ସୂର୍ଯମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯସ୍ଥା ସାଵିତ୍ରୀ ନାମ ଦେଵତା 3.4.8.
ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ସାବିତ୍ରୀ ନାମକ ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି।
ପ୍ରସନ୍ନା ତପସା ତସ୍ଯ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ସନାତନୀ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ଶାଶ୍ୱତା ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଲକ୍ଷଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ମାସି ମାସି ତଥାଶ୍ଵିନେ
ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି, ପ୍ରତିମାସ ଏବଂ ଆଶ୍ୱିନ ମାସରେ ମଧ୍ୟ—
ତ୍ଵଂ ସୂର୍ଯଂ ଭଜ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ସ ତେ କାର୍ଯଂ କରିଷ୍ଯତି
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ସେ ତୁମର କାମ ସଫଳ କରିଦେବେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମଗମତ୍ତତ୍ର ଵଚଃ ପ୍ରାହ ସୁରାନ୍ପ୍ରତି ଭଵାମି ସତ୍ଯଦେଵସ୍ଯ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ତନଯଃ ଶୁଭଃ
ସେଠାରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସତ୍ୟଦେବଙ୍କର ଶୁଭ ପୁଅ ହେବି।'
ଜିତ୍ଵା ପାଖଂଡିନୋ ଵିପ୍ରାନ୍ମାଂସଭକ୍ଷଣତତ୍ପରାନ୍
ମାଂସ ଖାଇବାରେ ଲାଗିଥିବା ପାଖଣ୍ଡୀମାନେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜିତି—
ମତ୍ସ୍ଯମାଂସାଶନା ଵିପ୍ରା ମୃଗମେଷାଜକାଶନାଃ
ମାଛ ଓ ମାଂସ ଖାଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୃଗ, ଛାଗ ଓ ମେଷ ଖାଇଥିବାମାନେ—
କଲିନାଽଧର୍ମମିତ୍ରେଣ ରକ୍ଷିତାସ୍ତେ ଦ୍ଵିଜାତଯଃ
କଳି, ଅଧର୍ମର ସହଚର, ସେଇ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ବଲାଚ୍ଚ ସ୍ତଂଭନଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତଦା ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରିଯୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ବଳବାନ ଭାବେ ସେମାନେ ଅବରୋଧ କଲେ; ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ—
ସଂଜୀଵ୍ଯ ଦର୍ଶଯାମାସ ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମିତାସ୍ତଦା
ସେମାନେ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇ, ଦେଖାଇଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେମାନେ ସେତେବେଳେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ସର୍ଵଦେଵପରୋ ନିତ୍ଯଂ ଵେଦପାଠପରାଯଣଃ ।। 3.4.8.
ସେ ସବୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ସଦା ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଭାବେ ବେଦ ପାଠରେ ଲାଗିଥିଲେ।
ତତ୍ସୁତସ୍ତୁ ମୃତିଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଜନ୍ମମାତ୍ରେ ହି ଦାରୁଣେ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଜିଜୀଵ ତତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଵିଵସ୍ଵାନ୍ନାମ ଚାଭଵତ୍
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ଶିଶୁ ଆଉ ଜୀବନ୍ତ ରହିଲେ ଏବଂ 'ବିବସ୍ବାନ୍' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ଅପତ୍ଯଵାନ୍ଧର୍ମପରଃ ସୂର୍ଯଵତପରାଯଣଃ
ସେ ସନ୍ତାନବତୀ ହେଲେ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୃଢ଼ ରହିଲେ।
ସୁଶୀଲା ନାମ ଵିଖ୍ଯାତା ପତିସେଵାର୍ଥମାଗତା
ସୁଶୀଳା ନାମକ ଏକ ନାରୀ, ଯିଏ ନିଜର ଗୁଣରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ, ସ୍ୱାମୀ ସେବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ।
ବଲାଦ୍ଗୃହୀତ୍ଵା ତୁ ନିଶି ବୁଭୁଜେ ସ୍ମରଵିହ୍ଵଲଃ
ରାତିବେଳେ ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଜୋରକରି ଧରିଲେ ଏବଂ ଭୋଗ କଲେ।
ଲିଂଗେଦ୍ରିଯଂ ଚ ପତିତଂ ଗୁଦଭ୍ରଷ୍ଟୋ ମହାଂଗରୁକ୍
ତାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ଦେହରୁ ଖସିଗଲା ଏବଂ ତିନି ଗୁଦ୍ ରୋଗରେ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ।
ସ ଚକ୍ରେ ଦ୍ଵାଦଶଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ନିରାହାରୋ ଯତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ସେ ପ୍ରେମରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଉପବାସ ରହି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଉପବାସ ବ୍ରତ କଲେ।
ତଦା ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଵୌ ପ୍ରାପ୍ତା ପ୍ରତ୍ଯହଂ ସ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ତାପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରତିଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ।
ନାରୀଭିର୍ଭର୍ତ୍ସିତଃ ପୂର୍ଵଂ ସୋଥ କାମିନୀଯାଚିତଃ
ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁଠାରେ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଥିଲେ, ଏବେ ଏକ ଆସକ୍ତ ନାରୀ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ।
ଶତାଯୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭୂତ୍ଵା ଜ୍ଞାନଵାନ୍ରୋଗଵର୍ଜିତଃ 3.4.8.
ସେ ଶତବର୍ଷ ଆୟୁ ଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ରୋଗମୁକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲେ।
କାର୍ତିକେ ମାସି ଲକ୍ଷାବ୍ଦଂ ପ୍ରକାଶଂ କୃତଵାନ୍ନଭଃ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଆକାଶକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଧାନେନ ପୂର୍ଣିମାଯାଂ ଦଦର୍ଶ ହ
ବିଧିମତେ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ପୂଜା କରି, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କଲେ।
ଉଵାଚ ଶକ୍ରଂ ସ ରଵିର୍ଦେଵକାର୍ଯଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ କରୁଛି।'
ଧାତୁପାଠୋ ନ୍ଯପଠିତୋ ଭ୍ରଂଶାର୍ଥଃ ସ୍ଵରଵର୍ଣକଃ
ଧାତୁ ପାଠ କରାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ତ୍ରୁଟି ହୋଇଥିଲା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଗତଃ କାଶ୍ଯାଂ ଗେହେ ଵୈ ଵେଦଶର୍ମଣଃ
ଏଭଳି କହି ସେ କାଶୀକୁ ବେଦଶର୍ମାଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଵପୁର୍ଭୂତ୍ଵା ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ଦେହ ଧାରଣ କରି ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ।
ତ୍ରିଵର୍ଷାନ୍ତେ ଚ ଭଗଵାଂସ୍ତସ୍ମୈ ଜ୍ଞାନଂ ମହଦ୍ଦଦୌ
ତିନି ବର୍ଷ ଶେଷରେ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।
ଜ୍ଞାତଂ କାର୍ଯଗୁଣେନୈଵ ଦୀକ୍ଷିତେନ ତଦା ହୃଦି
ସେ ସମୟରେ ଦୀକ୍ଷା ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଜାଣିପାରେ।
ଵ୍ଯକ୍ତେଽହଂକାରଭୂତେ ଚ ବୁଦ୍ଧିର୍ଜ୍ଞେଯା ବୁଧୈରଜା
ଯେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧି ମନେ ଏବଂ ଅହଂକାର ସହ ଏକତ୍ର ହୁଏ, ତେବେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ଅଜନ୍ମା ବୋଲି ବୁଝନ୍ତି।