ନାଯଂ ନଲସ୍ତଵ ପତିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋଯଂ ସୁମୋହିତଃ
ଏହେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ନଳ ନୁହଁନ୍ତି, ଏହେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯିଏ ବହୁତ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ମହାସରସ୍ଵତୀଂ ଦେଵୀଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ସ ତୁ ମୋହିତଃ
ସେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ମହା ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସ୍ଵମୁଖାତ୍ସ୍ଵାଂଶମୁତ୍ପାଦ୍ଯ ସଂଜାତସ୍ତୁ ତତୋ ଵସୁଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ନିଜ ଅଂଶକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ସେଠାରୁ ବସୁଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ରଂକଣୋ ନାମ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଲକ୍ଷ୍ମୀଦତ୍ତସ୍ଯ ଵୈ ସୁତଃ
ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଦତ୍ତଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ରଙ୍କଣ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଯଂକଣା ନାମ ତତ୍ପତ୍ନୀ ବଭୂଵ ଚ ପତିଵ୍ରତା 3.4.16.
ତାଙ୍କର ଝିଅ ଯମ୍କଣ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲେ, ସେ ଏକ ପତିବ୍ରତା ଥିଲେ।
କାଷ୍ଠମାନୀଯ ଵିକ୍ରୀଯ ବୁଭୁଜାତେ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ କାଠ ଆଣି, ବେଚି, ଦୁଇଁଜଣେ ମିଶି ଜୀବିକା ଚଲାଇଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଂଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯେ ଵସୁମାହାତ୍ମ୍ଯେ ରଂକଣ ଵୈଶ୍ଯୋତ୍ପତ୍ତିଵର୍ଣନୋ ନାମ ଷୋଡଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଭାବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସୃଷ୍ଟି ପର୍ବରେ, ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡର କଳିଯୁଗ ଇତିହାସ ସମ୍ମିଳନରେ, ବସୁମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ, 'ରଙ୍କଣ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର କଥା' ନାମକ ଷୋଳଉଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ସଂହତୌ ତୁ ଦିତିର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା କଶ୍ଯପଂ ସମପୂଜଯତ୍
ସଂହାର ସମୟରେ ଦିତି ଏହି କଥା ବୁଝି, କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦାଂତରେ ସ୍ଵାମୀ କଶ୍ଯପୋ ଭଗଵାନୃଷିଃ ସା ତୁ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ହର୍ଷିତା
ବାରଷ ବର୍ଷ ପରେ, ଭଗବାନ ଋଷି କଶ୍ୟପ ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ। ସେତେବେଳେ, ଦିତି ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନମସ୍କାର କରି ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ।
ଅଦିତିର୍ମମ ଯା ଦେଵୀ ସପତ୍ନୀ ପୁତ୍ରସଂଯୁତା
ଯିଏ ମୋର ସହପତ୍ନୀ ଅଦିତି, ସେ ପୁଅମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା।
ତଦଵର୍ଯସୁତେ ନୈଵ ଵିଷ୍ଣୁନା ସୁରପାଲିନା
ତାଙ୍କର ଅବର ଝିଅମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ରକ୍ଷକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ନୁହଁନ୍ତି।
ଦେହି ମେ ତନଯଂ ସ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯନାଶନମ୍
ହେ ସ୍ୱାମୀ, ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଦିଅ, ଯିଏ ବାରଟି ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରିବ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ନିର୍ମିତୌ ଲୋକେ ଧର୍ମାଧର୍ମୌ ପରାପରୌ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଏହି ଜଗତରେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ, ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଦୁହିଁ ଅଛି।
ଅଧର୍ମପକ୍ଷାସ୍ତୁ ନରା ଵୈରିଣସ୍ତସ୍ଯ ଧୀମତଃ
ଯେମାନେ ଅଧର୍ମର ପକ୍ଷ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଶତ୍ରୁ।
ଅତୋ ଧର୍ମପ୍ରିଯେ ଶୁଦ୍ଧଂ କୁରୁ ତସ୍ମାନ୍ମହାବଲଃ
ତେଣୁ, ହେ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ତୁମେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର, କାରଣ ସେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦିତିର୍ଦେଵୀ କଶ୍ଯପାଦ୍ଗର୍ଭମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଦିତି ଦେବୀ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଗର୍ଭ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତସ୍ଯା ଗର୍ଭଗତେ ପୁତ୍ରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଭଯାନ୍ଵିତଃ 3.4.17.
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ଭୟଭିତ ହେଲେ।
ସପ୍ତମାସି ସ୍ଥିତେ ଗର୍ଭେ ଶକ୍ରମାଯାଵିମୋହିତା
ସପ୍ତମ ମାସରେ ଗର୍ଭ ରହିବାବେଳେ, ଶକ୍ର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦିତିଙ୍କୁ ମୋହିତ କଲେ।
ଅଂଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ମହେନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରସଂଯୁତଃ
ମହେନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଅସ୍ତ୍ର ବଜ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଅଂଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ହେଲେ।
ଜୀଵଭୂତାନତିବଲାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସପ୍ତ ମହାରିପୂନ୍
ସେଠାରେ ସାତିଜଣ ଜୀବନ୍ତ, କିନ୍ତୁ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନୁହଁଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ ଦେଖିଲେ।
ନମ୍ରୀଭୂତଶ୍ଚ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୈଃ ସମନ୍ଵିତଃ
ସେମାନେ ନମ୍ର ହୋଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ମହେନ୍ଦ୍ର ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନା ସା ଦିତିର୍ଦେଵାନ୍ମହେନ୍ଦ୍ରାଯ ଚ ତାନ୍ଦଦୌ
ଦିତି ଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ, ସେଇ ଦେବମାନେକୁ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଇଲୋ ନାମ ସ ଵେଦଜ୍ଞୋ ଯଥେଲୋ ନୃପତିସ୍ତଦା
ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଇଳ, ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯିଏ ଯଥେଳ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଏକଦା ବଲଵାନ୍ରାଜା ମନୁପୁତ୍ର ଇଲଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏକଥର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଇଳ, ମନୁଙ୍କ ପୁଅ, ନିଜେ ଇଚ୍ଛାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ମେରୋରଧଃ ସ୍ଥିତଃ ଖଣ୍ଡଃ ସ୍ଵର୍ଣଗର୍ଭୋ ହରିପ୍ରିଯଃ
ମେରୁ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଥିବା ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଗର୍ଭ ନାମକ ଖଣ୍ଡ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅଞ୍ଚଳ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଇଲେନାଵୃତମେଵାପି କୃତଂ ତତ୍ର ସ୍ଥଲେ ସୁରାଃ
ସେଠାରେ ଇଳା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭୂମି ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଏଠିକୁ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ।
ଭାରତେ ଯେ ସ୍ଥିତା ଲୋକା ଇଲାଵୃତମୁପାଗତାଃ 3.4.17.
ଭାରତରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଇଳାବୃତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ଆରୋହଣଂ ନରୈସ୍ତସ୍ମିତ୍କୃତଂ ସ୍ଵର୍ଣମଯଂ ଶୁଭମ୍
ସେଠି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏକ ସୁନାର ଶୁଭ୍ର ଚଢ଼ାଇ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନୁଜାନ୍ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ସଦେହାନ୍ସ୍ଵର୍ଗମଣ୍ଡଲେ
ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ମଣ୍ଡଳରେ ଦେହ ସହିତ ପହଞ୍ଚିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେକୁ ଦେଖି,
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରୋ ଭଵାନ୍ଯା ସହ ଶଂକରଃ
ଏହା ଜାଣି, ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର ଶଙ୍କର ଭବାନୀ ସହିତ ଏଠାରେ ଥିଲେ।