ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଃ ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଜଲଭୂତା ବଭୂଵିରେ
ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ର ସମସ୍ତେ ଜଳରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ଶେଷା ଭୂମିର୍ଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ମନ୍ଵଂତରେ ଲଯେ
ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୂମି ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷରେ ଲୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ତଦା ସ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭଵେନ ଵିଧିନା ସହ
ତେବେ ସେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ଭବ ଓ ବିଧିଙ୍କ ସହିତ,
ଗୃହୀତ୍ଵା ସକଲାସ୍ତାରା ଗ୍ରହାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଯଥାଵିଧି
ସମସ୍ତ ତାରା ଓ ଗ୍ରହମାନେକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଧରିଲେ।
ପୁନର୍ଵୈ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ଚକ୍ରୈଃ ଶୋଷିତା ସକଲା ମହୀ
ପୁଣି ତାରାମଣ୍ଡଳର ଚକ୍ରରେ ସମସ୍ତ ଭୂମି ଶୁଷ୍କ ହେଇଗଲା।
ତଦା ସ ଭଗଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ମୁଖାତ୍ସୋମଂ ଚକାର ହ
ତେବେ ସେ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ମୁଁହରୁ ସୋମକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ଭଗଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା କ୍ଷତ୍ରରାଜଂ ମହାବଲମ୍ 3.4.5.
ତାଙ୍କର ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ଶକ୍ତିଶାଳୀ କ୍ଷତ୍ରିୟ ରାଜାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଊରୁଭ୍ଯାଂ ଵୈଶ୍ଯରାଜଂ ଚ ସମୁଦ୍ରଂ ସରିତାଂ ପତିମ୍
ଉରୁ ଦ୍ୱାରା ବୈଶ୍ୟ ରାଜା, ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ରଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଚ ଜନଯାମାସ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମୁତ୍ତମମ୍
ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଶଳୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ସୋମାଦ୍ଵୈ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଜାତାଃ ସୂର୍ଯାଦ୍ରାଜନ୍ଯଵଂଶଜାଃ
ସୋମରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ରାଜବଂଶୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ସୂର୍ଯମଂଡଲତୋ ଜାତୋ ମନୁର୍ଵୈଵସ୍ଵତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରୁ ମନୁ ବୈବସ୍ବତ ନିଜେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦିଵ୍ଯାନାଂ ଚ ଯୁଗାନାଂ ଚ ତଜ୍ଜ୍ଞେଯଂ ଚୈକସପ୍ତତିଃ
ଦିବ୍ୟ ଯୁଗର ସଂଖ୍ୟା ଏକାତ୍ତର ବୋଲି ଜାଣିବା।
ଵିଷ୍ଣୁଃ ପୂର୍ଵାର୍ଦ୍ଧତୋ ଜାତଃ ପରାର୍ଦ୍ଧାଦ୍ଵାମନଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରଥମାର୍ଧରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧରୁ ବାମନ ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ଚତୁଶ୍ଶତାନି ଵର୍ଷାଣି ପରମାଯୁର୍ନୃଣାଂ ତଦା
ସେ ସମୟରେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ସର୍ବାଧିକ ଆୟୁ ଚାରିଶେ ବର୍ଷ ଥିଲା।
ଵର୍ଷାଣାଂ ତ୍ରିଶତାନାଂ ଚ ନୃଣାମାଯୁଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍
ମଣିଷମାନଙ୍କର ଆୟୁ ତିନିଶେ ବର୍ଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କଲୌ ତୁ ମରଣଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵରୂପୋ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
କଳିଯୁଗରେ ତୁ ଭଗବାନ ବିଶ୍ୱରୂପ ହରି ନିଜେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ।
ପରାର୍ଦ୍ଧାଦ୍ଵାମନୋ ଦେଵୋ ମହେନ୍ଦ୍ରାଵରଜୋ ହରିଃ 3.4.5.
ପରାର୍ଧ ପରେ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ବାମନ ଦେବ, ହରି ରୂପେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଵିଶ୍ଵରୂପହିତାର୍ଥାଯ ତ୍ରିଯୁଗୀ ସଂବଭୂଵ ହ
ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କ ସହାୟତା ପାଇଁ, ସେ ତିନି ଯୁଗରେ ଅବତାର ନେଲେ।
ଶ୍ଵେତରୂପୋ ହରିଃ ସତ୍ଯେ ହଂସାଖ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵଯମ୍ ଦ୍ଵାପରେ ପୀତରୂପଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଣଗର୍ଭୋ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ହରି ଧଳା ରୂପ ନେଇ, ହଂସ ନାମରେ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଦ୍ୱାପରରେ ସେ ପିତା ରଙ୍ଗରେ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଗର୍ଭ ନାମରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
କଲିକାଲେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ସଂଧ୍ଯାଯାଂ ଦ୍ଵାପରେ ଯୁଗେ ଏକୀଭୂତା ଚ ଦେଵକ୍ଯାଂ ଜାତୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଦା ସ୍ଵଯମ୍
କଳିଯୁଗ ଆସିଲାବେଳେ, ଦ୍ୱାପରର ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳରେ, ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଵସୁଦେଵଗୃହେ ରମ୍ଯେ ମଥୁରାଯାଂ ଚ ଦେଵତାଃ
ମଥୁରାରେ ଶୋଭାମୟ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରେ, ଦେବତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ଦେଵାନାହ ଶୁଭଂ ଵଚଃ ଅହଂ କଲୌ ଚ ବହୁଧା ଭଵାମି ସୁରସତ୍ତମାଃ
ତେବେ ଭଗବାନ୍ ଖୁସି ହୋଇ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ, 'ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତାମାନେ, କଳିଯୁଗରେ ମୁଁ ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରିବି।'
ଦିଵ୍ଯଂ ଵୃଂଦାଵନଂ ରମ୍ଯଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଭୂତଲସଂସ୍ଥିତମ୍
ଦିବ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ବୃନ୍ଦାବନ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ଭୂମିରେ ବିସ୍ତାରିତ।
ସର୍ଵେ ଵେଦାଃ କଲୌ ଘୋରେ ଗୋପୀଭୂତାଃ ସମଂତତଃ
ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗରେ, ସମସ୍ତ ବେଦ ଏଠାରେ ଗୋପୀ ରୂପେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ରାଧଯା ପ୍ରାର୍ଥିତୋଽହଂ ଵୈ ଯଦା କଲିଯୁଗାଂତକେ
କଳିଯୁଗର ଶେଷରେ, ଯେତେବେଳେ ରାଧା ମୋତେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।
ଯୁଗାଂତପ୍ରଲଯଂ କୃତ୍ଵା ପୁନର୍ଭୂତ୍ଵା ଦ୍ଵିଧାତନୁଃ
ଯୁଗର ଶେଷରେ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଳୟ କରି, ପୁଣି ଦୁଇ ରୂପ ଧାରଣ କରିବି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତେ ଦେଵାସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ଲଯଂ ଗତାଃ 3.4.5.
ଏଭଳି ଶୁଣି, ସେହିଠାରେ ଥିବା ଦେବତାମାନେ ଲୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯେ ତୁ ଵୈ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଶ୍ଚ ତେ ହି ଜାନଂତି ଵିଶ୍ଵଗମ୍ ଜାନଂତି ନାପରେ ଵିପ୍ର ତଥା ଦାସା ହରେଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଯେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜାଣନ୍ତି; ଅନ୍ୟମାନେ ଓ ହରିଙ୍କ ଦାସମାନେ ଏହା ଜାଣନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଵିଷ୍ଣୁଵାଂଛାନୁସାରେଣ ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ସନାତନୀ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶାଶ୍ୱତ ମାୟା।
କୃତ୍ଵା କାଲମଯଂ ସର୍ଵଂ ଜଗଦେଚ୍ଚରାଚରମ୍
ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତକୁ, ସମୟରେ ଗଠିତ କରିଛନ୍ତି।