ସ ତୁ ପୂର୍ଵଭଵେ ଚାସୀଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମାଧଵପ୍ରିଯଃ 3.4.17.
ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ।
ତୀର୍ଥ ପୁଣ୍ଯାତ୍ସ ଵୈ ଵିପ୍ରୋ ମାଧଵୋ ମାଧଵପ୍ରିଯଃ ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ ସହସ୍ରାବ୍ଦଂ ରାଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ଧ୍ରୁଵୋଽଭଵତ୍
ତୀର୍ଥର ପୁଣ୍ୟରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ମାଧବଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିଲେ, ଛଅତିରିସ ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରି, ଶେଷରେ ଧ୍ରୁବ ହେଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୁରୋର୍ଵାକ୍ଯଂ ସ ଧ୍ରୁଵଃ ପଂଚମୋ ଵସୁଃ ନରଶ୍ରୀର୍ନାମ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଗୁଣଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ଵୈ ସୁତଃ
ସୂତ କହିଲେ: ଗୁରୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧ୍ରୁବ, ପଞ୍ଚମ ବସୁ, ଗୁଣବୈଶ୍ୟଙ୍କର ପୁଅ ଭାବରେ ନରଶ୍ରୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
କୁସୀଦଗୁଣଗୁପ୍ତଶ୍ଚ ନରଶ୍ରୀଃ ପୁତ୍ରଵତ୍ସଲଃ
ନରଶ୍ରୀ, ଋଣଦେଇବାର ଗୁଣରେ ଲୁଚିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ବହୁତ ସ୍ନେହ କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ ସ ହରେଃ କ୍ରୀଡାଂ ଵୃନ୍ଦାଵନମହୋତ୍ତମେ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ବୃନ୍ଦାବନର ମହାନ ରସରେ ହରିଙ୍କ ଖେଳା ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ।
ଯସ୍ଯ ପୁତ୍ରଵିଵାହେ ଚ ଭଗଵାନ୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ତାଙ୍କ ପୁଅର ବିବାହରେ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ପୁରୀଂ କାଶୀଂ ସମାଗମ୍ଯ ନରଶ୍ରୀଭର୍କ୍ତରାଟ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ନରଶ୍ରୀ, ଭକ୍ତିକୁ ଭଲପାଉଥିବା ରାଜା, ନିଜେ କାଶୀ ପୁରୀକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତପୋ ମହତ୍କୁର୍ଵନ୍ବ୍ରହ୍ମଧ୍ଯାନପରୋଽଭଵତ୍
ସେ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରି, ବ୍ରହ୍ମର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଇଗଲେ।
ତଦା ବ୍ରହ୍ମା ହରିଶ୍ଶଂଭୁଃ ସ୍ଵସ୍ଵଵାହନମାସ୍ଥିତାଃ
ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା, ହରି ଓ ଶମ୍ଭୁ, ନିଜ-ନିଜ ଯାନରେ ବସିଲେ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚ ସ୍ତେଷାଂ ସ୍ଵଯଂଭୂତନଯୋ ମୁନିଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ପୁଅ ମୁନି ନିଜେ ।
ତସ୍ଯ ଭାଵଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ତ୍ରଯୋ ଦେଵାଃ ସନାତନାଃ 3.4.17.
ତାଙ୍କର ଭାବ ଦେଖି, ତିନି ଜଣେ ଚିରଯୁଗୀ ଦେବତା ।
ଲିଂଗହସ୍ତଃ ସ୍ଵଯଂ ରୁଦ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଦ୍ରସଵର୍ଦ୍ଧନଃ ରତିଂ ଦେହି ମଦାଘୂର୍ଣେ ନୋ ଚେତ୍ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯହମ୍
ଲିଙ୍ଗ ହାତରେ ଧରି ରୁଦ୍ର ଓ ରସ ବଢାଇ ରହିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: 'ମଦରେ ମତା ଏ, ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ଆପଣ ଜୀବନ ଛାଡିଦେବି ।'
ପତିଵ୍ରତାଽନସୂଯା ଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେଷାଂ ଵଚୋଽଶୁଭମ୍
ପତିବ୍ରତା ଅନସୂୟା ତାଙ୍କର ଅଶୁଭ କଥା ଶୁଣିଲେ।
ମୋହିତାସ୍ତତ୍ର ତେ ଦେଵା ଗୃହୀତ୍ଵା ତାଂ ବଲାତ୍ତଦା
ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଇ, ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିବଳେ ଧରିଲେ।
ତଦା କ୍ରୁଦ୍ଧା ସତୀ ସା ଵୈ ତାଞ୍ଛଶାପ ମୁନିପ୍ରିଯା
ତେବେ, ମୁନିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସତୀ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କ୍ରୋଧରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ମହାଦେଵସ୍ଯ ଵୈ ଲିଂଗଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽସ୍ଯ ମହାଶିରଃ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠା ଉପହାସୋଽଯମୁତ୍ତମଃ
ମହାଦେବଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ—ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହିଦୁଇଁ ଆଗାମୀରେ ଉପହାସର କାରଣ ହେବ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଘୋରଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମୁନିପ୍ରିଯାମ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ମୁନିଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଅନସୂଯା ତଦା ପ୍ରାହ ଭଵନ୍ତୋ ମମ ପୁତ୍ରକାଃ
ତେବେ ଅନସୂୟା କହିଲେ, 'ତୁମେମାନେ ମୋର ପୁଅ ହେବ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ବ୍ରହ୍ମା ଚଂଦ୍ରମାଶ୍ଚ ତଦା ହ୍ଯଭୂତ୍ ତତ୍ପାପପରିହାରାର୍ଥଂ ଯୋଗଵନ୍ତୋ ବଭୂଵିରେ
ଏଭଳି କଥା ହେବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଏପରି ହେଲେ; ସେଇ ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵୀ ପ୍ରକୃତିସ୍ସର୍ଵ ଧର୍ମିଣୀ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି ହେଉଥିବା ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ମନ୍ଵଂତରମତୋ ଜାତଂ ତେଷାଂ ଯୋଗଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତାମ୍ 3.4.17.
ସେମାନେ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେଠାରୁ ଏକ ନୂତନ ମନ୍ବନ୍ତର ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ରମ୍ଯଂ ତେଷାଂ ମଂଗଲହେତଵେ
ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ରୁଦ୍ରାଂଶଶ୍ଚୈଵ ଦୁର୍ଵାସାଃ ପ୍ରତ୍ଯୂଷଃ ସପ୍ତମୋ ଵସୁଃ ତେଷାଂ ଵାକ୍ଯଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଵସଵସ୍ତେ ତ୍ରଯୋଽଭଵନ୍
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶ ଦୁର୍ବାସା ଓ ସପ୍ତମ ବସୁ ପ୍ରତ୍ୟୂଷ, ଦେବୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତିନିଜଣ ବସୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ସ୍ଵାଂଶେନ ଭୂତଲଂ ଜଗ୍ମୁଃ କଲିଶୁଦ୍ଧାଯ ଦାରୁଣେ
ସେମାନେ ନିଜ ଅଂଶରେ ଦୁଷ୍ଟ କଳିଯୁଗକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ।
ପୀପା ନାମ ସୁତଃ ସୋମଃ ସୁଦେଵସ୍ଯ ତଦା ହ୍ଯଭୂତ୍
ସେଇ ସମୟରେ, ସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ସୋମ ନାମରେ ପୀପା ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ରାମାନନ୍ଦସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯୋଽଭୂଦ୍ଦ୍ଵାରକାଂ ସ ସମାଗତଃ ଵୈଷ୍ଣଵେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ତତ୍ର ପ୍ରେତତତ୍ତ୍ଵଵିନାଶିନୀମ୍
ସେ ରାମାନନ୍ଦଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରେତ ଜ୍ଞାନ ନାଶକ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯୂଷଶ୍ଚୈଵ ପାଂଚାଲେ ଵୈଶ୍ଯଜାତ୍ଯାଂ ସମୁଦ୍ଭଵଃ
ପ୍ରତ୍ୟୂଷ ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶର ବୈଶ୍ୟ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ରାମାନନ୍ଦଂ ସମାଗମ୍ଯ ଶିଷ୍ଯୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ନାନକଃ
ସେ ରାମାନନ୍ଦଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ନାନକ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ପ୍ରଭାସୋ ଵୈ ଶାଂତିପୁରେ ବ୍ରହ୍ମଜାତ୍ଯାଂ ସମୁଦ୍ଭଵଃ ଇତି ତେ ଵସୁମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମଯା ଶୌନକ ଵର୍ଣିତମ୍
ପ୍ରଭାସ ଶାନ୍ତିପୁରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଏଭଳି ଭୂମିର ମହିମା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ଶୌନକ।
ଅଶ୍ଵିନୌ ଚ ସମାଲୋକ୍ଯ ତଯୋର୍ଗାଥାମଵର୍ଣଯତ୍
ଅଶ୍ୱିନୀ କୁମାରମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ କଥା ଗୀତରେ ଗାଇଲେ।