ହୂଣଦେଶସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଵୈ ଗିରିସ୍ଥଂ ପୁରୁଷଂ ଶୁଭମ୍
ହୁଣ ଦେଶର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ମନିଷ୍ଯ ବସୁଥିଲେ।
କୋ ଭଵାନିତି ତଂ ପ୍ରାହ ସ ହୋଵାଚ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ତାଙ୍କୁ ପଚାରାଗଲା, 'ଆପଣ କିଏ?' ସେ ଖୁସିରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛଧର୍ମସ୍ଯ ଵକ୍ତାରଂ ସତ୍ଯଵ୍ରତପରାଯଣମ୍
ସେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଧର୍ମର ପ୍ରଚାରକ ଓ ସତ୍ୟବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୋଵାଚ ମହାରାଜ ପ୍ରାପ୍ତେ ସତ୍ଯସ୍ଯ ସଂକ୍ଷଯେ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ ମହାରାଜ, ସତ୍ୟଯୁଗ ଶେଷ ହେବାବେଳେ ସେ କହିଲେ।
ଈଶାମସୀ ଚ ଦସ୍ଯୂନାଂ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ଭଯଂକରୀ
ଦସ୍ୟୁ ଓ ଅପରାଧୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛେଷୁ ସ୍ଥାପିତୋ ଧର୍ମୋ ମଯା ତଚ୍ଛୃଣୁ ଭୂପତେ
ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ କରିଛି; ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ରାଜା।
ନୈଗମଂ ଜପମାସ୍ଥାଯ ଜପେତ ନିର୍ମଲଂ ପରମ୍
ବେଦମୟ ଜପ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଧ୍ଯାନେନ ପୂଜଯେଦୀଶଂ ସୂର୍ଯମଂଡଲସଂସ୍ଥିତମ୍ । ଅଚଲୋଽଯଂ ପ୍ରଭୁଃ ସାକ୍ଷାତ୍ତଥା ସୂର୍ଯୋଚଲଃ ସଦା
ଧ୍ୟାନରେ ରହି, ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ଏହି ଅଚଳ ପ୍ରଭୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ଅଚଳ।
ତତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଚଲଭୂତାନାଂ କର୍ଷଣଃ ସ ସମଂତତଃ 3.3.2.
ସେ ସମସ୍ତ ଚଳିତ ତତ୍ତ୍ୱମାନେକୁ ସମଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆକର୍ଷଣ କରନ୍ତି।
ଈଶମୂର୍ତିର୍ହୃଦି ପ୍ରାପ୍ତା ନିତ୍ଯଶୁଦ୍ଧା ଶିଵଂକରୀ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆକୃତି, ଯିଏ ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳଦାୟିନୀ, ହୃଦୟରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଭୂପାଲୋ ନତ୍ଵା ତଂ ମ୍ଲେଚ୍ଛପୂଜକମ୍
ଏହିପରି ଶୁଣି, ରାଜା ସେଇ ମ୍ଲେଚ୍ଛପୂଜକଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ସ୍ଵରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ରାଜା ହଯମେଧମଚୀକରତ୍ ସ୍ଵର୍ଗତେ ନୃପତୌ ତସ୍ମିନ୍ଯଥା ଚାସୀତ୍ତଥା ଶୃଣୁ
ରାଜା ସ୍ୱାଧୀନ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ; ସେ ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପରେ କଣ ହେଲା, ତାହା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୀସୂତ ଉଵାଚ ଶାଲିଵାହନଵଂଶେ ଚ ରାଜାନୋ ଦଶ ଚାଭଵନ୍
ଶ୍ରୀସୂତ କହିଲେ: ଶାଳିବାହନ ବଂଶରେ ଦଶଜଣ ରାଜା ହେଲେ।
ମର୍ଯ୍ଯାଦା କ୍ରମତୋ ଲୀନା ଜାତା ଭୂମଂଡଲେ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରକ୍ଷୀଣମର୍ଯ୍ଯାଦାଂ ବଲୀ ଦିଗ୍ଵିଜଯଂ ଯଯୌ
ସେ ସମୟରେ ନୀତିର ସୀମା ଦେଖାଦେଖି ଭୂମିରୁ ହେଉଛି; ଧର୍ମ ହ୍ରାସ ଦେଖି, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦିଗ୍ବିଜୟରେ ବେରିଲେ।
ସେନଯା ଦଶସାହସ୍ର୍ଯା କାଲିଦାସେନ ସଂଯୁତଃ
ଦଶ ହଜାର ସେନା ଓ କାଳିଦାସଙ୍କ ସହିତ ସେ ଚାଲିଲେ।
ଜିତ୍ଵା ଗାଂଧାରଜାନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛାନ୍କାଶ୍ମୀରାନ୍ନାରଵାଞ୍ଛଠାନ୍
ଗାନ୍ଧାରର ରାଜା, ମ୍ଲେଚ୍ଛ, କଶ୍ମୀରୀ, ନାରବ ଓ ଧୂର୍ତ୍ତମାନେକୁ ଜିତିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଆଚାର୍ଯ୍ଯେଣ ସମନ୍ଵିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଗୁରୁଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ।
ନୃପଶ୍ଚୈଵ ମହାଦେଵଂ ମରୁସ୍ଥଲନିଵାସିନମ୍ ଚଂଦନାଦିଭିରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ ମନସା ହରମ୍
ରାଜା ମରୁଭୂମିରେ ବସୁଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂଜି, ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଭୋଜରାଜ ଉଵାଚ ତ୍ରିପୁରାସୁରନାଶାଯ ଵହୁମାଯାପ୍ରଵର୍ତ୍ତିନେ
ଭୋଜରାଜ କହିଲେ, ତିନିପୁର ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ମାୟାର ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ...
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈର୍ଗୁପ୍ତାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପିଣେ
ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା, ପବିତ୍ର, ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ସତ୍ୟ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ...
ଗଂତଵ୍ଯଂ ଭୋଜରାଜେନ ମହାକାଲେଶ୍ଵରସ୍ଥଲେ
ଭୋଜରାଜଙ୍କୁ ମହାକାଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ଥାନକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈସ୍ସୁଦୂଷିତା ଭୂମିର୍ଵାହୀକା ନାମ ଵିଶ୍ରୁତା 3.3.3.
ବାହିକା ନାମରେ ପରିଚିତ ଏହି ଭୂମି ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତରେ ଦୁଷିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ବଭୂଵାତ୍ର ମହାମାଯୀ ଯୋଽସୌ ଦଗ୍ଧୋ ମଯା ପୁରା
ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ମାୟାବୀ ଆସିଥିଲେ, ଯିଏକି ପୂର୍ବେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦହିଯାଇଥିଲେ।
ଅଯୋନିଃ ସ ଵରୋ ମତ୍ତଃ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ଦୈତ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧନଃ
ସେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନ ହୋଇ, ମୋ ଠାରୁ ଏକ ବର ପାଇଥିଲେ, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଥିବା।
ନାଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଭୂପ ପୈଶାଚେ ଦେଶଧୂର୍ତକେ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ପିଶାଚମାନଙ୍କ ଦେଶର ଠକିବା ଭୂମିକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵଦେଶାନ୍ପୁନରାଗମତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପୁଣି ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଆସିଲେ।
ଉଵାଚ ଭୂପତିଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ମାଯାମଦଵିଶାରଦଃ
ମାୟା ଓ ମଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଯିଏ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ।
ମମୋଚ୍ଛିଷ୍ଠଂ ସଭୁଂଜୀଯାଦ୍ଯଥା ତତ୍ପଶ୍ଯ ଭୋ ନୃପ
ମୋ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଖାଉ, ଏହା ଦେଖ, ହେ ରାଜା।
ମ୍ଲେଚ୍ଛଧର୍ମେ ମତିଶ୍ଚାସୀତ୍ତସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ଦାରୁଣେ
ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ବିଦେଶୀ ଧର୍ମରେ ରାଜାଙ୍କ ମନ ଲାଗିଗଲା।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କାଲିଦାସସ୍ତୁ ରୁଷା ପ୍ରାହ ମହାମଦମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, କାଳିଦାସ କ୍ରୋଧରେ, ବଡ଼ ମଦାସକ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ।