ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ଵରଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭଵିତାସ୍ମି ସୁତଃ କଲୌ ।।3.4.6.
ବିଷ୍ଣୁ ତାକୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ: 'କଳିଯୁଗରେ ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ ହେବି।'
ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା ଚ ସା ଦେଵୀ ପୁରୀଂ ଶାଂତିମଯୀଂ ଶୁଭାମ୍
ତୁମର ଆଦେଶରେ, ସେ ଦେବୀ ଶାନ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ ପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ।
ପ୍ରତ୍ଯାଗତ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋ ଭୂତ୍ଵା କାର୍ଯସିଦ୍ଧିଂ କରିଷ୍ଯତି
ସେଠାକୁ ପୁନି ଫେରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ, ନିଜ କାମ୍ୟ ସଫଳ କରିବେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୁରୋର୍ଵାକ୍ଯଂ ରୁଦ୍ରୈରେକାଦଶୈଃ ସହ
ଗୁରୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ,
ତୀର୍ଥରାଜମୁପାଗମ୍ଯ ପ୍ରଯାଗଂ ଚ ରଵିପ୍ରିଯମ୍
ସେମାନେ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପ୍ରୟାଗକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିସ୍ତଦାଗତ୍ଯ ସୂର୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ତାପରେ ବୃହସ୍ପତି ଆସି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ ବୃହସ୍ପତିସ୍ତୁ ଭଗଵାନ୍ମୁନିର୍ଦେଵାନ୍ସମାସ୍ଥିତାନ୍
ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ବୃହସ୍ପତି, ମହାନ ମୁନି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ କୃପଯା ବ୍ରହ୍ମନ୍ବ୍ରୂହି ନସ୍ତତ୍ସମୁତ୍ସୁକାନ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ଆତୁର, ଦୟାକରି ଏହି ସବୁ କଥା ଆମକୁ କୁହ।
ବୃହସ୍ପତିଂ ସମାସୀନଂ ଜୀଵରୂପଂ ଗୁଣାଲଯମ୍
ବୃହସ୍ପତି ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ, ସେ ଜୀବନର ଆକୃତି ଏବଂ ଗୁଣର ଭଣ୍ଡାର ଥିଲେ।
କଥଯସ୍ଵ ମହାଭାଗ ସୂର୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ହେ ମହାଭାଗ, ଆମକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା କୁହ।
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ତପସା ତୋଷଯାମାସ ବର୍ହିଷ୍ମତିପୁରେ ସ୍ଥିତଃ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ବର୍ହିଷ୍ମତି ପୁରରେ ରହି, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ପଂଚମାବ୍ଦେ ତୁ ଭଗଵାନ୍ସଂତୁଷ୍ଟଶ୍ଚ ପ୍ରଜାପତିଃ
ପଞ୍ଚମ ବର୍ଷରେ, ପ୍ରଜାପତି ଭଗବାନ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ଵର୍ଷାଂତରେ ଜନଯିତ୍ଵା ତ୍ର୍ଯପତ୍ଯ ସ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
କିଛି ବର୍ଷ ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତିନିଜଣ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଵିଵାହାଶ୍ଚ କଥଂ ତେଷାଂ ଭଵିତଵ୍ଯା ମହୋତ୍ତମାଃ
ସେମାନଙ୍କର ବିବାହ କିପରି ହେବ, ଯାହା ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବ?
ହଵନୈସ୍ତୋଷଯାମାସ ଵର୍ଷମାତ୍ରଵିଧାନତଃ
ବର୍ଷ ପ୍ରତି ବିଧିମତ ହବନ କରି, ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନସ୍ତୁ ତଦା ଵିପ୍ରୋ ଵଧୂର୍ଜାମାତରଂ ମୁଦା 3.4.7.
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଖୁସିରେ ଜାମାତା ଓ କନ୍ୟାକୁ ଦେଲେ।
ଭୂଷଣାନି ଚ ଵାସାଂସି ଧନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଗହଣା, ପୋଶାକ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଧନ-ଦୌଲତ ଦେଲେ,
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷମଯୋ ଭୂତ୍ଵା ଚଂଦନାଦ୍ଯୈର୍ଧନାଧିପମ୍
ଷଷ୍ଠି ବର୍ଷ ବୟସରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଧନର ମାଲିକଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ କଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଧନଂ ବହୁ
ତେବେ, ପ୍ରସନ୍ନ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେ।
ସହସ୍ରଜାପୀ ସଂପୂଜ୍ଯ ହଵନଂ ତଦ୍ଦଶାଂଶକମ୍
ସେ ହଜାର ଜପ ଓ ପୂଜା କରି, ତାହାର ଦଶମାଂଶ ହବନରେ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵର୍ତମାନସ୍ଯ ଗତଃ କାଲୋ ମହାନ୍ସ୍ଵଯମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଆପଣେ ଆପଣେ କଟିଗଲା।
ପୀଡିତସ୍ତୁ ରୁଜା ଵିପ୍ରଃ ଶଂକରଂ ଲୋକଶଂକରମ୍ ମାସମାତ୍ରେଣ ଭଗଵାନ୍ଦଦୌ ଜ୍ଞାନଂ ସ୍ଵଯଂ ହରଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଶରଣାଗତ ହେଲେ। କେବଳ ଏକ ମାସ ମଧ୍ୟରେ, ଭଗବାନ୍ ହରା ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।
ଧାତୃଶର୍ମା ତୁ ତତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଭାସ୍କରଂ ମୋହନାଶନମ୍
ଧାତୃଶର୍ମା ଏହା ପାଇଁ, ମୋହ ନାଶ କରୁଥିବା ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ଶରଣ କଲେ।
ପଂଚାବ୍ଦେ ଭଗଵାନ୍ସୂର୍ଯୋ ଭକ୍ତିଭାଵେନ ଵତ୍ସଲଃ
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଧରି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ନେହଶୀଳ ଭଗବାନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଲେ।
ଧାତୃଶର୍ମା ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଭାସ୍କରଂ ମୋହନାଶନମ୍
ଧାତୃଶର୍ମା ଏହା ଶୁଣି, ମୋହ ନାଶ କରୁଥିବା ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ଶରଣ କଲେ।
ରାତ୍ରିରୂପା ପ୍ରଵୃତ୍ତିଶ୍ଚ ନିଵୃତ୍ତିର୍ଦିନରୂପିଣୀ 3.4.7.
ରାତି କାର୍ଯ୍ୟର ରୂପ ଏବଂ ନିବୃତ୍ତି ଦିନର ରୂପ।
ଅଵ୍ଯକ୍ତେ ତୁ ସ୍ଥିତଂ ତେଜୋ ଭଵତୋ ଦିଵ୍ଯସୂକ୍ଷ୍ମକମ୍
ଅପ୍ରକଟରେ ତୁମର ଦିବ୍ୟ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ତେଜ ଅବସ୍ଥିତ।
ରାଜସୀ ଯା ସ୍ମୃତା ବୁଦ୍ଧିସ୍ତତ୍ପତିର୍ଭଗଵାନ୍ଵିଧିଃ
ଯେ ବୁଦ୍ଧିକୁ ରାଜସୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତାହାର ନାଥ ହେଲେ ପବିତ୍ର ବିଧି।
ସାତ୍ତ୍ଵିକୀ ଯା ତନୌ ବୁଦ୍ଧିସ୍ତତ୍ପତିର୍ଭଗଵାନ୍ହରିଃ
ଯେ ବୁଦ୍ଧି ଦେହରେ ସାତ୍ତ୍ୱିକୀ, ତାହାର ନାଥ ହେଲେ ପବିତ୍ର ହରି।
ତାମସୀ ମୋହନା ବୁଦ୍ଧିସ୍ତତ୍ପତିଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂ ଶିଵଃ ଦେହି ମେ ଭଗଵନ୍ମୋକ୍ଷଂ ସଂଜ୍ଞାକାଂତ ନମୋନମଃ
ଯେ ବୁଦ୍ଧି ତାମସୀ ଏବଂ ମୋହକାରୀ, ତାହାର ନାଥ ନିଜେ ଶିବ। ହେ ପବିତ୍ର, ମୋତେ ମୋକ୍ଷ ଦିଅ, ସୁନ୍ଦର ନାମବାନ୍ତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।