ସଂପୀଡ୍ଯ ତାଡଯାମାସ ଲୋହଦଂଡୈର୍ଭଯାନକୈଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ଲୋହା ଦଣ୍ଡରେ ଦବାଇ ଓ ପିଟିଲେ।
ଆଶ୍ଵିନେଯୌ ସମାଲୋକ୍ଯ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ତୌ ମୁଦା ଏକନାମ୍ନା ଯୁଵାଂ ପ୍ରୀତୌ ନାସତ୍ଯୌ ଚ ଭଵିଷ୍ଯଥଃ
ଆଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଖୁସିରେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏକ ନାମରେ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ଏକତ୍ରିତ, ଏବେ ତୁମେ ନାସତ୍ୟ ହେବ।'
ସୋମଶକ୍ତିରିଡାଦେଵୀ ଜ୍ଯେଷ୍ଠପତ୍ନୀ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସୋମଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଇଡାଦେବୀ, ବଡ଼ ରାଣୀ ହେବେ।
ଇଡାପତିସ୍ସ ଵୈ ନାମ ଦ୍ଵିତୀଯଃ ପିଂଗଲାପତିଃ ତସ୍ଯ ଶାନ୍ତିକରୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ମହୀତଲେ
ଇଡାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଏହି ନାମ ଦିଆଯିବ, ଦ୍ୱିତୀୟ ହେବେ ପିଙ୍ଗଳାଙ୍କ ପତି; ତାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ ପୃଥିବୀରେ ଶାନ୍ତି ଆଣିବେ।
ଦ୍ଵିତୀଯଶ୍ଚ ନୃଣାଂ ରାଶେଃ ସାଵର୍ଣିର୍ଭ୍ରମକାରକଃ
ଦ୍ୱିତୀୟ, ସାବର୍ଣ୍ଣି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରିବେ।
ଜନ୍ମରାଶିସ୍ଥିତା ଦେଵୀ ତପତୀ ତା ପକାରିଣୀ
ଜନ୍ମରାଶିରେ ବସିଥିବା ଦେବୀ ତପତୀ, ସେ ପକାଇବାର କାରଣ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ସୁରଵୈଦ୍ଯୌ ବଭୂଵତୁଃ ତେଷାଂ ତୁ ପରିହାରାର୍ଥୌ ଦସ୍ରୌ ଚାଶ୍ଵିନିସଂଭଵୌ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଦେବ ଚିକିତ୍ସକ ହେଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଉପଶମ ପାଇଁ, ଆଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ଜନ୍ମଦାସ୍ର ଦୁଇଜଣ ଆସିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ସ୍ଵାଂଶାନ୍ମହୀତଲେ ଜାତୌ ଶୂଦ୍ରଯୋନ୍ଯାଂ ରଵେସ୍ତୁତୌ
ସୂତ କହିଲେ: ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ଅଂଶ ପୃଥିବୀରେ ଶୂଦ୍ର କୁଳରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ପାଇ, ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଚାଣ୍ଡାଲସ୍ଯ ଗୃହେ ଜାତଶ୍ଛାଗହଂତୁରିଡାପତିଃ 3.4.18.
ଇଡାଙ୍କ ପତି ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ, ଛାଗ ମାରୁଥିବା ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଶାଲିଗ୍ରାମଶିଲାତୁଲ୍ଯଂ ଛାଗମାଂସଂ ଵିଚିକ୍ରିଯେ
ସେ ଛାଗ ମାଂସକୁ ଶାଳିଗ୍ରାମ ଶିଳା ସମାନ ମାନି ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ସ ତୁ ସତ୍ଯନିଧିଃ ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତପ ଆସ୍ଥିତଃ ରାଜଗେହେ କରସ୍ତସ୍ମାତ୍ସଧନସ୍ଯ ଲଯଂ ଗତଃ
ସେ, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ସତ୍ୟର ଭଣ୍ଡାର ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ଚାକର ହେଲେ ଏବଂ ତାହାର ଧନ ହରାଇଗଲା।
ଚର୍ମକାରଗୃହେ ଜାତୋ ଦ୍ଵିତୀଯଃ ପିଂଗଲାପତିଃ
ଦ୍ୱିତୀୟ ପିଙ୍ଗଳାଙ୍କ ପତି ଚରମକାର ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ପୁରୀଂ କାଶୀଂ ସମାଗମ୍ଯ କବୀରଂ ରାମତତ୍ପରମ୍
କାଶୀ ନଗରକୁ ଆସି, କବୀର ରାମଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଧରିଥିଲେ।
ତଯୋର୍ଵିଵାଦୋ ସଭଵଦହୋରାତ୍ରଂ ମତାନ୍ତରେ ରାମାନନ୍ଦମୁପାଗମ୍ଯ ତସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯତ୍ଵମାଗତଃ
ସେମାନଙ୍କର ବିବାଦ ସଭାରେ ଦିନ ରାତି ଚାଲିଲା; ରାମାନନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ସୁରାଂଶାଶ୍ଚ ଯଥାଭଵନ୍
ଏଭଳି, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିପରି ଦେବ ଅଂଶମାନେ ହେଲେ।
ଶତଦ୍ଵାଦଶମର୍ଯାଦୋ ଦ୍ଵାପରସ୍ଯ ସମୋ ଭୁଵି
ଏକ ଶତ ଦ୍ୱାଦଶ ନିୟମ, ପୃଥିବୀରେ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ସମାନ।
ଅସ୍ମିନ୍କାଲେ ମହାଭାଗ ଲୀଲା ଭଗଵତା କୃତା
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ପ୍ରଭୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା କରିଥିଲେ।
ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀଂ ଵ୍ଯାସଂ ତତୋ ଜଯମୁଦୀରଯେତ୍
ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ, ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ପରେ ବିଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ଭଵିଷ୍ଯାଖ୍ଯେ ମହାକଲ୍ପେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଵୈଵସ୍ଵତେନ୍ତରେ
ଭବିଷ୍ୟ ନାମକ ବଡ଼ ଯୁଗ ଭାଇବସ୍ବତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଆସିଲାବେଳେ,
ପାଂଡଵୈର୍ନିର୍ଜିତାଃ ସର୍ଵେ କୌରଵାଃ ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରୀ କୌରବମାନେ ସମସ୍ତେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ।
ଦିନାନ୍ତେ ଭଗ ଵାନ୍କୃଷ୍ଣୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କାଲସ୍ଯ ଦୁର୍ଗତିମ୍
ଦିନର ଶେଷରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଏହି କଳିଯୁଗର ଅଶୁଭ ଦଶାକୁ ଜାଣିଲେ।
କାଲକର୍ତ୍ରେ ଜଗଦ୍ଭର୍ତ୍ରେ ପାପହର୍ତ୍ରେ ନମୋନମଃ
ସମୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଧାରକ, ପାପ ନାଶକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ପାଂଡଵାନ୍ରକ୍ଷ ଭଗଵନ୍ମଦ୍ଭକ୍ତାନ୍ଭୂତଭୀରୁକାନ୍ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ଶିବିରାଣାଂ ଚ ପ୍ରାପ୍ତଵାଞ୍ଛୂଲହସ୍ତଧୃକ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ଭୂତମାନେ ଭୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଓ ଶିବିରମାନେ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କର; ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଆସିଥିଲେ।
ତଦା ନୃପାଜ୍ଞଯା କୃଷ୍ଣଃ ସ ଗତୋ ଗଜସାହ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ କୃଷ୍ଣ ଗଜସାହ୍ବୟକୁ ଗଲେ।
ନିଶୀଥେ ଦ୍ରୌଣିଭୋଜୌ ଚ କୃପସ୍ତତ୍ର ସମାଯଯୁଃ 3.3.1.
ରାତି ମଧ୍ୟରେ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁଅ, ଭୋଜ ଓ କୃପା ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମା ତୁ ବଲଵାଞ୍ଛିଵଦତ୍ତମସିଂ ତଦା
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱଥାମା ସେବେ କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ ଓ କୃତବର୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ହତ୍ଵା ଯଥେଷ୍ଟମଗମଦ୍ଦ୍ରୌଣିସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସମନ୍ଵିତଃ
ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁଅ ଯେପରିଚାହାଁଲେ, ହତ୍ୟା କରି, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ପାର୍ଷତସ୍ଯୈଵ ସୂତଶ୍ଚ ହତଶେଷୋ ଭଯାତୁରଃ
ପାର୍ଷତଙ୍କ ରଥୀ, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ଏବଂ ଏକମାତ୍ର ବଞ୍ଚିଥିବା, ରହିଗଲେ।
ଆଗସ୍କୃତଂ ଶିଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭୀମାଦ୍ଯାଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତାଃ
ଏକ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଛି ବୋଲି ଜାଣି, ଭୀମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧରେ ମୁର୍ଛିତ ହେଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରାଣି ତେଷାଂ ତୁ ଶିଵଦେହେ ସମାଵିଶନ୍
ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଶିବଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।