୍ଷ୍ଯା ମତା ମମ
କୌଳ ପଦ୍ଧତି ନଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ପଶୁମାନେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଖାଦ୍ୟ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ତସ୍ମାନ୍ମୁସଲଵନ୍ତୋ ହି ଜାତଯୋ ଧର୍ମଦୂଷକାଃ
ଏହିପରି ମୁସଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ଜନ୍ମମାନେ ଧର୍ମକୁ ଦୂଷିତ କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ଦେଵଃ ସ ରାଜା ଗେହମାଯଯୌ
ଏପରି କହି ଦେବତା ଚାଲିଗଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।