ଇତ୍ଯେଵଂ ଭାସ୍କରସ୍ଯୈଵ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କଥିତଂ ମଯା
ଏଭଳି ମୁଁ ଭାସ୍କରଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିବରଣା କରିଛି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତେ ଦେଵାଃ ପଦ୍ଯୈଃ ସୂର୍ଯକଥା ମଯୈଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମଭଵତ୍ତତ୍ର ଦେଵାନାହ ପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ଦେବତାମାନେ ମୋର ରଚିତ ପଦ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲେ; ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେଲେ, ଏବଂ ଏକ ଶାନ୍ତ ମନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସୁଦର୍ଶନୋ ଦ୍ଵାପରାନ୍ତେ କୃଷ୍ଣାଜ୍ଞପ୍ତୋ ଜନିଷ୍ଯତି
ଦ୍ୱାପରଯୁଗର ଶେଷରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସୁଦର୍ଶନ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ନିମ୍ବାଦିତ୍ଯ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଧର୍ମଗ୍ଲାନିଂ ହରିଷ୍ଯତି ସୂତ ଉଵାଚ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଚରିତଂ ତସ୍ଯ ନିମ୍ବାର୍କସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ସେ ନିମ୍ବାଦିତ୍ୟ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ ଏବଂ ଧର୍ମର ଅବନତିକୁ ଦୂର କରିବେ। ସୂତ କହିଲେ: ଏବେ ତୁମେ ସେ ମହାତ୍ମା ନିମ୍ବାର୍କଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଶୁଣ।
ଯମାହ ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣଃ କୁରୁ କାର୍ଯଂ ମମାଜ୍ଞଯା
ଯାହାକୁ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଥିଲେ: 'ମୋ ଆଦେଶରେ କାମ କର।'
ଦେଶେ ତୈଲଂଗକେ ରମ୍ଯେ ଦେଵର୍ଷିଵରସେଵିତେ 3.4.7.
ସେ ମଧୁର ଟେଲଙ୍ଗ ଦେଶରେ, ଯେଉଁଠି ଦେବମୁନିମାନେ ସେବା କରନ୍ତି,
ଲବ୍ଧ୍ଵା ଭୂମୌ ଵର୍ତଯସ୍ଵ ନଷ୍ଟପ୍ରାଯାନ୍ମମାଜ୍ଞଯା
ପୃଥିବୀରେ ସ୍ଥାନ ପାଇ, ମୋ ଆଦେଶରେ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଯାଉଥିବା ଧର୍ମକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କର।
ସୁଦର୍ଶନାଶ୍ରମାଦୌ ଚ ସ୍ଥିତିଃ କାର୍ଯା ତ୍ଵଯାନଘ
ସୁଦର୍ଶନ ଆଶ୍ରମରେ ତୁମେ ଅବସ୍ଥାନ କରିବା ଦରକାର, ହେ ନିର୍ମଳ।
ଭକ୍ତାଭୀଷ୍ଟପ୍ରଦଃ ସାକ୍ଷାଦଵତୀର୍ଣୋ ମହୀତଲେ
ଭକ୍ତଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ସେଉଁଠି ସ୍ୱୟଂ ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସୁଦର୍ଶନାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯେ ଭୃଗୁଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵଃ
ପବିତ୍ର ସୁଦର୍ଶନ ଆଶ୍ରମରେ, ଭୃଗୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଋଷିରୂପଧରଶ୍ଚାସୀଜ୍ଜଯଂତ୍ଯା ଭାର୍ଯଯା ସହ
ସେ ଋଷିର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଜୟନ୍ତୀ ସହିତ ରହିଲେ।
ଦଧାର ମନସା ଦେଵୀ ଜଯନ୍ତୀ ପତିଦେଵତା
ଦେବୀ ଜୟନ୍ତୀ, ଯିଏ ପତିପରାୟଣ ଥିଲେ, ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କଲେ।
ଅଥ ସର୍ଵଗୁଣୋପେତେ କାଲେ ପରମଶୋଭନେ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଥିବା ଏକ ଅତି ଶୁଭ ସମୟରେ,
କୃତ୍ତିକାଭେ ମହାରମ୍ଯେ ଉଚ୍ଚସ୍ଥେ ଗ୍ରହପଂ ଚକ୍ରେ
କୃତ୍ତିକା ନକ୍ଷତ୍ର ଭଳି ସୁନ୍ଦର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଗ୍ରହମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ,
ଜଯନ୍ତ୍ଯାଂ ଜଯରୂପିଣ୍ଯାଂ ଜଜାନ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ
ବିଜୟର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଵିରିଞ୍ଚିରେକଦା ତସ୍ମିନ୍ନିମ୍ବାର୍କସ୍ଯାଶ୍ରମେ ଶୁଭେ 3.4.7.
ଏକଥର, ଶୁଭ ନିମ୍ବାର୍କ ଆଶ୍ରମରେ ବ୍ରହ୍ମା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଯାଵତ୍ସୂର୍ଯଃ ସ୍ଥିତୋ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତାଵନ୍ମାଂ ଭୋଜଯ ଦ୍ଵିଜ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ମୋତେ ଭୋଜନ ଦିଅ।
ତଦା ତୁ ଭଗଵାନ୍ସୂର୍ଯୋ ହ୍ଯସ୍ତାଚଲମୁପାଗତଃ
ତାପରେ, ଭଗବାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡ଼କୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସ୍ଥାପିତଂ ତେଜସା ସ୍ଵେନ ତେଜସ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ନିଜ ତେଜରେ ସୁଦର୍ଶନ ନାମକ ତେଜର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ଭିକ୍ଷୁଵେଷଧରଂ ବାଲଂ ମୁନିଂ ସୂର୍ଯମିଵାପରମ୍
ଭିକ୍ଷୁର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ଶିଶୁ ମୁନି, ଆଉ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ରମ୍ଯଂ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି ପୂଜଯନ୍
ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ ଏବଂ 'ଭଲ, ଭଲ' ବୋଲି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ପୁରା ତ୍ରେତାଯୁଗେ ଶକ୍ର ଶକ୍ରଶର୍ମା ଦ୍ଵିଜୋ ହ୍ଯଭୂତ୍ । ଅଯୋଧ୍ଯାଯାଂ ମହାଭାଗୋ ଦେଵପୂଜନତତ୍ପରଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅୟୋଧ୍ୟାରେ ଶକ୍ରଶର୍ମା ନାମକ ଏକ ଦ୍ୱିଜ ଥିଲେ, ସେ ବହୁତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିରତ ଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵିନୌ ଚ ତଥା ରୁଦ୍ଵାନ୍ଵସୂନ୍ସୂର୍ଯାନ୍ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ ହଵ୍ଯୈଶ୍ଚ ତର୍ପଯାମାସ ଦେଵାଁସ୍ତାନ୍ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଦ୍ଵିଜଃ
ସେ ଦିନ ପ୍ରତିଦିନ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ରୁଦ୍ର, ବସୁ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହବ୍ୟ ଦେଇ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିଲେ।
ତଦ୍ଭାଵତସ୍ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦେଵାଃ କ୍ଷୁଦ୍ରଗଣୈର୍ଯୁତାଃ
ସେ ଭକ୍ତିର ଫଳରେ ତିରିଶି ତିନି ଦେବତା ଛୋଟ ଛୋଟ ଦେବମାନେ ସହିତ ଆସିଥିଲେ।
ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ନିର୍ଜରୋ ନିରୁପଦ୍ରଵଃ
ସେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ଓ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ରହିଥିଲେ।
ଲକ୍ଷାବ୍ଦଂ ମଣ୍ଡଲେ ତସ୍ମିନ୍ନଧିକାରଃ କୃତସ୍ତତଃ
ସେ ମଣ୍ଡଳରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଧିକାର ପାଇଥିଲେ।
ଅଷ୍ଟଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ପଦମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଅଷ୍ଟ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ ସୁରସଂଯୁତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ମହେନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନେ ସହିତ ରହିଥିଲେ।
ଆଷାଢପୂର୍ଣିମାଯାଂ ଚ ସ ଦେଵୋ ଜଗତୀତଲେ
ଆଷାଢ଼ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନେ ସେ ଦେବତା ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଲେ।
ଵୃନ୍ଦାଵନେ ମହାରମ୍ଯେ ଜନଯିଷ୍ଯେ କଲୌ ଭଯେ
ସେ କଳିଯୁଗର ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ବୃନ୍ଦାବନରେ ଜନ୍ମ ନେବେ।