ଅନ୍ତର୍ଵେଦୀ ଵ୍ରଜଥ୍ଯୈଵାଜମେରଂ ମରୁଧନ୍ଵ ଚ
ଅନ୍ତରବେଦୀ, ବ୍ରଜ, ଅଜମେର, ମରୁଧନ୍ବା—
ଆଵଂତ୍ଯଂ ଚୋଡୁପଂ ଵଂଗଂ ଗୌଡଂ ମାଗଧମେଵ ଚ
ଅବନ୍ତୀ, ଓଡ଼, ବଙ୍ଗ, ଗୌଡ଼ ଓ ମାଗଧ ମଧ୍ୟ—
ନାନାଭାଷାଃ ସ୍ଥିତାସ୍ତତ୍ର ବହୁଧର୍ମପ୍ରଵର୍ତକାଃ
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଭାଷାର ଲୋକ ରହୁଥିଲେ ଏବଂ ବହୁ ଧର୍ମର ଉପଦେଶକ ଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମଵିନାଶଂ ଚ ବହୁଵୃଂଦୈଃ ସମନ୍ଵିତାଃ
ଧର୍ମର ଅବନତି ଶୁଣି, ବହୁ ଦଳ ସହିତ—
ହିମପର୍ଵତମାର୍ଗେଣ ସିଂଧୁମାର୍ଗେଣ ଚାଗମନ୍
ସେମାନେ ହିମାଳୟ ପଥ ଓ ସିନ୍ଧୁ ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଆସିଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଯୋଷିତସ୍ତେଷାଂ ପରଂ ହର୍ଷମୁପାଯଯୁଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାନୀମାନେଙ୍କୁ ନେଇ, ବିଶେଷ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଵିକ୍ରମାଦିତ୍ଯପୌତ୍ରଶ୍ଚ ପିତୃରାଜ୍ଯଂ ଗୃହୀତଵାନ୍
ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କ ନାତି ତାଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷ ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ବାହ୍ଲୀକାନ୍କାମରୂପାଂଶ୍ଚ ରୋମଜାନ୍ଖୁରଜା ଚ୍ଛଠାନ୍
ବାହ୍ଲିକ, କାମରୂପ, ରୋମ, ଖୁରଜା ଓ ଛଠା—
ସ୍ଥାପିତା ତେନ ମର୍ଯ୍ଯାଦା ମ୍ଲେଚ୍ଛାର୍ଯାଣାଂ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ 3.3.2.
ସେ ରାଜା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଲଗା ଅଲଗା ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛସ୍ଥାନଂ ପରଂ ସିନ୍ଧୋଃ କୃତଂ ତେନ ମହାତ୍ମନା
ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ସିନ୍ଧୁ ପାରେ ବିଦେଶୀମାନେ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଅଞ୍ଚଳ ତିଆରି କଲେ।
ହୂଣଦେଶସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଵୈ ଗିରିସ୍ଥଂ ପୁରୁଷଂ ଶୁଭମ୍
ହୁଣ ଦେଶର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ମନିଷ୍ଯ ବସୁଥିଲେ।
କୋ ଭଵାନିତି ତଂ ପ୍ରାହ ସ ହୋଵାଚ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ତାଙ୍କୁ ପଚାରାଗଲା, 'ଆପଣ କିଏ?' ସେ ଖୁସିରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛଧର୍ମସ୍ଯ ଵକ୍ତାରଂ ସତ୍ଯଵ୍ରତପରାଯଣମ୍
ସେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଧର୍ମର ପ୍ରଚାରକ ଓ ସତ୍ୟବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୋଵାଚ ମହାରାଜ ପ୍ରାପ୍ତେ ସତ୍ଯସ୍ଯ ସଂକ୍ଷଯେ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ ମହାରାଜ, ସତ୍ୟଯୁଗ ଶେଷ ହେବାବେଳେ ସେ କହିଲେ।
ଈଶାମସୀ ଚ ଦସ୍ଯୂନାଂ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ଭଯଂକରୀ
ଦସ୍ୟୁ ଓ ଅପରାଧୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛେଷୁ ସ୍ଥାପିତୋ ଧର୍ମୋ ମଯା ତଚ୍ଛୃଣୁ ଭୂପତେ
ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ କରିଛି; ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ରାଜା।
ନୈଗମଂ ଜପମାସ୍ଥାଯ ଜପେତ ନିର୍ମଲଂ ପରମ୍
ବେଦମୟ ଜପ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଧ୍ଯାନେନ ପୂଜଯେଦୀଶଂ ସୂର୍ଯମଂଡଲସଂସ୍ଥିତମ୍ । ଅଚଲୋଽଯଂ ପ୍ରଭୁଃ ସାକ୍ଷାତ୍ତଥା ସୂର୍ଯୋଚଲଃ ସଦା
ଧ୍ୟାନରେ ରହି, ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ଏହି ଅଚଳ ପ୍ରଭୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ଅଚଳ।
ତତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଚଲଭୂତାନାଂ କର୍ଷଣଃ ସ ସମଂତତଃ 3.3.2.
ସେ ସମସ୍ତ ଚଳିତ ତତ୍ତ୍ୱମାନେକୁ ସମଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆକର୍ଷଣ କରନ୍ତି।
ଈଶମୂର୍ତିର୍ହୃଦି ପ୍ରାପ୍ତା ନିତ୍ଯଶୁଦ୍ଧା ଶିଵଂକରୀ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆକୃତି, ଯିଏ ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳଦାୟିନୀ, ହୃଦୟରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଭୂପାଲୋ ନତ୍ଵା ତଂ ମ୍ଲେଚ୍ଛପୂଜକମ୍
ଏହିପରି ଶୁଣି, ରାଜା ସେଇ ମ୍ଲେଚ୍ଛପୂଜକଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ସ୍ଵରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ରାଜା ହଯମେଧମଚୀକରତ୍ ସ୍ଵର୍ଗତେ ନୃପତୌ ତସ୍ମିନ୍ଯଥା ଚାସୀତ୍ତଥା ଶୃଣୁ
ରାଜା ସ୍ୱାଧୀନ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ; ସେ ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପରେ କଣ ହେଲା, ତାହା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୀସୂତ ଉଵାଚ ଶାଲିଵାହନଵଂଶେ ଚ ରାଜାନୋ ଦଶ ଚାଭଵନ୍
ଶ୍ରୀସୂତ କହିଲେ: ଶାଳିବାହନ ବଂଶରେ ଦଶଜଣ ରାଜା ହେଲେ।
ମର୍ଯ୍ଯାଦା କ୍ରମତୋ ଲୀନା ଜାତା ଭୂମଂଡଲେ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରକ୍ଷୀଣମର୍ଯ୍ଯାଦାଂ ବଲୀ ଦିଗ୍ଵିଜଯଂ ଯଯୌ
ସେ ସମୟରେ ନୀତିର ସୀମା ଦେଖାଦେଖି ଭୂମିରୁ ହେଉଛି; ଧର୍ମ ହ୍ରାସ ଦେଖି, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦିଗ୍ବିଜୟରେ ବେରିଲେ।
ସେନଯା ଦଶସାହସ୍ର୍ଯା କାଲିଦାସେନ ସଂଯୁତଃ
ଦଶ ହଜାର ସେନା ଓ କାଳିଦାସଙ୍କ ସହିତ ସେ ଚାଲିଲେ।
ଜିତ୍ଵା ଗାଂଧାରଜାନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛାନ୍କାଶ୍ମୀରାନ୍ନାରଵାଞ୍ଛଠାନ୍
ଗାନ୍ଧାରର ରାଜା, ମ୍ଲେଚ୍ଛ, କଶ୍ମୀରୀ, ନାରବ ଓ ଧୂର୍ତ୍ତମାନେକୁ ଜିତିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଆଚାର୍ଯ୍ଯେଣ ସମନ୍ଵିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଗୁରୁଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ।
ନୃପଶ୍ଚୈଵ ମହାଦେଵଂ ମରୁସ୍ଥଲନିଵାସିନମ୍ ଚଂଦନାଦିଭିରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ ମନସା ହରମ୍
ରାଜା ମରୁଭୂମିରେ ବସୁଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂଜି, ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଭୋଜରାଜ ଉଵାଚ ତ୍ରିପୁରାସୁରନାଶାଯ ଵହୁମାଯାପ୍ରଵର୍ତ୍ତିନେ
ଭୋଜରାଜ କହିଲେ, ତିନିପୁର ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ମାୟାର ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ...
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈର୍ଗୁପ୍ତାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପିଣେ
ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା, ପବିତ୍ର, ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ସତ୍ୟ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ...