ଶିଷ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ନୃପଂ ତଂ ସ ଯୋଗିରୂପୋ ହି ଭୂଷଣମ୍
ଯୋଗୀ ରୂପ ଧରି ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟ କଲେ, ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅଳଙ୍କାର ଭଳି ହେଲା।
ସ ଵଜ୍ରମୁକୁଟୋ ମତ୍ଵା ତଦାଜ୍ଞାଂ ନଗରଂ ଗତଃ
ସେ ନିଜକୁ ବଜ୍ରମୁକୁଟ ଧାରୀ ଭାବି, ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରି ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଶୀଘ୍ରଂ ନିଵେଦଯାମାସୁର୍ଦନ୍ତଵକ୍ତ୍ରସ୍ତମବ୍ରଵୀତ୍
ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଏହି ଖବର ଦେଲେ, ଏବଂ ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଜଟିଲଃ ପ୍ରାହ ଭୋ ରାଜନ୍ଶ୍ମଶାନେ ମଦ୍ଗୁରୁଃ ସ୍ଥିତଃ
ଜଟାଧାରୀ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜନ୍, ମୋର ଗୁରୁ ଶ୍ମଶାନରେ ରହୁଛନ୍ତି।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ନୃପତିସ୍ତୂର୍ଣମାହୂଯ ତଦ୍ଗୁରୁମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ସ୍ମଶାନେ ସଂଧିତଂ ମଂତ୍ରଂ ମଯା ଯୋଗିସ୍ଵରୂପିଣା
ଶ୍ମଶାନରେ, ଯୋଗୀ ରୂପେ ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି।
ଵାମଜାନୁନି ଶୂଲେନ ତଯା ଦତ୍ତଂ ହି ଭୂଷଣମ୍
ବାମ ଘୁଁଡି ପାଖରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି, ସେ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇଥିଲେ।
ସ ଵଜ୍ରମୁକୁଟସ୍ତାଂ ତୁ ଗୃହୀତ୍ଵା ଗୃହମାଯଯୌ
ବଜ୍ରମୁକୁଟ ଧାରୀ ସେ, ଏହାକୁ ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
କସ୍ମୈ ପାପଂ ମହତ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ଚତୁର୍ଣା ମେ ଵଦାଧୁନା ସୂତ ଉଵାଚ ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଵିକ୍ରମୋ ନାମ ଭୂପତିଃ
ଚାରିଜଣ ମଧ୍ୟରେ କାହା ପାଖରେ ବଡ଼ ପାପ ଆସିଛି? ମୋତେ ଏବେ କୁହ। ସୂତ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିକ୍ରମ ନାମକ ରାଜା—
ଵିହସ୍ଯ ଭାର୍ଗଵଂ ପ୍ରାହ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପାପଂ ହି ଭୂପତେଃ 3.2.1.
ହସି, ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପାପ ନିଶ୍ଚୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଲାଗିଛି।'
ଭୂପ ପୁତ୍ରେଣାର୍ଥସିଦ୍ଧଂ କୃତଂ ତସ୍ମାଚ୍ଚ ଭୂପତେଃ
ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିଲେ, ଏହିପରି ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କାମ ହେଲା।
ରଜୋଵତୀଂ ସୁତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ଵିଵାହେତ ଯୋ ନରଃ
ଯିଏ ରାଜୋବତୀ ନାମକ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖି ମଧ୍ୟ ବିବାହ କରିନାହାନ୍ତି—
ଗାଂଧର୍ଵଂ ଚ ଵିଵାହଂ ଵୈ କାମିନ୍ଯା ଚ କୃତଂ ଯଯା
ସେ ଇଚ୍ଛାରେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ କରିଥିଲେ।
ଅଦୃଷ୍ଟଦୋଷାଂ ଯଃ କନ୍ଯାଂ ଵିଵେକେନ ଵିନା ତ୍ଯଜେତ୍
ଯିଏ କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିବା କନ୍ୟାକୁ ବିଚାର ବିନା ତ୍ୟାଗ କରେ—
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା? ସ ଵୈତାଲୋ ଧର୍ମଗାଥାଂ ନୃପେରିତାମ୍
ଏପରି ଶୁଣି, ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଧର୍ମ ଉପରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ ନାମ ପ୍ରଥମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣରେ, ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡ ଅପରପର୍ଯ୍ୟାୟ ନାମକ ଅଠାରେ, ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ।
ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯଃ ସ ଵୈତାଲୋ ଵଚଃ ପ୍ରାହ ପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ
ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ବେତାଳ, ନିର୍ମଳ ମନେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଏକଦା ଯମୁନାତୀରେ ଧର୍ମସ୍ଥଲପୁରୀ ଶୁଭା
ଏକଥର, ଯମୁନା ତଟରେ ଧର୍ମସ୍ଥଳ ନାମକ ଶୁଭ ନଗର ଥିଲା।
ଗୁଣାଧିପୋ ମହୀପାଲସ୍ତତ୍ର ରାଜ୍ଯଂ ଚକାର ଵୈ
ସେଠାରେ ଗୁଣର ଅଧିପତି ରାଜା ଦେଶରେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ସୁଶୀଲା ଚ ପତିଵ୍ରତପରାଯଣା
ତାଙ୍କର ଜଣେ ଭଲ ଗୁଣବତୀ ଓ ସ୍ୱାମୀନିଷ୍ଠା ଜନାନୀ ସୁଶୀଳା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାନୁଜା ମଧୁମତୀ ଶୀଲରୂପଗୁଣାନ୍ଵିତା
ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଭଉଣୀ ମଧୁମତୀ ଶିଳ, ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଉତ୍ତମ ଥିଲେ।
ଭ୍ରାତା? ବଭ୍ରାମ ତୌ ସର୍ଵଂ ଚିନୁତଶ୍ଚ ସୁତାଵରମ୍
ତାଙ୍କର ଭାଇ ସମସ୍ତଠାରେ ଘୁଞ୍ଚି ଭଉଣୀ ପାଇଁ ଭଲ ବର ପାଇଁ ଖୋଜୁଥିଲେ।
ପଠନାର୍ଥେ ତୁ କାଶ୍ଯାଂ ଵୈ ସତ୍ତ୍ଵଶୀଲଃ ସ୍ଵଯଂ ଗତଃ
ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ସତ୍ତ୍ୱଶୀଳ ନିଜେ କାଶୀକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଵାମନୋ ନାମ ଵିଖ୍ଯାତୋ ରୂପଶୀଲଵଯୋଵୃତଃ
ଏଠାରେ ଭାଲ ରୂପ, ଶିଳ ଓ ଉମ୍ରେ ଖ୍ୟାତି ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବାମନ ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ।
ଭୋଜନଂ ଛାଦନଂ ପାନଂ ସ୍ଵପ୍ନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ଵିହ୍ଵଲା
ସେ ଦୁଃଖରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ ଖାଦ୍ୟ, ପୋଷାକ, ପାନୀୟ ଓ ଶୋଇବାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଶୀଲା ତଂ ବାଲା ଵାମନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ତଥା 3.2.2.
ଏହି ସମୟରେ ଯୁବତୀ ସୁଶୀଳା ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାମନଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ହରିଶର୍ମା ପ୍ରଯୋଗେ ଚ ଦ୍ଵିଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରିଵିକ୍ରମମ୍
ହରିଶର୍ମା କ୍ରିୟା କରିବାବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତ୍ରିବିକ୍ରମଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ସତ୍ଯଶୀଲସ୍ତୁ କାଶ୍ଯାଂ ଵୈ ଗୁରୁପୁତ୍ରଂ ଚ କେଶଵମ୍
ସତ୍ୟଶୀଳ କାଶୀରେ ଥିଲେ ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅ କେଶବ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ମାଘକୃଷ୍ଣତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାଂ ଭୃଗୌ ଲଗ୍ନଂ ଶୁଭଂ ସ୍ମୃତମ୍
ମାଘ ମାସର କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷର ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ ଶୁଭ ଭୃଗୁ ଲଗ୍ନ ସ୍ମରଣ କରାଯାଇଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ତୁ ସା କନ୍ଯା ଭୁଜଗେନୈଵ ଦଂଶିତା
ସେଇ ସମୟରେ ସେ କନ୍ୟା ଏକ ସାପରେ କାଟାଯାଇଥିଲେ।