ଚିକ୍ରୀଡ ସଖିଭିଃ କ୍ରୀଡାଂ ସରୋମଧ୍ଯେ ମନୋହରା 3.2.1.
ସେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ଝିଲିକ ମଧ୍ୟରେ ମନୋହର ଖେଳ କରୁଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପଦ୍ମାଵତୀଂ ବାଲାଂ ତୁଲ୍ଯରୂପଗୁଣାନ୍ଵିତାମ୍
ପଦ୍ମାବତୀ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ଓ ଗୁଣବତୀ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଵଜ୍ରମୁକୁଟୋ ମାଂ ପାହି ଶିଵଶଂକର ୧୨ ଶିରସଃ ପଦ୍ମକୁସୁମଂ ସା ଗୃହୀତ୍ଵା ତୁ କର୍ଣଯୋଃ
ବଜ୍ରମୁକୁଟ ଜାଗି ଉଠି, 'ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ଶିବ ଶଙ୍କର' ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରୁ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ନେଇ ଦୁଇ କାନରେ ଲଗାଇଲେ।
ପୁନର୍ଗୃହୀତ୍ଵା ତତ୍ପୁଷ୍ପଂ ହୃଦଯେ ସଂପ୍ରଵେଶିତମ୍
ପୁନି ସେ ଫୁଲଟିକୁ ନେଇ ହୃଦୟରେ ରଖିଲେ।
ତୀର୍ଥାର୍ଥଂ ଚ ସମଂ ପିତ୍ରା ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଗିରିଜାଵନେ
ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ସେ ତାଙ୍କର ବାପା ସହିତ ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମହତୀଂ ମାନସୀଂ ପୀଡାଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ମୋହମାଗତଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ମନୋବେଦନା ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପଦ୍ମାଵତୀଂ ବାଲାଂ ମୌନଵ୍ରତମଚୀକରତ୍
ଯୁବତୀ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଭାବନା କରି, ସେ ମୌନବ୍ରତ ଧରିଲେ।
କୁମାରଃ କାଂ ଦଶାଂ ପ୍ରାପ୍ତ ଇତି ହାହେତି ସର୍ଵତଃ
ସମସ୍ତେ ଚିନ୍ତା କରି କହିଲେ, 'କୁମାର କେମିତି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ!'
ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଵଜ୍ରମୁକୁଟଂ ସତ୍ଯଂ କଥଯ ଭୂପତେ
ସେ ବଜ୍ରମୁକୁଟଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ସତ୍ୟ କହ।'
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷଶ୍ଚ ଵିହସ୍ଯାହ ମହୀପତିମ୍ 3.2.1.
ଏହା ଶୁଣି ବୁଦ୍ଧିମାନ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ହସି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କରଣାଟକଭୂପସ୍ଯ ଦଂତଵକ୍ତ୍ରସ୍ଯ ସା ସୁତା
ସେ କର୍ଣ୍ଣାଟର ରାଜା ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ରଙ୍କର କନ୍ୟା।
ପୁଷ୍ପଭାଵେନ ଜ୍ଞାତ୍ଵାହଂ ତ୍ଵାଂ ନଯାମି ତଦଂତିକେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁଷ୍ପର ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନି, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିବି।
ଆହାଜ୍ଞାଂ ଦେହି ଭୂପାଲ ଯାସ୍ଯେହଂ କାରଣାଟକେ
'ଆଦେଶ ଦିଅ, ହେ ରାଜା; ମୁଁ କର୍ଣ୍ଣାଟକୁ ଯିବି।'
ଆଯାମି ନାଽତ୍ର ସନ୍ଦେହୋ ଯଦି ଜୀଵଯସେ ସୁତମ୍
'ତୁମେ ଯଦି ତୁମ ପୁଅକୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯିବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'
ହଯାରୂଢୌ ଗତୌ ଶୀଘ୍ରଂ ଦଂତଵକ୍ତ୍ରସ୍ଯ ପତ୍ତନେ
ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ରଙ୍କ ସହରକୁ ଗଲେ।
ବହୁଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷୋ ଵିଶାରଦଃ
ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ବହୁ ଧନ ଦେଲେ।
ପ୍ରାତଃକାଲେ ତୁ ସା ଵୃଦ୍ଧା ଗଚ୍ଛତୀ ରାଜମନ୍ଦିରମ୍
ପ୍ରଭାତରେ ସେ ବୃଦ୍ଧା ରାଜମହଳକୁ ଗଲେ।
ପଦ୍ମାଵତୀଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ଯୈକାଂତେ ମଦ୍ଵଚନଂ ଵଦ
ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗୋପନରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ମୋର କଥା କହିଲେ।
ଯୋ ଦୃଷ୍ଟଃ ପୁରୁଷୋ ରମ୍ଯସ୍ତ୍ଵଦର୍ଥେ ସମୁପାଗତଃ
'ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏକ ରୂପବାନ ପୁରୁଷ ଆସିଛନ୍ତି।'
ରୁଷ୍ଟା ପଦ୍ମାଵତୀ ପ୍ରାହ ଚଂଦନାର୍ଦ୍ରାଂଗୁଲୀଯିକା 3.2.1.
ପଦ୍ମାବତୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଚନ୍ଦନ ଲାଗିଥିବା ଆଂଠିରେ କଥା କହିଲେ।
ଅଂଗୁଲୀଭିଃ କପୋଲୌ ଚ ତସ୍ଯାଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଯୌ ଗୃହମ୍
ତାଙ୍କ ଆଂଠିରେ ଗଲାଣ୍ଡକୁ ଛୁଇଁ, ସେ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସ ମିତ୍ରଂ ଦୁଃଖିତଂ ପ୍ରାହ ଶୃଣୁ ମିତ୍ର ଶୁଚଂ ତ୍ଯଜ
ସେ ଦୁଃଖିତ ବନ୍ଧୁକୁ କହିଲେ, 'ଶୁଣ ବନ୍ଧୁ, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼।'
ତ୍ଵଦର୍ଥେ ତାଡିତଂ ଵକ୍ଷଃ କଦା ମିତ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୋ ପାଇଁ ମୋ ଛାତିକୁ ଆଘାତ ଲାଗିଲା—କେବେ ତୁମେ ମୋ ସହ ବନ୍ଧୁ ହେବ?
ରଜସ୍ଵଲାଂତେ ଭୋ ମିତ୍ର ତଵାସ୍ଯଂ ଚୁଂବିତାସ୍ମ୍ଯହମ୍
ମୋ ବନ୍ଧୁ, ରଜସ୍ୱଳା ଶେଷରେ ମୁଁ ତୋ ମୁହଁକୁ ଚୁମିଥିଲି।
ତ୍ରିଦିନାଂତେ ତୁ ସା ଵୃଦ୍ଧା ପଦ୍ମାଵତ୍ଯୈ ନ୍ଯଵେଦଯେତ୍
ତିନି ଦିନ ପରେ, ସେ ବୃଦ୍ଧା ହୋଇ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତଂ ଭଜସ୍ଵାଦ୍ଯ ସୁଶ୍ରୋଣି ସଫଲଂ ଜୀଵନଂ କୁରୁ
ଏଇ ସୁନ୍ଦର କଟିବତୀ, ଆଜି ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଅ, ତୋ ଜୀବନକୁ ସାର୍ଥକ କର।
ଗଵାକ୍ଷଦ୍ଵାରି ନିଷ୍କାସ୍ଯ ତଲେ ପୃଷ୍ଠେ ଚ ତାଡିତା
ଜନେଲା ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରାଯାଇ, ତାଙ୍କ ପିଠି ଓ ତଳେ ଆଘାତ ଲାଗିଲା।
ପ୍ରସନ୍ନୋ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷଶ୍ଚ ମିତ୍ରଂ ପ୍ରାହ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଭୋଃ
ଖୁସି ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମିତ୍ର କହିଲେ, 'ଶୁଣ, ବନ୍ଧୁ!'
ଅର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଭଜ ମାଂ କାମଵିହ୍ଵଲାମ୍
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଆସି, ଆମେ ଯେଉଁଠି ଆଶାକୁ ଅଟକିଛି, ସେଠି ମୋ ସହ ମିଶ।
ଯଯୌ ଶୀଘ୍ରଂ ମହାକାମୀ ରମଣୀଂ ତାମରାମଯତ୍ 3.2.1.
ବଡ଼ ଆଶାବାନ୍ ପୁରୁଷ ତୁରନ୍ତ ଗଲେ ଏବଂ ସେ ନାରୀକୁ ଖୁସି କରିଲେ।