ରାମାଂଶସ୍ତ୍ଵଂ ମହାବାହୋ ମମ ପାଲନତତ୍ପରଃ
ହେ ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ ସଦା ମୋର ରକ୍ଷାରେ ଲାଗିଥିବା।
ରାଜାନଃ ପାଵକୀଯାଶ୍ଚ ତପୋବଲସମନ୍ଵିତାଃ ଯୋଗମଧ୍ଯେ ସମାସୀନୋ ନମସ୍ତସ୍ମୈ ମହାତ୍ମନେ
ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଥିବା ରାଜାମାନେ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥିଲେ, ସେଇ ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତେଷାଂ ସୈନ୍ଯାଃ ଷଷ୍ଟିଲକ୍ଷାଃ କ୍ରମାଦ୍ଵୀର ତ୍ଵଯା ହତାଃ
ହେ ବୀର, ସେମାନଙ୍କର ସେନାର ଷାଠି ଲକ୍ଷ ଜଣକୁ ତୁମେ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମେ ବଧ କରିଥିଲା।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଆହ୍ଲାଦୋ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ନିର୍ଭଯଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଏପରି କଥା କହିଲେ।
ପୁନସ୍ତେ କାର୍ଯମତୁଲଂ କରିଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଭୋଃ ତସ୍ଯ ନେତ୍ରେ ମଯା ଶୁଦ୍ଧେ କର୍ତଵ୍ଯେ ନୀଲରୂପକେ
ପୁଣି ମୁଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାମ କରିବି—ଶୁଣ, ମୋତେ ତାଙ୍କର ନୀଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୁଇ ଚକୁ ପବିତ୍ର କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ତଵ ପ୍ରିଯଃ ସଦା ନୀଲସ୍ତଥୈଵ ଚ ମମ ପ୍ରିଯଃ
ନୀଳ ରଙ୍ଗ ସଦା ତୁମ ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ଏହା ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକାଭାବରେ ପ୍ରିୟ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ରାମାଂଶୋ ଗଜମାରୁହ୍ଯ ଵେଗତଃ 3.3.32.
ଏପରି କହି ରାମଙ୍କ ଅଂଶ ଜଣେ ବେଗରେ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ରୁଦ୍ରଦତ୍ତୋ ଗଜସ୍ତୂର୍ଣଂ ପଂଚଶବ୍ଦମୁପସ୍ଥିତଃ
ରୁଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କର ହାତୀ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଶବ୍ଦ କରି ଆସିଲା।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯେନ ତଥା ହତ୍ଵା ଗଜୌ ସ୍ଵର୍ଗମୁପେଯତୁଃ
ଏଭଳି ଦୁଇ ହାତୀ ପରସ୍ପର ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ।
ତଦା ଭଯାତୁରୋ ରାଜା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯୁଦ୍ଧଂ ଭଯଂକରମ୍
ତାପରେ ଭୟରେ ଭୀତ ରାଜା ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କେଶେଷୁ ଚ ମହୀରାଜଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତରସା ବଲୀ
ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କୁ ଚୁଲି ଧରି ଜୋରରେ ଧରିଲେ।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ଵୈ ଶମ୍ଭୁରଶୁଦ୍ଧଂ ନୃପତିଂ ପ୍ରିଯମ୍
ସେହି ସମୟରୁ ଶମ୍ଭୁ ଅପବିତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଆଉ ପ୍ରିୟ ମାନିଲେ ନାହିଁ।
ଆହ୍ଲାଦଃ କଲିନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ କଦଲୀଵନମୁତ୍ତମମ୍
ଆହ୍ଲାଦ କଳି ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଦଳୀ ବନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତଥାଭୂତଂ ଚ ରାମାଂଶଂ କଲିର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ରାମଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି କଳି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସ ଵୈ ବଲିର୍ଦୈତ୍ଯରାଜୋଽଯୁତୈଃ ସହ ଵିନିର୍ଗତଃ
ତାପରେ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ରାଜା ବଳି ଦଶ ହଜାର ଲୋକ ସହିତ ବାହାରିଗଲେ।
ଗଚ୍ଛ ଵୀର ବଲୈସ୍ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନିଶାଯାଂ ରକ୍ଷିତୋ ମଯା
ଯାଅ, ବୀର, ତୁମ ବଳ ସହିତ ଯାଅ; ରାତିରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଷୋଡଶାବ୍ଦାଂତରେ ଗତେ 3.3.32.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଷୋହଳ ବର୍ଷ ପରେ—
ମହୀରାଜସୁତାଞ୍ଜିତ୍ଵା ସମାହୂଯ ମହାଵତୀମ୍
ମହୀରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ହାରିଗଲାପରେ ସେ ବଡ଼ ସଭାକୁ ଡାକିଲେ।
ଲିଂଗାର୍ଥଂ କୃତଵାନ୍ଯତ୍ନଂ ସ ନୃପଃ କୀର୍ତିସାଗରେ
ସେ ରାଜା, ଯିଏ କୀର୍ତ୍ତିର ସମୁଦ୍ର, ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଲକ୍ଷଚଂଡୀଂ କାରଯିତ୍ଵା ପରମାନଂଦମାପ୍ତଵାନ୍
ଲକ୍ଷ ଚଣ୍ଡୀ ପୂଜା କରି ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ନିରାହାରୋ ଯତିର୍ଭୂତ୍ଵା ମୃତଃ ସ୍ଵର୍ଗପୁରଂ ଯଯୌ
ଉପବାସରେ ଏକ ତପସ୍ବୀ ହେଇ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ସପ୍ତାହୋରାତ୍ରମାତ୍ରେଣ ମ୍ଲେଚ୍ଛରାଜଵଶଂ ଗତଃ
ସାତି ଦିନ ଓ ରାତି ମଧ୍ୟରେ, ସେ ବିଦେଶୀ ରାଜାଙ୍କର ଅଧୀନତାକୁ ପଡିଗଲେ।
ତଦା ମ୍ଲେଚ୍ଛସ୍ସହୋଡ୍ଡୀନୋ ନିର୍ବଂଧନମଥାକରୋତ୍ କ୍ଷୁରପ୍ରେଣ ଚ ବାଣେନ ହତ୍ଵା ଵହ୍ନୌ ଦଦାହ ଵୈ
ତାପରେ ସହୋଡ୍ଡୀର ବିଦେଶୀ, କୌଣସି ଅଟକାଅଟି ନ କରି, କମ୍ପିରା ଓ ତୀରରେ ହତ୍ୟା କରି, ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡିଦେଲେ।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲାଂ ସ ଚ ମ୍ଲେଚ୍ଛୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଧନଂ ବହୁ
ସେ ବିଦେଶୀ ମେଘର ମାଳା ଓ ବହୁ ଧନ ନେଇଗଲେ।
ସୂର୍ଯଚଂଦ୍ରାନ୍ଵଯାଖ୍ଯାନଂ ତନ୍ମଯା କଥିତଂ ତଵ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ବଂଶର କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି।
ଵିଶାଲାଯାଂ ପୁନର୍ଗତ୍ଵା ଵୈତାଲେନ ଵିନିର୍ମିତମ୍
ପୁନି ଭିଷଳାକୁ ଫେରି, ଏହା ବୈତାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ହେଇଛି।
ତନ୍ମଯା କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ହୃଷୀକୋତ୍ତମପୁଣ୍ଯଦମ୍
ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତାହା ସମସ୍ତ ହୃଷୀକଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ନୈମିଷାରଣ୍ଯମାସାଦ୍ଯ ଶ୍ରାଵଯିଷ୍ଯତି ଵୈ କଥାମ୍
ନୈମିଷାରଣ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଥା ପଢିବେ।
ତାନି ଚୋପପୁରାଣାନି ଭଵିଷ୍ଯଂତି କଲୌ ଯୁଗେ
ସେ ଉପପୁରାଣଗୁଡିକ କଳିଯୁଗରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ।
ସାରଭୂତଶ୍ଚ କଥିତଂ ଇତିହାସସମୁଚ୍ଚଯଃ
ଏହାର ସାର ଓ ଇତିହାସର ସଂଗ୍ରହ ମୁଁ କହିଛି।