ତଦା ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଯତ୍ନଂ କାରଯାମାସୁରୁତ୍ତମମ୍
ତାପରେ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ହରିଶର୍ମା ତୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ କୃତ୍ଵା ଵେଦଵିଧାନତଃ
ହରିଶର୍ମା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବେଦ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କରିଥିଲେ।
ତ୍ରିଵିକ୍ରମସ୍ତୁ ବହୁଧା ଦୁଃଖଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ମରାନୁଗଃ
ତ୍ରିବିକ୍ରମ କାମଦେବଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି ବହୁ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ।
କେଶଵସ୍ତୁ ମହାଦୁଃଖୀ ପ୍ରିଯାସ୍ଥୀନି ଗୃହୀତଵାନ୍
କେଶବ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କର ଅସ୍ଥି ନେଇଥିଲେ।
ଭସ୍ମଗ୍ରାହୀ ଵାମନସ୍ତୁ ଵିରହାଗ୍ନିପ୍ରପୀଡିତଃ
ବାମନ ଅସ୍ଥି ଉଠାଇ ବିୟୋଗ ଅଗ୍ନିରେ ପିଡ଼ିତ ହେଉଥିଲେ।
ଏକଦା ସରଯୂତୀରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣାଖ୍ଯପୁରେ ଶୁଭେ 3.2.2.
ଏକଥର ସରୟୂ ତୀରରେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନାମକ ପୁରରେ।
ତସ୍ମିନ୍ଦିନେ ରାମଶର୍ମା ଶିଵଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
ସେହି ଦିନ ରାମଶର୍ମା ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ରଚିତ୍ଵା ବହୁଭୋଜନମ୍
ତାଙ୍କର ଜଣେ ଜଣା ଭାର୍ଯ୍ୟା ବିଶାଳାକ୍ଷୀ ବହୁ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ପକାଇଥିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଚ ତଦ୍ବାଲୋ ମୃତଃ ପାପଵଶଂଗତଃ
ସେଇ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଛୁଆ ପାପର ପ୍ରଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା।
ନ ରୋଦନଂ ତ୍ଯକ୍ତଵତୀ ପୁତ୍ରଶୋକାଗ୍ନିତାପିତା
ପୁଅ ହରାଇ ଦୁଃଖରେ ଜଳୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କେବେ ରୋଇଲେ ନାହିଁ।
ଜପିତ୍ଵା ମାର୍ଜନଂ କୃତ୍ଵା ଜୀଵଯାମାସ ବାଲକମ୍
ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ଶୁଦ୍ଧି କରିବା ପରେ ସେ ଛୁଆକୁ ପୁଣି ବଞ୍ଚାଇଲେ।
ଭୋଜନଂ କାରଯିତ୍ଵା ତୁ ମଂତ୍ରଂ ସଂଜୀଵନଂ ଦଦୌ
ଖାଦ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ଶେଷରେ ସେ ସଂଜୀବନୀ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ଯତ୍ର ସା ନାରୀ ଦାହିତା ହରିଶର୍ମଣା
ସେ ଜଣେ ନାରୀ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହରିଶର୍ମା ତାଙ୍କୁ ପୋଡ଼ିଦେଲେ।
ଦାହିତସ୍ତନଯଃ ପିତ୍ରା ଶୋକକର୍ତ୍ରା ତଦାମୁନା
ସେଇ ସମୟରେ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ପିତା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ପୋଡ଼ିଦେଲେ।
ଗୁଣାଧିପସ୍ଯ ତନଯୋ ରାଜ୍ଞୋ ଧର୍ମସ୍ଥଲୀପତେଃ
ସେ ଧର୍ମସ୍ଥଳୀର ରାଜା, ଗୁଣର ଅଧିପତିଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ।
ଜୀଵନଂ ଦତ୍ତଵାନ୍ମହ୍ଯଂ ଵରଯାଦ୍ଯ ଵରଂ ମମ 3.2.2.
ସେ ମୋତେ ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ; ଏବେ ତୁମେ ମୋତେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁପାର।
ଗୃହୀତ୍ଵାସ୍ଥି ଗତସ୍ତୀର୍ଥେ ତମନ୍ଵେଷଯ ମା ଚିରମ୍
ଅସ୍ଥି ନେଇ ସେ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାରେ ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଂ କଥଯାମାସ ଯଥା ପ୍ରାପ୍ତଂ ହି ଜୀଵନମ୍ ।। ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ କେଶଵୋଽସ୍ଥିସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଯେମିତି ଜୀବନ ମିଳିଥିଲା, ସେଥିରେ ସବୁ କଥା କହିଲେ; ଏହି କଥା ଶୁଣି କେଶବ ଅସ୍ଥି ନେଇଥିଲେ।
ପ୍ରଗତ୍ଯାସ୍ଥୀନି ସର୍ଵାଣି ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଦ୍ଵିଜାତଯେ
ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ଥି ତୁରନ୍ତ ସେଇ ଦ୍ୱିଜକୁ ଦେଇଦେଲେ।
ଯୋଗ୍ଯା ଧର୍ମେଣ ଯସ୍ଯାହଂ ତସ୍ମୈ ପ୍ରାଯାମି ଧର୍ମିଣେ
ଯାହା ପାଇଁ ମୁଁ ଧର୍ମରେ ଯୋଗ୍ୟ, ସେଇ ଧର୍ମିକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି।
ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ଵିକ୍ରମାଦିତ୍ଯ ଧର୍ମଜ୍ଞ କଥଯସ୍ଵ ମେ
ତେଣୁ ହେ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ, ଧର୍ମକୁ ଜାଣୁଥିବା, ମୋତେ କହ।
ଯୋଗ୍ଯା ମଧୁମତୀ ନାରୀ ଵାମନାଯ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନେ
ଯୋଗ୍ୟ ମଧୁମତୀ ନାରୀ ବାମନ ଦ୍ୱିଜ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ।
ପ୍ରାଣଦାତା ତୁ ଯୋ ଵିପ୍ରଃ ପିତେଵ ଗୁଣତତ୍ପରଃ
ଯିଏ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ଗୁଣରେ ଲଗ୍ନ ଥାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପିତା ପରି।
ଵୈତାଲୋ ଭୂପତିଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପୁନର୍ଵିକ୍ରମମବ୍ରଵୀତ୍
ବେତାଳ ପୁଣି ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିକ୍ରମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵର୍ଦ୍ଧଵନ୍ନଗରେ ରମ୍ଯେ ନାନାଜନନିଷେଵିତେ
ବର୍ଦ୍ଧବନ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାରେ ଥିଲେ,
ଵିଦ୍ଵନ୍ମାଲା ପ୍ରିଯା ତସ୍ଯ ପତିସେଵାପରାଯଣା
ସେଠାରେ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ମାଳି ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଜଣେ ଜନାଣୀ ସ୍ୱାମୀ ସେବାରେ ସଦା ଲାଗିଥିଲେ।
ପୁତ୍ରକନ୍ଯାସପତ୍ନୀକୋ ଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ସମୁପାଗତଃ
ସେ ମାଳି ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଝିଅ ଏବଂ ଜନାଣୀ ସହିତ ଜୀବିକା ନିମିତ୍ତେ ଆସିଥିଲେ।
କିଂଚିଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଦଦୌ ସ୍ଵର୍ଣଂ ସହସ୍ରଂ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ନୃପ
ତାଙ୍କ କଥା କିଛି ଶୁଣି ବାଦ୍ଶାହ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ହଜାରଟି ସୁନା ଦେଇଥିଲେ।
ଵ୍ଯଯଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ତଚ୍ଛେଷଂ ସ କୁଲ୍ଯେ ଭୁକ୍ତଵାନ୍ସ୍ଵଯମ୍
କିଛି ଖର୍ଚ୍ଚ କରି, ଶେଷ ଟିକେ ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ପରୀକ୍ଷାର୍ଥଂ ସ୍ମଶାନେ ଚ ରୋଦନଂ ବହୁ କୁର୍ଵତୀ
ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ, ସେ ଶ୍ମଶାନରେ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ।