ଜପିତ୍ଵା ମାର୍ଜନଂ କୃତ୍ଵା ଜୀଵଯାମାସ ବାଲକମ୍
ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ଶୁଦ୍ଧି କରିବା ପରେ ସେ ଛୁଆକୁ ପୁଣି ବଞ୍ଚାଇଲେ।
ଭୋଜନଂ କାରଯିତ୍ଵା ତୁ ମଂତ୍ରଂ ସଂଜୀଵନଂ ଦଦୌ
ଖାଦ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ଶେଷରେ ସେ ସଂଜୀବନୀ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ଯତ୍ର ସା ନାରୀ ଦାହିତା ହରିଶର୍ମଣା
ସେ ଜଣେ ନାରୀ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହରିଶର୍ମା ତାଙ୍କୁ ପୋଡ଼ିଦେଲେ।
ଦାହିତସ୍ତନଯଃ ପିତ୍ରା ଶୋକକର୍ତ୍ରା ତଦାମୁନା
ସେଇ ସମୟରେ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ପିତା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ପୋଡ଼ିଦେଲେ।
ଗୁଣାଧିପସ୍ଯ ତନଯୋ ରାଜ୍ଞୋ ଧର୍ମସ୍ଥଲୀପତେଃ
ସେ ଧର୍ମସ୍ଥଳୀର ରାଜା, ଗୁଣର ଅଧିପତିଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ।
ଜୀଵନଂ ଦତ୍ତଵାନ୍ମହ୍ଯଂ ଵରଯାଦ୍ଯ ଵରଂ ମମ 3.2.2.
ସେ ମୋତେ ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ; ଏବେ ତୁମେ ମୋତେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁପାର।
ଗୃହୀତ୍ଵାସ୍ଥି ଗତସ୍ତୀର୍ଥେ ତମନ୍ଵେଷଯ ମା ଚିରମ୍
ଅସ୍ଥି ନେଇ ସେ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାରେ ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଂ କଥଯାମାସ ଯଥା ପ୍ରାପ୍ତଂ ହି ଜୀଵନମ୍ ।। ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ କେଶଵୋଽସ୍ଥିସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଯେମିତି ଜୀବନ ମିଳିଥିଲା, ସେଥିରେ ସବୁ କଥା କହିଲେ; ଏହି କଥା ଶୁଣି କେଶବ ଅସ୍ଥି ନେଇଥିଲେ।
ପ୍ରଗତ୍ଯାସ୍ଥୀନି ସର୍ଵାଣି ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଦ୍ଵିଜାତଯେ
ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ଥି ତୁରନ୍ତ ସେଇ ଦ୍ୱିଜକୁ ଦେଇଦେଲେ।
ଯୋଗ୍ଯା ଧର୍ମେଣ ଯସ୍ଯାହଂ ତସ୍ମୈ ପ୍ରାଯାମି ଧର୍ମିଣେ
ଯାହା ପାଇଁ ମୁଁ ଧର୍ମରେ ଯୋଗ୍ୟ, ସେଇ ଧର୍ମିକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି।
ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ଵିକ୍ରମାଦିତ୍ଯ ଧର୍ମଜ୍ଞ କଥଯସ୍ଵ ମେ
ତେଣୁ ହେ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ, ଧର୍ମକୁ ଜାଣୁଥିବା, ମୋତେ କହ।
ଯୋଗ୍ଯା ମଧୁମତୀ ନାରୀ ଵାମନାଯ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନେ
ଯୋଗ୍ୟ ମଧୁମତୀ ନାରୀ ବାମନ ଦ୍ୱିଜ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ।
ପ୍ରାଣଦାତା ତୁ ଯୋ ଵିପ୍ରଃ ପିତେଵ ଗୁଣତତ୍ପରଃ
ଯିଏ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ଗୁଣରେ ଲଗ୍ନ ଥାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପିତା ପରି।
ଵୈତାଲୋ ଭୂପତିଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପୁନର୍ଵିକ୍ରମମବ୍ରଵୀତ୍
ବେତାଳ ପୁଣି ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିକ୍ରମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵର୍ଦ୍ଧଵନ୍ନଗରେ ରମ୍ଯେ ନାନାଜନନିଷେଵିତେ
ବର୍ଦ୍ଧବନ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାରେ ଥିଲେ,
ଵିଦ୍ଵନ୍ମାଲା ପ୍ରିଯା ତସ୍ଯ ପତିସେଵାପରାଯଣା
ସେଠାରେ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ମାଳି ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଜଣେ ଜନାଣୀ ସ୍ୱାମୀ ସେବାରେ ସଦା ଲାଗିଥିଲେ।
ପୁତ୍ରକନ୍ଯାସପତ୍ନୀକୋ ଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ସମୁପାଗତଃ
ସେ ମାଳି ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଝିଅ ଏବଂ ଜନାଣୀ ସହିତ ଜୀବିକା ନିମିତ୍ତେ ଆସିଥିଲେ।
କିଂଚିଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଦଦୌ ସ୍ଵର୍ଣଂ ସହସ୍ରଂ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ନୃପ
ତାଙ୍କ କଥା କିଛି ଶୁଣି ବାଦ୍ଶାହ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ହଜାରଟି ସୁନା ଦେଇଥିଲେ।
ଵ୍ଯଯଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ତଚ୍ଛେଷଂ ସ କୁଲ୍ଯେ ଭୁକ୍ତଵାନ୍ସ୍ଵଯମ୍
କିଛି ଖର୍ଚ୍ଚ କରି, ଶେଷ ଟିକେ ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ପରୀକ୍ଷାର୍ଥଂ ସ୍ମଶାନେ ଚ ରୋଦନଂ ବହୁ କୁର୍ଵତୀ
ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ, ସେ ଶ୍ମଶାନରେ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ଵୀରଵର ତ୍ଵଂ ଵୈ ଯତୋଽସୌ ଶ୍ରୂଯତେ ରଵଃ
ହେ ଶୂରବୀର, ଯେଉଁଠାରେ ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଛି, ସେଠାକୁ ଯାଅ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରଵରଃ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରକୁଶଲୋ ବଲୀ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶୂରବୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ,
ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଂ ଵଚଶ୍ଚ ତାମାହ କିମର୍ଥଂ ରୋଦନେ ସ୍ଥିତା 3.2.3.
ସେ ମୃଦୁ କଥାରେ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ଦାଢ଼ି ଦେଉଛ?'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଵୀରସେନଂ ତମବ୍ରଵୀତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜମହିଳା ଭୀରସେନଙ୍କୁ କହିଲେ:
ମାସାନ୍ତେ ପ୍ରଲଯଂ ଯାସ୍ଯେ ତସ୍ମାଚ୍ଛୋଚାମି ଭୋ ବଲିନ୍ କେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଦୀର୍ଘାଯୁସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵେଃ କାରଣଂ ଵଦ
'ମାସ ଶେଷରେ ମୋର ନାଶ ହେବ; ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କେଉଁ ପୁଣ୍ୟରେ ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଲେ? କାରଣ କହ।'
ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ଭଵିତା ଚାହଂ ସ୍ଵାମିକାର୍ଯଂ ପ୍ରସାଧଯ
'ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବି; ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ କାମ ସଫଳ କର।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରଵରୋ ମଂଦିରଂ ସ୍ଵଯମାଗତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୂରବୀର ସ୍ୱୟଂ ଘରକୁ ଗଲେ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସା ସାଧ୍ଵୀ ତନଯଂ ପ୍ରାହ ନିର୍ଭଯା
'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି ସେ ସତୀ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ କହିଲେ।
ତଥା ମତ୍ଵା ତୁ ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଭଗିନ୍ଯା ମାତୃସଂଯୁତଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ପୁଅ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଓ ମାଆ ସହିତ,
ଭୋସ୍ତାତ ମେ କପାଲଂ ଚ ଚଂଡିକାଯୈ ସମର୍ପଯ
'ହେ ବାପା, ମୋର ଖପାଳ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର।'