ପଦ୍ମାଵତୀଂ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରାହ ଶୃଣୁ ଵାକ୍ଯଂ ଵରାନନେ
ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଶୁଣ, ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ମୋ କଥା।'
ତନ୍ମିତ୍ରଂ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷଶ୍ଚ କିଂ ନୁ ତିଷ୍ଠତି ସାଂପ୍ରତମ୍
ସେ ବନ୍ଧୁ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ପଚାରିଲେ, 'ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନିଷ୍ଠୁରଂ କୁଲିଶୋପମମ୍
ତାଙ୍କର କଠୋର, ବଜ୍ରପାତ ସମ କଥା ଶୁଣି,
ତଦା ତୁ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷଶ୍ଚ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତପ୍ରପୂଜକଃ
ତେବେ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଉପାସକ,
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭୂପତିସ୍ତ୍ଵରଯାନ୍ଵିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ପହଞ୍ଚିଲେ।
କସ୍ମାନ୍ନ ଖାଦିତଂ ମିତ୍ର ଭୋଜନଂ ମତ୍ପ୍ରିଯାକୃତମ୍
ମୋ ବନ୍ଧୁ, ମୋ ପ୍ରିୟା ତିଆରି କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟ କାହିଁକି ଖାଇନାହ?
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମରଣଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମିତୋ ନୃପଃ
ସେ ଖାଇବା ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ମିତ୍ର ଗଚ୍ଛ ଗୃହଂ ଶୀଘ୍ରଂ ମଯା ତ୍ଯକ୍ତା ଚ ପାପିନୀ
ମିତ୍ର, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ଯାଅ; ମୁଁ ଏହି ପାପିନୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି।
ତଦଲଂକାରମାହୃତ୍ଯ ତ୍ରିଶୂଲଂ କୁରୁ ଜାନୁନି
ସେ ଆଳଙ୍କାର ଆଣି, ତାଙ୍କ ହାଟୁ ଉପରେ ତ୍ରିଶୂଳ ରଖ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଯୌ ଭୂପସ୍ତଥା କୃତ୍ଵା ସମାଗତଃ 3.2.1.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଗଲେ, ସେପରି କରି ଆଉ ଫେରିଲେ।
ଶିଷ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ନୃପଂ ତଂ ସ ଯୋଗିରୂପୋ ହି ଭୂଷଣମ୍
ଯୋଗୀ ରୂପ ଧରି ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟ କଲେ, ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅଳଙ୍କାର ଭଳି ହେଲା।
ସ ଵଜ୍ରମୁକୁଟୋ ମତ୍ଵା ତଦାଜ୍ଞାଂ ନଗରଂ ଗତଃ
ସେ ନିଜକୁ ବଜ୍ରମୁକୁଟ ଧାରୀ ଭାବି, ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରି ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଶୀଘ୍ରଂ ନିଵେଦଯାମାସୁର୍ଦନ୍ତଵକ୍ତ୍ରସ୍ତମବ୍ରଵୀତ୍
ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଏହି ଖବର ଦେଲେ, ଏବଂ ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଜଟିଲଃ ପ୍ରାହ ଭୋ ରାଜନ୍ଶ୍ମଶାନେ ମଦ୍ଗୁରୁଃ ସ୍ଥିତଃ
ଜଟାଧାରୀ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜନ୍, ମୋର ଗୁରୁ ଶ୍ମଶାନରେ ରହୁଛନ୍ତି।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ନୃପତିସ୍ତୂର୍ଣମାହୂଯ ତଦ୍ଗୁରୁମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ସ୍ମଶାନେ ସଂଧିତଂ ମଂତ୍ରଂ ମଯା ଯୋଗିସ୍ଵରୂପିଣା
ଶ୍ମଶାନରେ, ଯୋଗୀ ରୂପେ ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି।
ଵାମଜାନୁନି ଶୂଲେନ ତଯା ଦତ୍ତଂ ହି ଭୂଷଣମ୍
ବାମ ଘୁଁଡି ପାଖରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି, ସେ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇଥିଲେ।
ସ ଵଜ୍ରମୁକୁଟସ୍ତାଂ ତୁ ଗୃହୀତ୍ଵା ଗୃହମାଯଯୌ
ବଜ୍ରମୁକୁଟ ଧାରୀ ସେ, ଏହାକୁ ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
କସ୍ମୈ ପାପଂ ମହତ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ଚତୁର୍ଣା ମେ ଵଦାଧୁନା ସୂତ ଉଵାଚ ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଵିକ୍ରମୋ ନାମ ଭୂପତିଃ
ଚାରିଜଣ ମଧ୍ୟରେ କାହା ପାଖରେ ବଡ଼ ପାପ ଆସିଛି? ମୋତେ ଏବେ କୁହ। ସୂତ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିକ୍ରମ ନାମକ ରାଜା—
ଵିହସ୍ଯ ଭାର୍ଗଵଂ ପ୍ରାହ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପାପଂ ହି ଭୂପତେଃ 3.2.1.
ହସି, ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପାପ ନିଶ୍ଚୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଲାଗିଛି।'
ଭୂପ ପୁତ୍ରେଣାର୍ଥସିଦ୍ଧଂ କୃତଂ ତସ୍ମାଚ୍ଚ ଭୂପତେଃ
ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିଲେ, ଏହିପରି ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କାମ ହେଲା।
ରଜୋଵତୀଂ ସୁତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ଵିଵାହେତ ଯୋ ନରଃ
ଯିଏ ରାଜୋବତୀ ନାମକ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖି ମଧ୍ୟ ବିବାହ କରିନାହାନ୍ତି—
ଗାଂଧର୍ଵଂ ଚ ଵିଵାହଂ ଵୈ କାମିନ୍ଯା ଚ କୃତଂ ଯଯା
ସେ ଇଚ୍ଛାରେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ କରିଥିଲେ।
ଅଦୃଷ୍ଟଦୋଷାଂ ଯଃ କନ୍ଯାଂ ଵିଵେକେନ ଵିନା ତ୍ଯଜେତ୍
ଯିଏ କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିବା କନ୍ୟାକୁ ବିଚାର ବିନା ତ୍ୟାଗ କରେ—
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା? ସ ଵୈତାଲୋ ଧର୍ମଗାଥାଂ ନୃପେରିତାମ୍
ଏପରି ଶୁଣି, ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଧର୍ମ ଉପରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ ନାମ ପ୍ରଥମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣରେ, ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡ ଅପରପର୍ଯ୍ୟାୟ ନାମକ ଅଠାରେ, ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ।
ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯଃ ସ ଵୈତାଲୋ ଵଚଃ ପ୍ରାହ ପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ
ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ବେତାଳ, ନିର୍ମଳ ମନେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଏକଦା ଯମୁନାତୀରେ ଧର୍ମସ୍ଥଲପୁରୀ ଶୁଭା
ଏକଥର, ଯମୁନା ତଟରେ ଧର୍ମସ୍ଥଳ ନାମକ ଶୁଭ ନଗର ଥିଲା।
ଗୁଣାଧିପୋ ମହୀପାଲସ୍ତତ୍ର ରାଜ୍ଯଂ ଚକାର ଵୈ
ସେଠାରେ ଗୁଣର ଅଧିପତି ରାଜା ଦେଶରେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ସୁଶୀଲା ଚ ପତିଵ୍ରତପରାଯଣା
ତାଙ୍କର ଜଣେ ଭଲ ଗୁଣବତୀ ଓ ସ୍ୱାମୀନିଷ୍ଠା ଜନାନୀ ସୁଶୀଳା ଥିଲେ।