ପୀପା ନାମ ସୁତଃ ସୋମଃ ସୁଦେଵସ୍ଯ ତଦା ହ୍ଯଭୂତ୍
ସେ ସମୟରେ, ସୋମ ନାମକ ପୀପା ସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ।
ରାମାନନ୍ଦସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯୋଽଭୂଦ୍ଦ୍ଵାରକାଂ ସ ସମାଗତଃ ଵୈଷ୍ଣଵେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ତତ୍ର ପ୍ରେତତତ୍ତ୍ଵଵିନାଶିନୀମ୍
ସେ ରାମାନନ୍ଦଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ଓ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ, ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଜ୍ଞାନକୁ ନଶ୍ଵ କରୁଥିବା ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯୂଷଶ୍ଚୈଵ ପାଂଚାଲେ ଵୈଶ୍ଯଜାତ୍ଯାଂ ସମୁଦ୍ଭଵଃ
ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶର ବୈଶ୍ୟ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ରାମାନନ୍ଦଂ ସମାଗମ୍ଯ ଶିଷ୍ଯୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ନାନକଃ
ସେ ରାମାନନ୍ଦଙ୍କୁ ମିଳି, ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ଓ ନାନକ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ପ୍ରଭାସୋ ଵୈ ଶାଂତିପୁରେ ବ୍ରହ୍ମଜାତ୍ଯାଂ ସମୁଦ୍ଭଵଃ ଇତି ତେ ଵସୁମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମଯା ଶୌନକ ଵର୍ଣିତମ୍
ପ୍ରଭାସ ଶାନ୍ତିପୁରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଏହିପରି ଭାବେ, ହେ ଶୌନକ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବସୁମାନେଙ୍କର ମହିମା କହିଲି।
ଅଶ୍ଵିନୌ ଚ ସମାଲୋକ୍ଯ ତଯୋର୍ଗାଥାମଵର୍ଣଯତ୍
ଅଶ୍ୱିନୀକୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏକ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଵୈଵସ୍ଵତେଽନ୍ତରେ ପୂର୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିଚିତ୍ରକୃତ୍ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧାଭୂତୋ ମହାମାଯାଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ବହୁପୂଜନୈଃ
ବୈବସ୍ବତ ମନୁର ଏହି ପୂର୍ବ ଯୁଗରେ, ନିପୁଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଇର୍ଷ୍ୟା କରି, ମହାମାୟାଙ୍କୁ ବହୁ ପୂଜା ଓ ଉପହାର ଦେଇ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନା ସା ତଦା ଦେଵୀ ଚିତ୍ରାଯାଂ ତସ୍ଯ ଯୋଷିତି
ସେତେବେଳେ, ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଭାର୍ୟା ଭାବେ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଷୋଡଶାବ୍ଦେ ଵଯଃ ପ୍ରାପ୍ତେ ସଂଜ୍ଞାଯାସ୍ତତ୍ପିତା ସୁଖୀ
ସେ ଝିଅ ଶୋଳ ବର୍ଷ ବୟସ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତାଙ୍କର ବାପା ସଂଜ୍ଞା ଖୁସି ହେଲେ।
ଯକ୍ଷାଧୀଶାଶ୍ଚ ଷଡ୍ଵିଂଶତ୍କୁବେରାଦ୍ଯାସ୍ସମାଗତାଃ
ଏହି ସମୟରେ କୁବେର ଓ ଅନ୍ୟ ଛବିଶି ଯକ୍ଷପତିମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ପାଵକା ଊନପଂଚାଶଦ୍ଵାଯଵଶ୍ଚ ତଥା ସ୍ମୃତାଃ
ଉନପଞ୍ଚାଶି ପାଉଁଡ଼ା ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଆସିଥିଲେ।
ତ୍ରଯୋଦଶ ଚ ପ୍ରତ୍ଯୂଷାଃ ପ୍ରାପ୍ତା ଵିଶ୍ଵପ୍ରରକ୍ଷକାଃ
ତେର ଜଣ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଦେବତା, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ।
ଭଵାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ତଦାଃ ରୁଦ୍ରାଃ ଶଶିମଣ୍ଡଲରକ୍ଷକାଃ
ଭବ ଆଦି ରୁଦ୍ରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଦାନଵା ଵିପ୍ରଚିତ୍ତ୍ଯାଦ୍ଯାଶ୍ଚତୁରାଶୀତିରାଯଯୁଃ
ଏଠାରେ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ, ମୋଟ ଚଉରାଶି ଜଣ, ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ।
ଶେଷାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ତଦା ନାଗାସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯାଦ୍ଯା ଗରୁଡାଃ ସ୍ମୃତାଃ 3.4.18.
ଶେଷ ଆଦି ନାଗମାନେ ଓ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଆଦି ଗରୁଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ ବୋଲି ସ୍ମରଣ ହୁଏ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵୀ ଦେଵକନ୍ଯାସମନ୍ଵିତା
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ ଦେବକନ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ବଲଵାନ୍ବଲିଃ କାମଵିମୋହିତଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରବଳ ବଳି ଆସକ୍ତି ଓ ମୋହରେ ଆବୃତ ହେଲେ।
ତଦା କ୍ରୋଧାତୁରା ଦେଵା ରୁରୁଧୁର୍ଦୈତ୍ଯସତ୍ତମମ୍
ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଳିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦାନଵାଶ୍ଚ ତଦା ଦୈତ୍ଯା ନାନାଵାହନସଂସ୍ଥିତାଃ
ସେତେବେଳେ, ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଦାନଵୈଶ୍ଚ ହତା ଦେଵାଃ ସୁରୈର୍ଦୈତ୍ଯା ଵିନାଶିତାଃ
ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କଲେ।
ପକ୍ଷମାତ୍ର ମଭୂଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦାନଵଦେଵଯୋଃ
ଦାନବ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ଆଧା ମାସ ଚାଲିଥିଲା।
ଅଘାସୁରୋଽର୍ଯମା ଚୈଵ ବଲଃ ଶକ୍ରସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଘାସୁର, ଅର୍ୟମା, ବଳ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ଵତ୍ସାସୁରୋ ଭଗଶ୍ଚୈଵ ଵିଵସ୍ଵାଂଶ୍ଚ ବଲିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏଠାରେ ବତ୍ସାସୁର, ଭଗ, ବିବସ୍ୱାନ୍ ଓ ସ୍ୱୟଂ ବଳି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ମଯଶ୍ଚୈଵ କାଲନେମିର୍ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍ ପରାଜିତାଶ୍ଚ ତେ ଦୈତ୍ଯା ଯୁଦ୍ଧଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ମୟ, କାଳନେମି ଓ ହରି ସ୍ୱୟଂ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ।
ଵିଵସ୍ଵାଁଶ୍ଚ ତଦା ସଂଜ୍ଞାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ରଥସଂସ୍ଥିତାମ୍ 3.4.18.
ସେ ସମୟରେ ବିବସ୍ବାନ୍ ରଥରେ ବସିଥିବା ସଂଜ୍ଞାଙ୍କୁ ନେଇଲେ।
ଵିଵସ୍ଵଂତଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂଜ୍ଞା ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଦେବମାନ୍ୟ ବିବସ୍ବାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖି ସଂଜ୍ଞା କହିଲେ।
ତ୍ଵଯା ଜିତାହଂ ଭଗଵନ୍ବଲେର୍ଵିପ୍ରିଯକାରିଣଃ
ଭଗବନ୍, ବଳିଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିପରୀତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଜିତିଯାଇଛି।
ଵୀରଭୁକ୍ତା ସଦା ନାରୀ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଂ ମୁନିଭିଃ ସ୍ମୃତମ୍ ଏକା ସା ପ୍ରକୃତିର୍ମାତା ଗୁଣସାମ୍ଯାତ୍ସନାତନୀ
ଯେଉଁ ନାରୀ ଶୂରମାନେ ସହିତ ରହିଛନ୍ତି, ସେ ମୁନିମାନେଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସ୍ତ୍ରୀମଣି ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି। ସେ ଏକା, ଗୁଣସମତା ଦ୍ୱାରା ସଂଜ୍ଞାତ ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଓ ମାତୃ ଭାବରେ ସଦା ଅବିନାଶୀ।
ସତ୍ତ୍ଵଭୂତା ଚ ଭଗି ନୀ ରଜୋଭୂତା ଚ ଗେହିନୀ
ଭାଗ୍ୟବତୀ, ସେ ସତ୍ତ୍ୱ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ଘରେ ରହିବା ସମୟରେ ରଜୋଗୁଣରେ ଅଛନ୍ତି।
ବହଵଃ ପୁରୁଷା ଯେ ଵୈ ନିର୍ଗୁଣାଶ୍ଚୈକରୂପିଣଃ
ଅନେକ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଗୁଣହୀନ ଓ ଏକ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି।