ଅନ୍ଯୈସ୍ସୁରୈଶ୍ଚ ସଂପୂଜ୍ଯୋ ବଭୂଵ ହରିପୂଜନାତ୍
ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
କଦାଚିତ୍ତସ୍ଯ ଗେହେ ଵୈ ଵ୍ରତୀ କଶ୍ଚିତ୍ସମାଗତଃ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୋଵାଚ ମହାଭାଗଃ ସ ସ୍ପର୍ଶାଢ୍ଯୋ ଦଯାପରଃ
ଏକଥର, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଏକ ବ୍ରତୀ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସ୍ପର୍ଶରେ ଧନୀ ଏବଂ ଦୟାଳୁ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ।
ଅନେନ ସ୍ପର୍ଶମଣିନା ଲୋହଧାତୁଶ୍ଚ କାଂଚନମ୍
ଏହି ସ୍ପର୍ଶମଣି ଦ୍ୱାରା ଲୋହାକୁ ସୁନା କରାଯାଇପାରିବ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ତାଵତ୍ସରଯ୍ଵାଂ ଚାଯାସ୍ଯାମି ତେଂତିକଂ ମୁଦା କୃତ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ସମାପ୍ଯାସୀଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ତଦାଗମତ୍
ମୁଁ ସରୟୂ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଆସିବି; ତାପରେ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି। ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପୂଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ବହୁସ୍ଵର୍ଣଯୁତାଂ ପତ୍ନୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୋଵାଚ ହରିପ୍ରିଯଃ
ତାଙ୍କର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ବହୁ ସୁନା ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବାକୁ ଦେଖି, ହରିଭକ୍ତି ଥିବା ସେ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ।
ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁପରୋ ଦୀନଶ୍ଚୌରଭୀତଃ ସଦୈଵ ହି
ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ଦରିଦ୍ର ଏବଂ ସଦା ଚୋରମାନେଠାରୁ ଭୟଭୀତ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଘୋରଂ ପତିଭୀତା ପତିଵ୍ରତା
ସେଇ ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିବା ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଆତଙ୍କିତ ହେଲେ।
ଦ୍ଵିଜୋଽପି ଘର୍ଘରାମଧ୍ଯେ ତଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ବଲତୋଽକ୍ଷିପତ୍ ଉଵାଚ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ଦୀନାଂ ସ୍ଵର୍ଣଂ କିଂ ନ କୃତଂ ତ୍ଵଯା
ଏହି ଉପଦ୍ରବ ମଧ୍ୟରେ, ଦ୍ୱିଜନେ ଶକ୍ତିବାନ୍ ହୋଇ ସେଇ ବସ୍ତୁଟିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ସୁନା କାହିଁକି ତିଆରି କରିନାହା?'
ସାହ ଭୋ ମତ୍ପତିଶ୍ଶୁଦ୍ଧୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ପର୍ଶକଂ ରୁଷା ନିର୍ଲୋହୋ ଵର୍ତତେ ଵିପ୍ରସ୍ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ହେ ଗୁରୋ ।। 3.4.10.
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ କହିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ସ୍ୱାମୀ ପବିତ୍ର। ସେ କ୍ରୋଧରେ ଏହାକୁ ନେଇ ଛୁଇଁଥିଲେ, ତେଣୁ ଏହି ପରୀକ୍ଷାପାଟରେ ଆଉ ସୁନା ହେଉନାହିଁ, ହେ ଗୁରୁ, ସେଇ ସମୟରୁ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ସ ଯତିର୍ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଯତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଦରିଦ୍ରୋ ଭିକ୍ଷୁକଶ୍ଚାସ୍ତି ଭଵାନ୍ଦୈଵେନ ମୋହିତଃ
ତୁମେ ଦରିଦ୍ର ଏବଂ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ଲୋକ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭାଗ୍ୟରେ ମୁହଁ ଦେଇ ଭ୍ରମିତ ହେଇଛ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵଂତଂ ଯତିନଂ ଵିଷ୍ଣୁ ଶର୍ମା ତଦାବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କହିଥିବା ଯତିଙ୍କୁ, ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ସେତେବେଳେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଯତିନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗୃହୀତ୍ଵା କଂଟକାନ୍ବହୂନ୍
ଏଭଳି କହି, ଯତିଙ୍କ ସହିତ ସେ ବହୁତ କାଣ୍ଟା ଉଠାଇଲେ।
ତଦା ତୁ ସ ଯତୀ ଵିପ୍ରଂ ନତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ନମ୍ରଧୀଃ ତତଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଶୁଭଂ ରତ୍ନଂ ତତ୍ତୁ ତଦ୍ଦର୍ଶନେନ ଵୈ
ତାପରେ ସେ ଯତି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ; ତାପରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ମଣି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା।
ସ୍ପର୍ଶକୋ ବହୁଧା ପ୍ରାପ୍ତୋ ମଯା ଲୋଭାତ୍ମନା ଦ୍ଵିଜ
ହେ ଦ୍ୱିଜ, ମୋର ଲୋଭ ପାଇଁ ଏହି ପରୀକ୍ଷାପାଟ ବହୁ ଭାବରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ଵିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ସହସ୍ରାବ୍ଦମୁଷିତ୍ଵା ଜଗତୀତଲେ
ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ଏହି ପୃଥିବୀରେ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ।
ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ତେଜୋ ଧୃତ୍ଵା ଵୈ ମାସି ଫାଲ୍ଗୁନେ
ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୈଷ୍ଣବ ତେଜ ଧାରଣ କରି, ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସରେ ଥିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଫାଲ୍ଗୁନେ ମାସି ତଂ ସୂର୍ଯଂ ସମାରାଧ୍ଯ ସୁଖୀ ଭଵ
ସୂତ କହିଲେ: ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସରେ ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କର ଏବଂ ସୁଖୀ ହେଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଗୁରୁଣା ଦେଵୋ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସର୍ଵମଯଂ ହରିମ୍ 3.4.10.
ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ, ସେ ଦେବତା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ସମଭୂତ୍ସୂର୍ଯମଣ୍ଡଲାତ୍ ପଶ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଶକ୍ରଦେହମୁପାଗମତ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରୁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସେ ଶକ୍ରଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ତେଜସା ତଦା ଶକ୍ରଃ ସ୍ଵାନ୍ତର୍ଲୀଯ ସ୍ଵକଂ ଵପୁଃ ।। । ଅଯୋନିସ୍ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଭୂତ୍ଵା ଶଚୀ ଦେଵୀ ତଥୈଵ ସା
ସେଇ ତେଜରେ, ଶକ୍ର ନିଜ ଦେହକୁ ଭିତରେ ଲୟ କଲେ; ଦ୍ୱିଜ ଅଜନ୍ମା ହେଲେ, ଶଚୀ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେଲେ।
ତଦା ତୌ ମିଥୁନୀଭୂତୌ ଵୈଷ୍ଣଵାଗ୍ନିପ୍ରପୀଡିତୌ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ବିବାହିତ ଦମ୍ପତି ଭାବେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ବୈଷ୍ଣବ ଅଗ୍ନିରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ଅଧାଦ୍ଗର୍ଭଂ ତଦା ଦେଵୀ ଶଚୀ ତୁ ଦ୍ଵିଜରୂପିଣୀ
ସେଇ ସମୟରେ, ଦ୍ୱିଜ ରୂପୀ ଶଚୀ ଦେବୀ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ।
ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଧୃତ୍ଵା ସର୍ଵ କଲାଂ ହରିଃ
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତଦା ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଵସଵୋ ଵିଶ୍ଵେଦେଵା ମରୁଦ୍ଗଣାଃ
ତେବେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ବସୁମାନେ, ବିଶ୍ୱଦେବମାନେ ଓ ମରୁତମାନେ—
ରମଣଂ ମୁନିଭିର୍ଵିଧିଶଂଭୁଯୁତଂ ପ୍ରଣମାମ ଵଯଂ ଭଵଭୀତିହରମ୍
ମୁନିମାନେ ଓ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସହିତ ବିଧିର ନାଥଙ୍କୁ, ଯିଏ ଭବଭୟ ଦୂର କରନ୍ତି, ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ଦରଚକ୍ରଗଦାମ୍ବୁଜମାନଧରଃ ସୁରଶତ୍ରୁକଠୋରଶରୀରହରଃ
ଯିଏ ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଶରୀର ଭୟଙ୍କର, ତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି।
ନମସ୍ତେ ଶଚୀନଂଦନାନନ୍ଦକାରିନ୍ମହାପାପସନ୍ତାପଦୁର୍ଲାପହାରିନ୍
ଶଚୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ମହାପାପ ଓ ଦୁଃଖର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦୂର କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ଵଯା ହଂସରୂପେଣ ସତ୍ଯଂ ପ୍ରପାଲ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଯଜ୍ଞରୂପେଣ ଵେଦଃ ପ୍ରରକ୍ଷ୍ଯ 3.4.10.
ହଂସ ରୂପେ ଆପଣ ସତ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ରୂପେ ଆପଣ ବେଦକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତି।
ଅନର୍ପିତଚରୋଚିରାତ୍କରୁଣଯାଵତୀର୍ଣଃ କଲୌ ସମର୍ପଯିତୁମୁନ୍ନତୋଜ୍ଵଲରସାଂ ସ୍ଵଭକ୍ତିଶ୍ରିଯମ୍
ଏପରି ଦୟା କେବେ ଦିଆଯାଇନଥିଲା, କଳିଯୁଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିର ଉଜ୍ୱଳ ରସ ଦେବାକୁ ସେ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି।