ଅଂଗୁଲୀଭିଃ କପୋଲୌ ଚ ତସ୍ଯାଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଯୌ ଗୃହମ୍
ତାଙ୍କ ଆଂଠିରେ ଗଲାଣ୍ଡକୁ ଛୁଇଁ, ସେ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସ ମିତ୍ରଂ ଦୁଃଖିତଂ ପ୍ରାହ ଶୃଣୁ ମିତ୍ର ଶୁଚଂ ତ୍ଯଜ
ସେ ଦୁଃଖିତ ବନ୍ଧୁକୁ କହିଲେ, 'ଶୁଣ ବନ୍ଧୁ, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼।'
ତ୍ଵଦର୍ଥେ ତାଡିତଂ ଵକ୍ଷଃ କଦା ମିତ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୋ ପାଇଁ ମୋ ଛାତିକୁ ଆଘାତ ଲାଗିଲା—କେବେ ତୁମେ ମୋ ସହ ବନ୍ଧୁ ହେବ?
ରଜସ୍ଵଲାଂତେ ଭୋ ମିତ୍ର ତଵାସ୍ଯଂ ଚୁଂବିତାସ୍ମ୍ଯହମ୍
ମୋ ବନ୍ଧୁ, ରଜସ୍ୱଳା ଶେଷରେ ମୁଁ ତୋ ମୁହଁକୁ ଚୁମିଥିଲି।
ତ୍ରିଦିନାଂତେ ତୁ ସା ଵୃଦ୍ଧା ପଦ୍ମାଵତ୍ଯୈ ନ୍ଯଵେଦଯେତ୍
ତିନି ଦିନ ପରେ, ସେ ବୃଦ୍ଧା ହୋଇ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତଂ ଭଜସ୍ଵାଦ୍ଯ ସୁଶ୍ରୋଣି ସଫଲଂ ଜୀଵନଂ କୁରୁ
ଏଇ ସୁନ୍ଦର କଟିବତୀ, ଆଜି ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଅ, ତୋ ଜୀବନକୁ ସାର୍ଥକ କର।
ଗଵାକ୍ଷଦ୍ଵାରି ନିଷ୍କାସ୍ଯ ତଲେ ପୃଷ୍ଠେ ଚ ତାଡିତା
ଜନେଲା ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରାଯାଇ, ତାଙ୍କ ପିଠି ଓ ତଳେ ଆଘାତ ଲାଗିଲା।
ପ୍ରସନ୍ନୋ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷଶ୍ଚ ମିତ୍ରଂ ପ୍ରାହ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଭୋଃ
ଖୁସି ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମିତ୍ର କହିଲେ, 'ଶୁଣ, ବନ୍ଧୁ!'
ଅର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଭଜ ମାଂ କାମଵିହ୍ଵଲାମ୍
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଆସି, ଆମେ ଯେଉଁଠି ଆଶାକୁ ଅଟକିଛି, ସେଠି ମୋ ସହ ମିଶ।
ଯଯୌ ଶୀଘ୍ରଂ ମହାକାମୀ ରମଣୀଂ ତାମରାମଯତ୍ 3.2.1.
ବଡ଼ ଆଶାବାନ୍ ପୁରୁଷ ତୁରନ୍ତ ଗଲେ ଏବଂ ସେ ନାରୀକୁ ଖୁସି କରିଲେ।
ପଦ୍ମାଵତୀଂ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରାହ ଶୃଣୁ ଵାକ୍ଯଂ ଵରାନନେ
ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଶୁଣ, ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ମୋ କଥା।'
ତନ୍ମିତ୍ରଂ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷଶ୍ଚ କିଂ ନୁ ତିଷ୍ଠତି ସାଂପ୍ରତମ୍
ସେ ବନ୍ଧୁ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ପଚାରିଲେ, 'ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନିଷ୍ଠୁରଂ କୁଲିଶୋପମମ୍
ତାଙ୍କର କଠୋର, ବଜ୍ରପାତ ସମ କଥା ଶୁଣି,
ତଦା ତୁ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷଶ୍ଚ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତପ୍ରପୂଜକଃ
ତେବେ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଉପାସକ,
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭୂପତିସ୍ତ୍ଵରଯାନ୍ଵିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ପହଞ୍ଚିଲେ।
କସ୍ମାନ୍ନ ଖାଦିତଂ ମିତ୍ର ଭୋଜନଂ ମତ୍ପ୍ରିଯାକୃତମ୍
ମୋ ବନ୍ଧୁ, ମୋ ପ୍ରିୟା ତିଆରି କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟ କାହିଁକି ଖାଇନାହ?
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମରଣଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମିତୋ ନୃପଃ
ସେ ଖାଇବା ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ମିତ୍ର ଗଚ୍ଛ ଗୃହଂ ଶୀଘ୍ରଂ ମଯା ତ୍ଯକ୍ତା ଚ ପାପିନୀ
ମିତ୍ର, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ଯାଅ; ମୁଁ ଏହି ପାପିନୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି।
ତଦଲଂକାରମାହୃତ୍ଯ ତ୍ରିଶୂଲଂ କୁରୁ ଜାନୁନି
ସେ ଆଳଙ୍କାର ଆଣି, ତାଙ୍କ ହାଟୁ ଉପରେ ତ୍ରିଶୂଳ ରଖ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଯୌ ଭୂପସ୍ତଥା କୃତ୍ଵା ସମାଗତଃ 3.2.1.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଗଲେ, ସେପରି କରି ଆଉ ଫେରିଲେ।
ଶିଷ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ନୃପଂ ତଂ ସ ଯୋଗିରୂପୋ ହି ଭୂଷଣମ୍
ଯୋଗୀ ରୂପ ଧରି ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟ କଲେ, ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅଳଙ୍କାର ଭଳି ହେଲା।
ସ ଵଜ୍ରମୁକୁଟୋ ମତ୍ଵା ତଦାଜ୍ଞାଂ ନଗରଂ ଗତଃ
ସେ ନିଜକୁ ବଜ୍ରମୁକୁଟ ଧାରୀ ଭାବି, ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରି ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଶୀଘ୍ରଂ ନିଵେଦଯାମାସୁର୍ଦନ୍ତଵକ୍ତ୍ରସ୍ତମବ୍ରଵୀତ୍
ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଏହି ଖବର ଦେଲେ, ଏବଂ ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଜଟିଲଃ ପ୍ରାହ ଭୋ ରାଜନ୍ଶ୍ମଶାନେ ମଦ୍ଗୁରୁଃ ସ୍ଥିତଃ
ଜଟାଧାରୀ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜନ୍, ମୋର ଗୁରୁ ଶ୍ମଶାନରେ ରହୁଛନ୍ତି।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ନୃପତିସ୍ତୂର୍ଣମାହୂଯ ତଦ୍ଗୁରୁମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ସ୍ମଶାନେ ସଂଧିତଂ ମଂତ୍ରଂ ମଯା ଯୋଗିସ୍ଵରୂପିଣା
ଶ୍ମଶାନରେ, ଯୋଗୀ ରୂପେ ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି।
ଵାମଜାନୁନି ଶୂଲେନ ତଯା ଦତ୍ତଂ ହି ଭୂଷଣମ୍
ବାମ ଘୁଁଡି ପାଖରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି, ସେ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇଥିଲେ।
ସ ଵଜ୍ରମୁକୁଟସ୍ତାଂ ତୁ ଗୃହୀତ୍ଵା ଗୃହମାଯଯୌ
ବଜ୍ରମୁକୁଟ ଧାରୀ ସେ, ଏହାକୁ ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
କସ୍ମୈ ପାପଂ ମହତ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ଚତୁର୍ଣା ମେ ଵଦାଧୁନା ସୂତ ଉଵାଚ ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଵିକ୍ରମୋ ନାମ ଭୂପତିଃ
ଚାରିଜଣ ମଧ୍ୟରେ କାହା ପାଖରେ ବଡ଼ ପାପ ଆସିଛି? ମୋତେ ଏବେ କୁହ। ସୂତ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିକ୍ରମ ନାମକ ରାଜା—
ଵିହସ୍ଯ ଭାର୍ଗଵଂ ପ୍ରାହ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପାପଂ ହି ଭୂପତେଃ 3.2.1.
ହସି, ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପାପ ନିଶ୍ଚୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଲାଗିଛି।'