ମାଧଵସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜସ୍ଯୈଵ ତନଯଃ ସ ଭଵିଷ୍ଯତି 3.4.8.
ସେ ମାଧବ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପୁଅ ହେବେ।
ସ୍ଵାଂଗାତ୍ତୁ ତେଜ ଉତ୍ପାଦ୍ଯ ଵୃଂଦାଵନମପ୍ରେ(ପେ?)ଷଯତ୍
ସେ ନିଜ ଦେହରୁ ତେଜ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି ବୃନ୍ଦାବନକୁ ପଠାଇଲେ।
ଵିମୁଖାନ୍ମଧୁରାଲାପୈର୍ଵଶୀକୃତ୍ଯ ସମନ୍ତତଃ ॥ ତେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ଶକ୍ତିଂ ପ୍ରଦଦୌ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଦାମ୍ । ମଧ୍ଵାଚାର୍ଯ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧୋଽଭୂନ୍ମହୀତଲେ
ସେ ଚାରିପାଖରେ ଅନାସକ୍ତ ଲୋକମାନେକୁ ମଧୁର କଥାରେ ଆକର୍ଷିତ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ; ସେ ପୃଥିବୀରେ ମାଧ୍ୱାଚାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଜୀଵ ଉଵାଚ ଦ୍ଵାପରେ ଚ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ମେଘଶର୍ମା ବଭୂଵ ହ
ଜୀବ କହିଲେ: ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ ମେଘଶର୍ମା ନାମକ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ।
କୃଷିକୃତ୍ଯପରୋ ନିତ୍ଯଂ ତଦ୍ଧନୈଶ୍ଚ ଦଶାଂଶକୈଃ
ସେ ସବୁବେଳେ କୃଷି କାମରେ ଲାଗିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଧନର ଦଶମାଂଶ ଦେଇଥିଲେ।
ଏକଦା ପଞ୍ଚଵର୍ଷାବ୍ଦେ ଶନ୍ତନୌ ଚ ମହୀପତୌ
ଏକଥର, ସେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଥିବାବେଳେ, ଶାନ୍ତନୁ ରାଜା ଥିଲେ।
କ୍ରୋଶମାତ୍ରଂ ହି ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ପର୍ଜନ୍ଯେନୈଵ ସେଚିତମ୍
ସେ କ୍ଷେତ୍ରଟିଏ କ୍ରୋଶ ମାପରେ ଥିଲା, ଏହାକୁ କେବଳ ବର୍ଷାରେ ଜଳ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ମେଘଶର୍ମା ତଦା ତତ୍ର ଧନଧାନ୍ଯଯୁତୋଽଭଵତ୍। ଅନ୍ଯେ ତୁ ପୀଡିତା ଲୋକା ରାଜାନଂ ଶରଣ ଯଯୁଃ
ସେ ସମୟରେ ମେଘଶର୍ମା ଏଠାରେ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖରେ ରହି, ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ପାଇବାକୁ ଗଲେ।
ତଦା ତୁ ଦୁଃଖିତୋ ରାଜା ମେଘଶର୍ମାଣମାହ୍ଵଯତ୍
ତାପରେ ଦୁଃଖିତ ରାଜା ମେଘଶର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଅନାଵୃଷ୍ଟିର୍ଯଥା ନ ସ୍ଯାତ୍ତଥା ଵିପ୍ର ସମାଦିଶ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏଭଳି ହେବାକୁ ନାପାରିବ ଯେ ଅନାବୃଷ୍ଟି ହେବ; ମୋତେ ଉପାୟ କହ।
ଇତ୍ଯେଵଂଵାଦିନଂ ଭୂପଂ ମେଘଶର୍ମା ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍ 3.4.8.
ଏଭଳି କଥା କହୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ମେଘଶର୍ମା ଏହି ଉତ୍ତର ଦେଲେ:
ଦ୍ଵାଦଶୈଵ ସମାହୂଯ ଲକ୍ଷମାତ୍ରଂ ରଵେଃ ସ୍ଵଯମ୍ ସୂର୍ଯମନ୍ତ୍ରାହୁତୀର୍ଵହ୍ନୌ ତଦ୍ଦଶାଂଶଂ ହି ତଦ୍ଦ୍ଵିଜୈଃ
ବାରଟି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଡାକି, ଏକ ଲକ୍ଷ ହୋମ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କରିବାକୁ, ତାହାର ଦଶମାଂଶ ହୋମ ସୂର୍ଯ୍ୟମନ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେବେ।
କାରଯିତ୍ଵା ଵିଧାନେନ କୃତକୃତ୍ଯଃ ସୁଖୀ ଭଵ
ଏହାକୁ ନିୟମରେ କରି ତୁମେ କାମରେ ସଫଳ ହେବା ଓ ସୁଖୀ ହେବା।
ପ୍ରସନ୍ନସ୍ତୁ ତଦା ସୂର୍ଯଃ ପର୍ଜନ୍ଯାତ୍ମା ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ବର୍ଷାର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ଶନ୍ତନୁସ୍ତୁ ତଦା ରାଜା ସୂର୍ଯଵ୍ରତପରାଯଣଃ
ତାପରେ ରାଜା ଶନ୍ତନୁ ସୂର୍ଯ୍ୟବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ହେଲେ।
ଯଂ ଯଂ କରେଣ ସ୍ପୃଶତି ଵୃଦ୍ଧୋ ଭଵତି ଵୈ ଯୁଵା
ଯେଉଁଠି ସେ ହାତ ଦେଇ ଛୁଇଁଥାନ୍ତି, ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ଯୁବା ହେଇଯାନ୍ତି।
ସ ଵୈ ପଂଚଶତାଯୁଶ୍ଚ ନିର୍ଜରୋ ନିରୁପଦ୍ରଵଃ ଲକ୍ଷାବ୍ଦ ଭୁଵମାସାଦ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ସେ ପାଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ଜୀବନ ରହିବେ, ବୃଦ୍ଧି ଓ ଦୁଃଖ ନଥିବା; ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଭୂମିରେ ରହି, ପରେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଯିବେ।
ଇତ୍ଯେଵଂଵାଦିନଂ ଜୀଵଂ ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ରଵିଃ
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣିଥିବା ଜୀବକୁ ପର୍ଜନ୍ୟ, ପବିତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମୁରା ନାହ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ମ୍ଲେଚ୍ଛରାଜ୍ଯେ କଲୌ ଯୁଗେ
ମୁରା କହିଲେ: କଳିଯୁଗରେ, ମ୍ଲେଚ୍ଛ ରାଜ୍ୟରେ, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଜଣେ—
ଶ୍ରୀଧରୋ ନାମ ଵିଖ୍ଯାତଃ ପୁତ୍ରୋଭୂଦ୍ଵେଦଶର୍ମଣଃ
ବେଦଶର୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶ୍ରୀଧର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଵିଶାରଦଃ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ପୁରାଣୋପରି ତତ୍କୃତମ୍ ।। 3.4.8.
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖି ଓ ବୁଝି, ସେ ପୁରାଣ ଉପରେ ଆଧାର କରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ।
ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରପରୋ ନିତ୍ଯଂ ଦେଵତାତିଥିପୂଜକଃ
ସେ ସଦା ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଦେବତା ଓ ଅତିଥିପୂଜାରେ ଲଗିଥିଲେ।
ସତ୍ଯଵାଦୀ ମହାସାଧୁଃ ସ୍ତେଯହିଂସାଵିଵର୍ଜିତଃ
ସେ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିଲେ, ବଡ଼ ସାଧୁ ଥିଲେ, ଚୋରି ଓ ହିଂସାରୁ ଦୂର ରହୁଥିଲେ।
ଏକଦା ପଥି ଭିକ୍ଷାର୍ଥଂ ଗଚ୍ଛତସ୍ତସ୍ଯ ଭୂପତେଃ
ଏକଦିନ ରାଜା, ସେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ପଥରେ ଯାଉଥିଲେ—
ବଭୂଵ ଵାଟିକାଂ କୃତ୍ଵା କଲିର୍ଦାନମନୋହରାମ୍
କଳି ଏକ ଉପବନ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଦାନ ପାଇଁ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା।
ମମେଯଂ ଵାଟିକା ରମ୍ଯା ତତ୍ର ଗଚ୍ଛ ସୁଖୀ ଭଵ
ଏହି ସୁନ୍ଦର ଉପବନ ମୋର; ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯାଅ ଏବଂ ଖୁସି ରୁହ।
କଲିସ୍ତୁ ଵାଟିକାମଧ୍ଯେ ଗତ୍ଵା ରମ୍ଯଫଲାନି ଚ
କଳି ଉପବନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାର ରମ୍ୟ ଫଳଗୁଡିକୁ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ପ୍ରାଂଜଲିଃ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାଂଶୁଶର୍ମାଣମବ୍ରଵୀତ୍
ହାତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେ ପ୍ରାଂଶୁଶର୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ତୁ ତଂ ପ୍ରାହ ଵିହସ୍ଯ ମଧୁର ସ୍ଵରମ୍ କଲିଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ମୃତଃ ପ୍ରାଜ୍ଞୈସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଗୃହ୍ଣାମ୍ଯହଂ ନ ହି
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସି ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'କଳି ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହା ଜାଣନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ।'
ଯଦି ଦତ୍ତଂ ଫଲଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ତ୍ଵଯାଦ୍ଯ ଦ୍ଵିଜସେଵିନା ଶାଲଗ୍ରାମଃ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦଵିଗ୍ରହଃ
ଯଦି ଆଜି ତୁମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱିଜସେବକୁ ଫଳ ଦେଇଛ, ତେବେ ଶାଳଗ୍ରାମ ନିଜେ ଏକ ଦେବତା, ଯାହା ସତ୍ୟ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି।