ଊନଵିଂଶସହସ୍ରାଣି ଲକ୍ଷୈକୋ ମାନୁଷାବ୍ଦକୈଃ 3.4.6.
ଏହି ଉନେଇଶ ହଜାର ଏବଂ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ, ମାନବ ବର୍ଷ ହିସାବରେ।
ନିର୍ଗୁଣୋଽଵ୍ଯକ୍ତଜନ୍ମା ଚ କାଲାତ୍ସର୍ଵେଶ୍ଵରଃ ପରଃ
ସେ ନିର୍ଗୁଣ, ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ପରମ ପ୍ରଭୁ, ସମୟରୁ ଉପରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ମନୋ ବୁଦ୍ଧିରଵ୍ଯକ୍ତସ୍ଯ ସ୍ମୃତାନି ଵୈ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି, ଏସବୁ ଅବ୍ୟକ୍ତ ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯଦା ଵ୍ଯକ୍ତେ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତୋଽଵ୍ଯକ୍ତଜନ୍ମା ହି ସଂସ୍ମୃତଃ
ଯେତେବେଳେ ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜଣେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ସ୍ମୃତିରେ ଆସନ୍ତି।
ସୂକ୍ଷ୍ମୋ ମନୋନିଲୋ ଭୂତ୍ଵା ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦମ୍
ସୂକ୍ଷ୍ମ ମନ ଏବଂ ବାୟୁ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତତ୍ର ସ୍ଥାନେ ତୁ ମୁନଯୋ ଗତାଃ ସର୍ଵେ ସମାଧିନା
ସେଠି, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ସଚ୍ଚିଦାନଂଦଘନକଂ ତତଃ ପ୍ରାପ୍ତାଃ କଲେଵରେ
ସେଠାରେ ଦେହ ପାଇଁ, ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦର ଏକତାକୁ ସେମାନେ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଦଦୃଶୁର୍ମନୁଜାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପଶୁତୁଲ୍ଯାନ୍ହି ସୂକ୍ଷ୍ମକାନ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ମଣିଷମାନେଂକୁ ଦେଖିଲେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ପଶୁ ସମାନ।
କ୍ଵଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍ସ୍ଥିତା ଵର୍ଣା ଵର୍ଣସଂକରସନ୍ନିଭାଃ
କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ଜାତିମାନେ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଜାତିମିଶ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତୀର୍ଥାନି ସକଲା ଵେଦାସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଭୂମଂଡଲଂ ତଦା ।। ଗୋପ୍ଯୋ ଭୂତ୍ଵା ଚ ହରିଣା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚକ୍ରୁର୍ମହୋତ୍ସଵମ୍
ସେ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଏବଂ ବେଦମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଛାଡ଼ି ଲୁଚିଗଲେ, ଏବଂ ହରିଙ୍କ ସହିତ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କଲେ।
ପାଷଂଡା ବହୁଜାତୀଯା ନାନାମାର୍ଗପ୍ରଦର୍ଶକାଃ 3.4.6.
ବହୁ ପ୍ରକାରର ଅନ୍ୟମତୀ ଲୋକେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପଥ ଦେଖାଉଥିଲେ।
ଇତି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ମୁନଯୋ ରୋମହର୍ଷଣମଂତିକେ
ଏହା ଦେଖି ମୁନିମାନେ ରୋମହର୍ଷଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯୋଗୁହେଲେ।
ତୈଶ୍ଚ ତତ୍ର ସ୍ତୁତଃ ସୂତୋ ଯୋଗନିଦ୍ରାଂ ସନାତନୀମ୍ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଥା ସୂତେନ ଵର୍ଣିତମ୍
ସେଠାରେ ସେମାନେ ସୂତକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏବଂ ସୂତ ଜନେ ସନାତନ ଯୋଗନିଦ୍ରାର କଥା କହିଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ, ଏହି କଥା ଶୁଣ।
ତଚ୍ଛୃଣୁଧ୍ଵଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ଲକ୍ଷାବ୍ଦାଂତେ ଯଥାଭଵତ୍
ମୁନିମାନେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ, ଯେପରି ଲକ୍ଷ ବର୍ଷର ଶେଷରେ ଘଟିଥିଲା।
ମୁକୁଲାନ୍ଵଯସଂଭୂତୋ ମ୍ଲେଚ୍ଛଭୂପଃ ପିଶାଚକଃ
ମୁକୁଳ ବଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏକ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ରାଜା, ଯିଏ ପିଶାଚ ଥିଲେ।
ଆର୍ଯାନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛାଂସ୍ତଦା ଭୂପାଞ୍ଜିତ୍ଵା କାଲସ୍ଵରୂପକଃ
ସେତେବେଳେ ସେ କାଳର ଆକାର ହୋଇ, ଆର୍ୟ ଓ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେଙ୍କୁ ବଶ କଲେ।
ଆହୂଯ ସକଲାନ୍ଵିପ୍ରାନାର୍ଯଦେଶନିଵାସିନଃ
ସେ ଆର୍ୟଦେଶରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ନିର୍ମିତା ଯେନ ଵା ମୂର୍ତିସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୀସମା ସ୍ମୃତା ଵିଷ୍ଣୁଦେଵଶ୍ଚ ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ସ ତୁ ନ ଵୈ ହରିଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ପରି ମନାଯାଏ। ଏବଂ ତୁମେ ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁଦେବଙ୍କୁ କହୁଛ, ସେ ସତ୍ୟରେ ହରି ନୁହଁନ୍ତି।
ଅତୋ ଵଃ ସକଲା ଵେଦାଃ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାନ୍ବଲାଦ୍ଗୃହ୍ଯ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନୌ ସମାକ୍ଷିପତ୍
ଏହିପରି କହି, ସେ ବଳଜୋରେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଧରି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପକାଇଦେଲେ।
ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାଃ ସର୍ଵା ବଲାତ୍ତେଷାଂ ସୁପୂଜ୍ଯକାଃ
ସମସ୍ତ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳପୂର୍ବକ ବହୁତ ପୂଜ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ତୈତ୍ତିରଂ ଦେଶମାଗମ୍ଯ ଦୁର୍ଗଂ ତତ୍ର ଚକାର ସଃ 3.4.6.
ସେ ତୈତ୍ତିରୀୟ ଦେଶକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଏକ ଦୁର୍ଗ ତିଆରି କଲେ।
ତଦା ତୁ ସକଲା ଦେଵା ଦୁଃଖିତା ଵାସଵଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ବାସବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଵଯଂ ତୁ ଭଗଵନ୍ସର୍ଵେ ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାସ୍ଥିତାଃ ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାମଧ୍ଯେ ଵସାମୋ ମୁଦିତା ଵଯମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାରେ ବସୁଛୁ। ଆମେ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଛୁ।
ଶିଲାସ୍ସର୍ଵାଶ୍ଚ ନୋ ଦେଵ ଶାଲଦେଶସମୁଦ୍ଭଵାଃ
ହେ ଦେବ, ଆମ ସମସ୍ତ ଶିଳା ଶାଳଦେଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ଦେଵାନାଂ ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵରାଟ୍
ଦେବମାନେଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ସ୍ୱରାଟ୍—
ଚୁକୋପ ଭଗଵାନିନ୍ଦ୍ରୋ ଦୈତ୍ଯାନ୍ପ୍ରତ୍ଯଭ୍ରଵାହନଃ ତୈତ୍ତିରେ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଦେଶେ ମ୍ଲେଚ୍ଛନିଵାସକେ
ଭଗବାନ ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଦାୟତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ତାଡ଼ିଦେଲେ। ସେ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ ବସୁଥିବା ତୈତ୍ତିରୀୟ ଦେଶକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ତସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ସକଲା ଦେଶାଶ୍ଚ ବହୁଭିନ୍ନକାଃ
ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦେଶ ବହୁଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାଃ ସର୍ଵା ଗୃହୀତ୍ଵା ଵିବୁଧାସ୍ତଦା
ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ନେଇନେଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ସୁରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦେଵପୂଜ୍ଯମୁଵାଚ ହ
ମହେନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, ଦେବମାନେ ପୂଜା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଯେଉଁ କଥା କହିଲେ।
ଵେଦଧର୍ମଂ ସମୁଲ୍ଲଂଘ୍ଯ ମମ ନାଶନତତ୍ପରାଃ
ବେଦ ଧର୍ମକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ସେମାନେ ମୋର ସଂହାର ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ହେଉଛନ୍ତି।