ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ବଲଵାନ୍ବଲିଃ କାମଵିମୋହିତଃ
ସେଉଁଠି ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳି ମନରେ ମୋହ ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତଦା କ୍ରୋଧାତୁରା ଦେଵା ରୁରୁଧୁର୍ଦୈତ୍ଯସତ୍ତମମ୍
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଳିଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ।
ଦାନଵାଶ୍ଚ ତଦା ଦୈତ୍ଯା ନାନାଵାହନସଂସ୍ଥିତାଃ
ସେ ସମୟରେ ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯାନରେ ବସିଥିଲେ।
ଦାନଵୈଶ୍ଚ ହତା ଦେଵାଃ ସୁରୈର୍ଦୈତ୍ଯା ଵିନାଶିତାଃ
ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ ସୁରମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ପକ୍ଷମାତ୍ର ମଭୂଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦାନଵଦେଵଯୋଃ
ଦାନବ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ କେବଳ ଆଧା ମାସ ଚାଲିଲା।
ଅଘାସୁରୋଽର୍ଯମା ଚୈଵ ବଲଃ ଶକ୍ରସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଅଘାସୁର, ଅର୍ୟମା, ବଳ ଏବଂ ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଵତ୍ସାସୁରୋ ଭଗଶ୍ଚୈଵ ଵିଵସ୍ଵାଂଶ୍ଚ ବଲିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବତ୍ସାସୁର, ଭଗ, ବିବସ୍ୱାନ୍ ଓ ବଳି ସ୍ୱୟଂ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ମଯଶ୍ଚୈଵ କାଲନେମିର୍ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍ ପରାଜିତାଶ୍ଚ ତେ ଦୈତ୍ଯା ଯୁଦ୍ଧଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ମୟ, କାଳନେମି ଓ ହରି ସ୍ୱୟଂ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ସେଇ ଦୈତ୍ୟମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ।
ଵିଵସ୍ଵାଁଶ୍ଚ ତଦା ସଂଜ୍ଞାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ରଥସଂସ୍ଥିତାମ୍ 3.4.18.
ତାପରେ ବିବସ୍ୱାନ୍ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ସଂଜ୍ଞାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ଵିଵସ୍ଵଂତଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂଜ୍ଞା ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିବସ୍ୱାନ୍କୁ ଦେଖି, ସଂଜ୍ଞା କିଛି କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵଯା ଜିତାହଂ ଭଗଵନ୍ବଲେର୍ଵିପ୍ରିଯକାରିଣଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ବାଲିଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ କାମ କରି, ମୋତେ ଜିତିଛନ୍ତି ।
ଵୀରଭୁକ୍ତା ସଦା ନାରୀ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଂ ମୁନିଭିଃ ସ୍ମୃତମ୍ ଏକା ସା ପ୍ରକୃତିର୍ମାତା ଗୁଣସାମ୍ଯାତ୍ସନାତନୀ
ଯେ ନାରୀ ବୀରତାର ସ୍ୱାଦ ନେଇଥାଏ, ସେଉଁଠି ସେ ମୁନିମାନେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି । ଏହି ଏକମାତ୍ରା ସ୍ତ୍ରୀ ହେଉଛନ୍ତି ଚିରକାଳର ମାଆ, ପ୍ରାକୃତିକ ଶକ୍ତି, କାରଣ ସେ ଗୁଣରେ ସମାନ ।
ସତ୍ତ୍ଵଭୂତା ଚ ଭଗି ନୀ ରଜୋଭୂତା ଚ ଗେହିନୀ
ହେ ଭାଗ୍ୟବାନ, ସେ ନାରୀ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରୁ ଗଠିତ, ଏବଂ ରଜୋ ଗୁଣରେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଗୃହସ୍ଥ ।
ବହଵଃ ପୁରୁଷା ଯେ ଵୈ ନିର୍ଗୁଣାଶ୍ଚୈକରୂପିଣଃ
ଅନେକ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଗୁଣହୀନ ଏବଂ ଏକ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି ।
ଅଲୋକେ ପାପଜାସ୍ସର୍ଵେ ଦେଵବ୍ରହ୍ମସମୁଦ୍ଭଵାଃ କୋଽପି ପୁତ୍ରଃ ପିତା ଭ୍ରାତା ସ ଚ ତସ୍ଯାଃ ପତିର୍ଭଵେତ୍
ଦେବତା ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଓ ପାପରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଅ, ବାପା କିମ୍ବା ଭାଇ ହେବେ, ଏବଂ ସେମାନେ ସେ ନାରୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହେବାକୁ ପାରନ୍ତି ।
ସ୍ଵକୀଯାଂ ଚ ସୁତାଂ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଦେଵଃ ସ୍ଵମାତରମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଝିଅ ଏବଂ ମାଆଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵେଦମଯଂ ଵାକ୍ଯଂ ଚାଦିତିସଂଭଵଃ
ଏହି ବେଦମୟ ବାକ୍ୟ ଅଦିତିଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଲେ ।
ସୁତାଃ କନ୍ଯାସ୍ତଯୋର୍ଜାତା ମନୁର୍ଵୈଵସ୍ଵତସ୍ତଥା
ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଝିଅମାନେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଏବଂ ବିବସ୍ବତଙ୍କ ପୁଅ ମନୁ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ ।
ତଦା ସଂଜ୍ଞା ସତୀ ସାକ୍ଷାତ୍ତେଜୋଭୂତଂ ପତିଂ ସ୍ଵକମ୍ 3.4.18.
ତାପରେ ସଞ୍ଜ୍ଞା ସ୍ୱୟଂ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ।
ସାଵର୍ଣିଶ୍ଚ ମନୁସ୍ତସ୍ଯାଂ ଶନିଶ୍ଚ ତପତୀ ତଥା
ସଞ୍ଜ୍ଞାଙ୍କୁ ସାବର୍ଣ୍ଣି ମନୁ, ଶନି ଏବଂ ତାପତୀ ଜନ୍ମିଲେ ।
ପୁତ୍ରଭେଦେନ ତାଂ ନାରୀଂ ମତ୍ଵା ମାଯାଂ ରୁଷାନ୍ଵିତଃ
ପୁଅମାନେ ଭିନ୍ନ ଥିବାରୁ, ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ମାୟା ବୋଲି ଭାବି, ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ।
ତଦା ଶନିଶ୍ଚ ସାଵର୍ଣିର୍ଵିଵସ୍ଵତଂ ରୁଷାନ୍ଵିତମ୍
ତାପରେ ଶନି ଏବଂ ସାବର୍ଣ୍ଣି, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ ।
କିଯତୋ ଚୈଵ କାଲେନ ଭଗ୍ନଭୂତୌ ଵିଵସ୍ଵତା
କିଛି ସମୟ ପରେ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ମନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ।
ତ୍ରିଵର୍ଷାନ୍ତେ ଚ ସା ଦେଵୀ ମହାକାଲୀ ସମାଗତା
ତିନି ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେ ଦେବୀ ମହାକାଳୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ପୁନସ୍ତୌ ଚ ସମାଗମ୍ଯ ଯୁଯୁଧାତେ ଵିଵସ୍ଵତା
ପୁଣିଥରେ ସେମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତା ପ୍ରିଯା ସଂଜ୍ଞା ଵଡଵାରୂପଧରିଣୀ
ସେଠାରେ, ପ୍ରିୟା ସଞ୍ଜ୍ଞା ଘୋଡ଼ିର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ ।
ଗତ୍ଵା ଦଦର୍ଶ ଭଗଵାନ୍ସଜ୍ଞାଂ ସଂବୋଧକାରିଣୀମ୍
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ପ୍ରଭୁ ସଞ୍ଜ୍ଞାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ପଂଚଵର୍ଷାନ୍ତରେ ସଂଜ୍ଞା ଗର୍ଭଂ ତସ୍ମାଦ୍ଦଧୌ ସ୍ଵଯମ୍
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପରେ, ସଞ୍ଜ୍ଞା ନିଜେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ ।
ପିତୁର୍ଦୁଃଖଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଜଗ୍ମତୂ ରଵିମଣ୍ଡଲମ୍ 3.4.18.
ପିତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଖି, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ତୌ ସ୍ଵପିତୁଃ ପାର୍ଶ୍ଵମ ସଂପ୍ରାପ୍ତୌ ଵଡଵାସୁତୌ
ବଡ଼ବାଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ସେମାନେକୁ ବାନ୍ଧି, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।