ଭାରତେ ଯେ ସ୍ଥିତା ଲୋକା ଇଲାଵୃତମୁପାଗତାଃ 3.4.17.
ଭାରତରେ ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ଇଲାବୃତକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ।
ଆରୋହଣଂ ନରୈସ୍ତସ୍ମିତ୍କୃତଂ ସ୍ଵର୍ଣମଯଂ ଶୁଭମ୍
ପୁରୁଷମାନେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ସୁନାର ଚଢ଼ାଣୀ ତିଆରି କଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନୁଜାନ୍ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ସଦେହାନ୍ସ୍ଵର୍ଗମଣ୍ଡଲେ
ସେଠାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦେହ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପହଞ୍ଚିଥିବାକୁ ଦେଖି,
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରୋ ଭଵାନ୍ଯା ସହ ଶଂକରଃ
ଏହି କଥା ଜାଣି, ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର ଭବାନୀଙ୍କ ସହିତ ଶଙ୍କର ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵୈଵସ୍ଵତସୁତୋ ମହାନ୍
ଏହି ସମୟରେ ବୈବସ୍ୱତଙ୍କ ପୁଅ ବଡ଼ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ନଗ୍ନଭୂତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ନେତ୍ରେ ସଂମୀଲ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତଃ
ନଗ୍ନ ହୋଇଥିବା ଜଣେକୁ ଦେଖି, ସେ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ଶାନ୍ତ ରହିଲେ।
ଅସ୍ମିନ୍ଖଣ୍ଡେ ସଦା ନାର୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଚ ମାଂ ଵିନା
ଏହି ଭାଗରେ ସଦା ଜଣେ ମହିଳା ରହିବେ, କିନ୍ତୁ ମୋ ଛଡ଼ି।
ଇଲା ବଭୂଵ ନୃପତେ କନ୍ଯା ଜନମନୋହରା
ହେ ରାଜା, ଇଲା ଏକ ଆକର୍ଷକ ଜନ୍ମର କନ୍ୟା ହେଲେ।
ଇଲାସମାଧିଭୂତାଯାଃ ସପ୍ତଵିଂଶଚ୍ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍ ବୁଧଂ ଦେଵଂ ପତିଂ କୃତ୍ଵା ଚଂଦ୍ରଵଂଶମଜୀଜନତ୍
ସତାଇସି ଚତୁର୍ଯୁଗ ଯାଏଁ ଇଲା ଏଠାରେ ଅଧିପତି ଥିଲେ; ବୁଧ ଦେବତାଙ୍କୁ ପତି କରି, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ଅଯୋଧ୍ଯାଧିପତିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଯଦେଲାଵୃତମାଗତଃ
ଅୟୋଧ୍ୟାର ଶ୍ରୀମାନ୍ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଇଲାବୃତକୁ ଆସିଲେ।
ତଦା ପ୍ରାପ୍ତ ଇଲୋ ଵିପ୍ରସ୍ତସ୍ଯା ରୂପେଣ ମୋହିତଃ 3.4.17.
ସେ ସମୟରେ ଇଲା ଦେଖାଦେଲେ, ଏବଂ ମୁନି ତାଙ୍କର ରୂପରେ ମୋହିତ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ଵାଗୁଵା ଚାଶରୀରିଣୀ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସେଠାରେ ଏକ ଦେହବିହୀନ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।
ଅନିଲୋ ନାମ ତତ୍ରୈଵ ଵିଖ୍ଯାତୋଽଭୂଦ୍ଦ୍ଵିଜସ୍ଯ ଵୈ
ସେଠାରେ ଅନିଳ ନାମକ ଜଣେ ଦ୍ୱିଜ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଛିତ୍ତ୍ଵାଛିତ୍ତ୍ଵା ଶିରୋ ରମ୍ଯଂ ତସ୍ମୈ ଜାତଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ଶୁଭ୍ର ମୁଣ୍ଡକୁ ବାରମ୍ବାର କାଟିଲେ, ଏବଂ ସେ ମୁଣ୍ଡ ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଲା।
ପ୍ରାହ ତ୍ଵମୂନପଂଚା ଶଦ୍ଵିଭେଦାଞ୍ଜନଯିଷ୍ଯସି
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ପାଞ୍ଚ ଓ ଛଅ ଭାଗ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ।'
ଯଥା କୁବେରୋ ଭଗଵାନ୍ଷଡ୍ଵିଂଶଦ୍ଵରୁଣପ୍ରିଯଃ
ଯେପରି ଭଗବାନ କୁବେର ବିଶିଷ୍ଟ ଛବିଶି ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ତସ୍ମିନ୍ଦିତିକୁକ୍ଷୌ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ଏହି କଥା କୁହାଯିବା ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ ଡିତିଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଧାନ୍ଯପାଲସ୍ଯ ଵୈ ଗେହେ ମୃଲଗଂଡାନ୍ତଜଃ ସୁତଃ
ଧାନର ରକ୍ଷକଙ୍କ ଘରେ, ମାଟିର ଗାଲୁଥିରୁ ଜଣେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଲିକୋ ନାମ ଵୈ ମ୍ଲେଚ୍ଛସ୍ତତ୍ର ସ୍ଥାନେ ସମାଗତଃ
ସେଠାରେ ଏକ ବିଦେଶୀ, ନାଁ ଥିଲା ଅଲିକ, ସେଠି ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅନପତ୍ଯୋ ଵସ୍ତ୍ରକାରୀ ସୁତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଗୃହଂ ଯଯୌ
ସେ ନିରସନ୍ତାନ ଓ ବସ୍ତ୍ର ବନାଉଥିବା ଥିଲେ, ପରେ ଏକ ପୁଅ ପାଇଁ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସ ସପ୍ତାବ୍ଦଵପୁର୍ଭୂତ୍ଵା ଗୋଦୁଗ୍ଧପାନତତ୍ପରଃ 3.4.17.
ସେ ସାତ ବର୍ଷର ଛୁଆଁ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଗାଈର ଦୁଧ ପିବାରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସ୍ଵହସ୍ତେନୈଵ ସଂସ୍କୃତ୍ଯ ଭୋଜନଂ ହରଯେଽପର୍ଯତ୍
ସେ ନିଜ ହାତରେ ଖାଦ୍ୟ ପକାଇ, ହରିଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦେଇଥିଲେ।
ପିତୃମାତୃପରିତ୍ଯକ୍ତଃ ସ ବାଲଃ ପଂଚହାଯନଃ
ସେ ଛୁଆଁ, ଜଣେ ପିତା ମାଆ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା, ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଥିଲେ।
ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନଗିରୌ ପ୍ରାପ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯୋପଦେଶତଃ
ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ସେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତେବେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ପ୍ରଭୁ, ଖୁସି ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ଵଦନଂ ରମ୍ଯଂ ମାଯାଶକ୍ତ୍ଯା ଦିଶୋ ଦଶ
ସେ ଶୋଭାମୟ ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ମାୟାଶକ୍ତିରେ ଦଶ ଦିଗ ଭରିଗଲା।
ଧୁଵୋଽପି ଭଗଵାନ୍ସାକ୍ଷାତ୍ସର୍ଵପୂଜ୍ଯୋ ବଭୂଵ ହ
ଧ୍ରୁବ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ ହେଲେ।
ନଭଃପତିଃ କାଲକରଃ ଶିଶୁମାରପତିସ୍ସ ଵୈ
ଆକାଶର ନାଥ, ସମୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ଶିଶୁମାର ନକ୍ଷତ୍ରର ନାଥ, ସେଠି ଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଧରାଯାଂ ସଂଭୂତୋ ଭୌମୋ ନାମ ମହାଗ୍ରହଃ
ତାଙ୍କଠାରୁ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ବଡ଼ ଗ୍ରହ ଭୌମ।
ଵହ୍ନିଦେଵ୍ଯା ତତୋ ଜାତଶ୍ଚାହଂ ତତ୍ର ମହାଗ୍ରହଃ
ଅଗ୍ନିଦେବୀଠାରୁ ମୁଁ ସେଠି ବଡ଼ ଗ୍ରହ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲି।