ନୃଣାମାଯୁଃ ସତ୍ଯଯୁଗେ ତ୍ରେତାଯାଂ ଚ ତଦର୍ଦ୍ଧକମ୍
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମଣିଷଙ୍କର ଆୟୁ, ତ୍ରେତାରେ ତାହାର ଅର୍ଧ ଥିଲା।
ରୈଵତାନ୍ତରକେ ଚୈଵ ସତ୍ଯେ ତ୍ରିଂଶତ୍ସହସ୍ରକମ୍
ରୈବତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଜୀବନକାଳ ଥିଲା ତିରିଶ ହଜାର ବର୍ଷ।
କଲୌ ଚାଷ୍ଟଶତାବ୍ଦାଯୁର୍ନୃଣାଂ ଵେଦୈଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍
କଳିଯୁଗରେ ମଣିଷଙ୍କର ଆୟୁ ଅଠ ଶତ ବର୍ଷ ବୋଲି ବେଦରେ କହାଯାଇଛି।
ତ୍ରେତାଯାଂ ତ୍ରିସହସ୍ରାବ୍ଦଂ ଦ୍ଵାପରେ ଦ୍ଵିସହସ୍ରକମ୍
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ତିନି ହଜାର ବର୍ଷ; ଦ୍ୱାପରରେ ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ।
ଵୈଵସ୍ଵତେନ୍ତରେ ଚୈଵ ସତ୍ଯେ ତୁର୍ଯସହସ୍ରକମ୍
ୱୈବସ୍ବତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ।
କଲୌ ଶତାବ୍ଦକଂ ପ୍ରୋକ୍ତମାଯୁର୍ଵେଦୈସ୍ତଥା ନୃଣାମ୍
କଳିଯୁଗରେ ମଣିଷଙ୍କର ଆୟୁ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ବୋଲି ବେଦରେ କହାଯାଇଛି।
ଆଯୁଃ ସତ୍ଯେ ତଦର୍ଦ୍ଧଂ ତୁ ତ୍ରେତାଯାଂ ଚ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଆୟୁ ତାହାର ଅର୍ଧ; ତ୍ରେତାରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କହାଯାଇଛି।
ବ୍ରହ୍ମସାଵର୍ଣିକେ ଚୈଵ ସତ୍ଯେ ଦଶସହସ୍ରକମ୍
ବ୍ରହ୍ମସାବର୍ଣି ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ।
କଲୌ ଚୈଵ ତଦର୍ଦ୍ଧାବ୍ଦଂ ନୃଣାମାଯୁଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍ 3.4.25.
କଳିଯୁଗରେ, ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ଆୟୁର ଅର୍ଧାଂଶ ମାନବମାନେ ପାଆନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ରୁଦ୍ରସାଵର୍ଣିକେ ଚୈଵ ସତ୍ଯେ ଚାଷ୍ଟସହସ୍ରକମ୍
ରୁଦ୍ରସାବର୍ଣ୍ଣି ଏବଂ ସତ୍ୟଯୁଗରେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଆୟୁ ଆଠ ହଜାର ବର୍ଷ ଥିଲା।
କଲୌ ତଦର୍ଦ୍ଧକଂ ଜ୍ଞେଯଂ ନୃଣାମାଯୁଃ ପୁରାତନେ
କଳିଯୁଗରେ, ପୁରୁଣା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେତେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଥିଲେ, ତାହାର ଅର୍ଧାଂଶ ଥିବାକୁ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଭୌମ ମନ୍ଵଂତରେ ଚୈଵ ସତ୍ଯେ ତୁର୍ଯସହସ୍ରକମ୍
ଭୌମ ମନ୍ବନ୍ତର ଏବଂ ସତ୍ୟଯୁଗରେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଆୟୁ ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ ଥିଲା।
କଲୌ ତଦର୍ଦ୍ଧକଂ ଜ୍ଞେଯଂ ନରାଯୁଶ୍ଚାର୍ଷସମ୍ମତମ୍
କଳିଯୁଗରେ, ଋଷିମାନେ ଯେଉଁ ଆୟୁକୁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ମାନିଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ଅର୍ଧାଂଶ ହେଉଛି।
ତ୍ରେତାଯାଂ ତ୍ରିଶତାବ୍ଦଂ ଚ ଦ୍ଵାପରେ ତୁ ତଦର୍ଦ୍ଧକମ୍
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଆୟୁ ତିନିଶେ ବର୍ଷ ଥିଲା, ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ତାହାର ଅର୍ଧାଂଶ ଥିଲା।
ମନ୍ଵଂତରେ ତୁ ଯନ୍ନାମ୍ନା ଭୂପାଶ୍ଚାସଂଶ୍ଚତୁର୍ଯୁଗେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ଚାରିଯୁଗ ଅବଧିରେ ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ଏଵମନ୍ଯତ୍ର ଵୈ ଜ୍ଞେଯଂ ଯୁଗେ ତୁର୍ଯେ ମନୌ ମନୌ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚତୁର୍ଥ ଯୁଗରେ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଙ୍କ ଶାସନକାଳରେ ଏହି କଥା ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଯୁଗାଂତେ କର୍ମଭୂମେଶ୍ଚ ଲଯଃ କଲ୍ପଃ ସ ଵୈ ସ୍ମୃତଃ
ଯୁଗର ଶେଷରେ, କର୍ମଭୂମିର ବିଲୟକୁ କଳ୍ପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପୁରାଣ ପୁରୁଷସ୍ଯୈଵ ଦିନାନ୍ତେ ପ୍ରଲଯୋ ହି ଯଃ
ପୁରାତନ ପୁରୁଷଙ୍କ ଦିନର ଶେଷରେ ଯେ ବିଲୟ ହୁଏ, ସେହିଏ ପ୍ରଳୟ।
ଷଡ୍ଵିଂଶତ୍କଲ୍ପସାହସ୍ରୈର୍ମହାକଲ୍ପୋ ହି ଯଃ ସ୍ମୃତଃ 3.4.25.
ଛବିଶି ହଜାର କଳ୍ପ ମିଶି ଏକ ମହାକଳ୍ପ ହୁଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତଦା ବ୍ରହ୍ମା ସୁରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭୂପଂ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵଂ ଗତଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ରାଜା ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ସ୍ଵାଯଂଭୁଵମନୋର୍ମଧ୍ଯେ ଵାରାହୋଽଭୂତ୍ସ ଵୈ ଭୁଵି
ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କ ଶାସନ ମଧ୍ୟରେ, ବରାହ ଅବତାର ପୃଥିବୀରେ ଆସିଥିଲେ।
ସ୍ଵାରୋଚିଷମନୋରନ୍ତେ ନୃସିଂହୋଽଭୂତ୍ସ ଵୈ ଭୁଵି
ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନୁଙ୍କ ଶାସନ ଶେଷରେ, ନରସିଂହ ଅବତାର ପୃଥିବୀରେ ଆସିଥିଲେ।
ତଦୌତ୍ତମମନୋର୍ମଧ୍ଯେ ରୁଦ୍ରୋଽଭୂତ୍ସଗଣୋ ଭୁଵି
ଉତ୍ତମ ମନୁଙ୍କ ଶାସନ ମଧ୍ୟରେ, ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କ ସହ ଗଣମାନେ ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଥିଲେ।
ତାମସାନ୍ତେଽଭଵନ୍ମତ୍ସ୍ଯଃ ସ ଵୈ ଭୁଵି ସନାତନଃ
ତାମସ ମନୁଙ୍କ ଶାସନ ଶେଷରେ, ସନାତନ ମତ୍ସ୍ୟ ଅବତାର ପୃଥିବୀରେ ଆସିଥିଲେ।
ଵୈଵସ୍ଵତମନୋର୍ମଧ୍ଯେ କୃଷ୍ଣୋଭୂଦ୍ଭୁଵି ସ ପ୍ରଭୁଃ
ବୈବସ୍ବତ ମନୁଙ୍କ ଶାସନ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଥିଲେ।
ରୈଵତାନ୍ତେଽଭଵତ୍କୂର୍ମଃ ସ ଵୈ ଭୁଵି ସନାତନଃ
ରୈବତ ମନୁଙ୍କ ଶାସନ ଶେଷରେ, ସନାତନ କୂର୍ମ ଅବତାର ପୃଥିବୀରେ ଆସିଥିଲେ।
ଚାକ୍ଷୁଷାନ୍ତେ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋଽଭଵଦ୍ରାମଃ ସ ଵୈ ଭୁଵି
ଚାକ୍ଷୁଷ ଯୁଗର ଶେଷରେ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ନାମକ ରାମ ଭୂମିରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଵୈଵସ୍ଵତମନୋରାଦୌ ଵାମନୋଽଭୂତ୍ସ ଵୈ ଭୁଵି
ବୈବସ୍ବତ ମନୁଙ୍କ ଶାସନର ଆରମ୍ଭରେ ବାମନ ଭୂମିରେ ଅବତାର ନେଲେ।
ଵୈଵସ୍ଵତମନୋର୍ମଧ୍ଯେ କଲ୍କୀ ନାମ୍ନାହମାଗତଃ 3.4.25.
ବୈବସ୍ବତ ମନୁଙ୍କ ଶାସନର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମୁଁ କଲ୍କି ନାମରେ ଆସିଥିଲି।
ସାଵର୍ଣିକାଦୌ ଭଵିତା ବୁଦ୍ଧୋ ନାମ୍ନା ସ ଵୈ ଭୁଵି
ସାବର୍ଣି ମନୁଙ୍କ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ବୁଦ୍ଧ ନାମକ ଭୂମିରେ ଅବତାର ନେବେ।