ତତଶ୍ଚାନଂଦ ଦେଵୋ ହି ଜାତଃ ପୁତ୍ରଃ ଶୁଭାନନଃ
ତାପରେ ଆନନ୍ଦଦେବ ନାମକ ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତତ୍ସୁତେନ ପିତୁସ୍ତୁଲ୍ଯଂ କୃତଂ ରାଜ୍ଯଂ ମହୀତଲେ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରି ରାଜ୍ୟ କଲେ।
ଅନଂଗପାଲସ୍ଯ ସୁତୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଂ ଵୈ କୀର୍ତିମାଲିନୀମ୍
ଅନଙ୍ଗପାଳଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କିର୍ତ୍ତିମାଳିନୀ ଥିଲେ।
ଧୁଂଧୁକାରଶ୍ଚ ଵୈ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ମଥୁରାରାଷ୍ଟ୍ରସଂସ୍ଥିତଃ
ଧୁନ୍ଧୁକାର ନାମକ ବଡ଼ ପୁଅ ମଥୁରା ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଥିଲେ।
ମହୀରାଜସ୍ତୁ ବଲଵାଂସ୍ତୃତୀଯୋ ଦେହଲୀପତିଃ
ମହୀରାଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେ ତୃତୀୟ ଏବଂ ଦେହଳୀର ରାଜା ଥିଲେ।
ଚପହାନେଶ୍ଚ ସ କୁଲଂ ଛାଯଯିତ୍ଵା ଦିଵଂ ଯଯୌ
ଚପହାନ ନିଜ ବଂଶକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରି, ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈଶ୍ଚ ଭୁକ୍ତଵତ୍ଯସ୍ତା ବଭୂବୁର୍ଵର୍ଣସଂକରାଃ
ଯେମାନେ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନଙ୍କ ସହ ଭୋଗ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମିଶ୍ର ଜାତିର ହୋଇଗଲେ।
ମେହନା ମ୍ଲେଚ୍ଛଜାତୀଯା ଜଟ୍ଟା ଆର୍ଯମଯାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ମେହନା ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜନ୍ମର, ତାଙ୍କୁ ଜଟ୍ଟା କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପୁରୁଣା ରୀତିରେ ଆର୍ୟ ମନାଯାନ୍ତି।
ଯଦା କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଭୂମିଂ ସ୍ଵକଂ ପଦମ୍
ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମ ହୋଇ ଏଇ ପୃଥିବୀ ଓ ନିଜ ନିବାସକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ,
ଦିଵ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ରମ୍ଯଂ ପ୍ରଯଯୌ ଭୂତଲେ ତଦା
ସେତେବେଳେ ସେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ପୃଥିବୀରେ ଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ଥିତା ଦ୍ଵୀପେଷୁ ଵୈ ନାନା ମନୁଜା ଵେଦତତ୍ପରାଃ
ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ୱୀପରେ ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକମାନେ ବସିଥିଲେ।
ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟିସହସ୍ରାଣାଂ ଵର୍ଷାଣାଂ ମୁନିସତ୍ତମ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଦ୍ଵୀପରାଜ୍ଯମଚୀକରତ୍
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଦ୍ୱୀପମାନେ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ତତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ମ୍ଲେଚ୍ଛଯା କଲିରାଯଯୌ
ତାପରେ ଭାରତ ଭୂମିରେ, ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଳି ଯୁଗ ଆସିଲା।
ଭଯଭୀତସ୍ତ୍ଵରାଵିଷ୍ଟୋ ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ଯଶସ୍କରଃ
ଭୟରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଓ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କୁ କୀର୍ତ୍ତି ଦେଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷଶତାବ୍ଦାଂତେ ସଂତୁଷ୍ଟୋ ରଵିରାଗତଃ
ତାପରେ ଶତବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରବି ଆସିଲେ।
ଚତୁର୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଚତୁର୍ଵର୍ଷଶତାନି ଚ
ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଚାରି ଶତ ବର୍ଷ,
ସଂପନ୍ନଂ ଭାରତଂ ଵର୍ଷଂ ତଦା ଜାତଂ ସମଂତତଃ । ।।। 3.4.3.
ସେ ସମୟରେ ଭାରତ ଭୂମି ସମସ୍ତଠାରେ ସମୃଦ୍ଧି ହୋଇଗଲା।
ସହସ୍ରାବ୍ଦକଲୌ ପ୍ରାପ୍ତେ ମହେନ୍ଦ୍ରୋ ଦେଵରାଟ୍ ସ୍ଵଯମ୍
କଳି ଯୁଗର ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ରାଜା ମହେନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ଆସିଥିଲେ।
ଆର୍ଯାଵତୀ ଦେଵଶକ୍ତିସ୍ତତ୍କରଂ ଚାଗ୍ରହୀନ୍ମୁଦା
ଆର୍ୟାବତୀ ଦେବୀଶକ୍ତି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଥିଲେ।
ମିଶ୍ରଦେଶୋଦ୍ଭଵାନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛାନ୍ଵଶୀକୃତ୍ଯାଯୁତଂ ମୁଦା
ବିଦେଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦଶ ହଜାର ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ ଉପରେ ସନ୍ତୋଷରେ ବଶ କରିଥିଲେ,
ନଷ୍ଟାଯାଂ ସପ୍ତପୁର୍ଯାଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମାଵର୍ତଂ ମହୋତ୍ତମମ୍
ସାତଟି ସହର ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମାବର୍ତ୍ତକୁ,
ସ୍ଵପୁତ୍ରଂ ଶୁକ୍ଲମାହୂଯ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତପୋଧନମ୍
ସେ ନିଜ ପୁଅ ଶୁକ୍ଳ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ତପସ୍ଵୀଙ୍କୁ ଡାକିଲେ,
ନଵପୁତ୍ରାଁସ୍ତଥା ଶିଷ୍ଯାନ୍ମନୁଧର୍ମଂ ସନାତନମ୍
ଏବଂ ତାଙ୍କର ନଉଟି ପୁଅ ଓ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ମନୁଙ୍କର ସନାତନ ଧର୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ଡାକିଲେ।
ଶୁକ୍ଲୋପି ରୈଵତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସଚ୍ଚିଦାନଂଦଵିଗ୍ରହମ୍
ଶୁକ୍ଳ ମଧ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ଆକାର ଥିବା ରୈବତଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ,
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ଦ୍ଵାର କାନାଯକୋ ବଲୀ
ତାହାବେଳେ, ଦ୍ୱାରକାର ପ୍ରଭୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ଦ୍ଵାରକାଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଦିଵ୍ଯଶୋଭାସମନ୍ଵିତାମ୍
ସେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଦେଖାଇଲେ, ଯାହା ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିଲା।
ଅଗ୍ନିଦ୍ଵାରେଣ ପ୍ରଯଯୌ ସ ଶୁକ୍ଲୋଽର୍ବୁଦପର୍ଵତେ 3.4.3.
ଶୁକ୍ଳ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।
ଦ୍ଵାରକାଂ କାରଯାମାସ ହରେଶ୍ଚ କୃପଯା ହି ସଃ
ହରିଙ୍କର କୃପାରେ, ସେ ଦ୍ୱାରକା ନିର୍ମାଣ କରାଇଲେ।
ପଶ୍ଚିମେ ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ଦଶାବ୍ଦଂ କୃତଵାନ୍ପଦମ୍
ଭାରତର ପଶ୍ଚିମ ଅଞ୍ଚଳରେ, ସେ ଦଶ ବର୍ଷ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପନ କଲେ।